آلبوم «West End Girl» لیلی آلن: درامی زنده با آهنگ‌های جذاب و شنیدنی درباره طلاق

اولین آلبوم او پس از هفت سال، به عنوان یکی از نامزدهای آلبوم سال شناخته شده است.

از میان هزاران و مطمئناً ده‌ها هزار آلبومی که در طول زمان گوش داده‌ام، به ندرت آلبومی مرا از لحظه اول تا آخرین لحظه در اولین شنیدن این‌چنین هیجان‌زده کرده است. یکی از این آلبوم‌ها، اثر Lily Allen است.

آهنگ جدید “West End Girl” تقریباً مانند یک فیلم هیجان‌انگیز عمل می‌کند. تنش از اینجا ناشی نمی‌شود که بخواهیم بدانیم داستان این آلبوم به کجا می‌رسد. همان‌طور که ممکن است شنیده باشید، این یک آلبوم طلاق با حرف بزرگ “ط” است.

لذت شنیدن داستان‌گویی ماهرانه

ناتوانی من در نشستن آرام روی صندلی‌ام از لذت بردن از هر خط اعترافی و کنجکاوی درباره این که او در خط بعدی چه چیزی به ما خواهد گفت که از قبلی بهتر باشد، ناشی می‌شود. این لذت گوش دادن به یک داستان‌گوی ماهر است که با ریختن تمام رازها تقریباً از همان ابتدا، شما را شگفت‌زده می‌کند. سپس رازها همچنان ادامه دارند. شاید از زمان بوستون در سال ۱۷۷۳، هیچ‌کس این‌قدر گسترده یا این‌قدر رضایت‌بخش رازها را فاش نکرده باشد.

اگر این کمی اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد، شاید درست باشد. اما “West End Girl” از آن دسته آثاری است که می‌تواند الهام‌بخش توصیفات شگفت‌انگیز باشد. این تنها به خاطر صداقت نیست. اگرچه اگر آلن فقط بخش‌هایی از دفترچه خاطراتش را با صدای بلند می‌خواند، باز هم باید به آلبوم امتیاز می‌دادید. این فقط آنچه او لحظه به لحظه می‌گوید نیست، بلکه نحوه بیان اوست که شما را مجذوب می‌کند. این در گوش دادن پنجم، ششم و هفتم نیز صدق می‌کند، حتی اگر داستان را به خوبی جذب کرده باشید. سطح مهارت در ساخت موسیقی پاپ در طول این ۱۴ آهنگ همچنان عالی باقی می‌ماند. احساسات در هر لحظه کاملاً خام به نظر می‌رسند، حتی اگر خود موسیقی چیزی جز این باشد.

بنابراین، برای ارزش شوک بیایید و برای سطح بالای مهارت بمانید. سپس حتی بیشتر بمانید تا ببینید چگونه آلبوم با زیرکی ترکیب ارائه طنزآمیز و دل‌شکستگی خالص را حفظ می‌کند. این جایی است که احتمالاً می‌خواهید در آن بمانید.

در سال‌های اخیر، آلبوم‌های قدرتمند بسیاری درباره طلاق منتشر شده‌اند. در سال ۲۰۲۵، ما شاهد انتشار آلبوم‌های دوطرفه جیسون ایزبل و آماندا شایرز بودیم. همچنین مجموعه رمان-کلید مارن موریس نیز منتشر شد. اگر به گذشته برگردیم، آلبوم‌های «۳۰» ادل، «ستاره‌گذر» کیسی ماسگریوز و «گسل‌زن» چیکس و نزدیک به دادگاه طلاق بیانسه با «لیموناد» را داشتیم. علاوه بر این، ناله‌های غیرزناشویی مانند «بخش شاعران معذب» تیلور سوئیفت نیز وجود داشت.

وجه مشترک آلبوم‌های طلاق

وجه مشترک همه این آلبوم‌ها این بود که هنرمندان حداقل گاهی از تروما فاصله می‌گرفتند. معمولاً هنرمند احساس می‌کند که باید به مخاطب فرصتی برای نفس کشیدن بدهد. حداقل چند آهنگ درباره چیزی غیر از جدایی اصلی ارائه می‌دهند. یا به جلو نگاه می‌کنند تا به همه اطمینان دهند که خواننده پس از جدایی حالش خوب است و در حال بهبود است.

اما برای آلن هیچ وقفه تبلیغاتی یا اطمینانی درباره قدرت شفابخش زمان وجود ندارد. این ۱۴ آهنگ هرگز کوچک‌ترین تسکینی از احساسات شدید ناشی از فروپاشی رابطه‌اش ارائه نمی‌دهند. با این حال، آن‌ها به قدری خوب هستند که این واقعیت که او حتی برای یک لحظه از موضوع خیانت و اثرات آن دور نمی‌شود و به آن مانند سگی که به استخوان چسبیده است، چسبیده، در واقع یک تسکین است.

تجربه بازیگری آلن در وست اند لندن

آلن اخیراً به عنوان بازیگر صحنه در وست اند لندن کار کرده است. به همین دلیل عنوان آلبوم انتخاب شده است. گوش دادن به آلبوم به صورت یکجا مانند غرق شدن در یک نمایش تک‌نفره فوق‌العاده است. او از فروپاشی یک ازدواج رویایی در چیزی که به نظر می‌رسد زمان واقعی است، عبور می‌کند. اگر همه این‌ها شما را مجذوب نمی‌کند، شاید اصلاً قابل مجذوب شدن نباشید.

با تنها چند روز هشدار، “West End Girl” در حال حاضر تیترهای زیادی را در بریتانیا به خود اختصاص داده است. در اینجا، آلن همچنان یک ستاره جذاب برای پاپاراتزی‌هاست. در ایالات متحده، او توسط بیشتر نخبگان پاپ مورد احترام است، اما به راحتی می‌تواند در خیابان قدم بزند بدون اینکه کسی مزاحمش شود.

این موضوع که او به تازگی از بازیگر سریال “Stranger Things”، دیوید هاربر، جدا شده است، کنجکاوی عمومی را بیشتر کرده است. این جدایی پس از پنج سال ازدواج رخ داده که ظاهراً به عنوان یک داستان عاشقانه افسانه‌ای برای او آغاز شده و با ویرانی در هر قطعه از آلبوم به پایان رسیده است. ما می‌گوییم “ظاهراً” زیرا آلن در مصاحبه‌ای با مجله ووگ بریتانیا اشاره کرده که حداقل کمی تخیل با خودزندگی‌نامه آشکارش ترکیب شده است. اما هر جزئیات شعری به قدری واضح ترسیم شده است که در یک حالت “او احتمالاً

به گونه‌ای که نمی‌توان آن را ساختگی دانست. به درستی یا نادرستی، احتمالاً با این فکر که تنها چیزی که به طور کامل ساخته شده، نام مستعاری است که او برای معشوقه اصلی داستان انتخاب کرده است (“مدلین”). از آنجا خارج خواهید شد.

آلبوم با شروعی شاداب آغاز می‌شود و برای چند بیت ادامه دارد. قطعه عنوانی ابتدا به سبک سامبا طراحی شده است. آلن نفس‌نفس‌زنان توضیح می‌دهد که او و همسرش به خانه‌ای در نیویورک نقل مکان کرده‌اند: «یک وام خوب پیدا کردیم / بیلی کاتن کارها را مرتب کرد.» کاتن طراح داخلی است که خانه جدید این زوج را شایسته پروفایلی در مجله Architectural Digest در سال ۲۰۲۳ کرده است. همه چیز خوب است تا زمانی که آلن به همسرش می‌گوید که او به تازگی نقش اصلی در نمایشی در لندن را به دست آورده است. احتمالاً اشاره به نقش برجسته‌اش در «۲:۲۲ – داستان یک روح» که نامزد جایزه شده بود. او امسال دوباره در وست اند در «هدا» بازی کرد. «این زمانی بود که رفتار تو شروع به تغییر کرد»، او می‌خواند. «گفتی باید تست بدهم / گفتم، “تو دیوانه‌ای” / و فکر کردم که این خیلی عجیب است.»

تغییرات ناگهانی در موسیقی

در آنجا، دو دقیقه بعد، با ۴۲ دقیقه باقی‌مانده، مجموع لحظات شاد آلبوم به پایان می‌رسد. در نیمه راه این قطعه عنوانی، موسیقی ناگهان تغییر می‌کند. به نسخه‌ای از الکترو-سامبا با صدایی زیرآبی و ترسناک تبدیل می‌شود. این موسیقی پس‌زمینه یک تماس تلفنی است که فقط طرف آلن را می‌شنویم. در این تماس، شریکش خبری بد از آن سوی اقیانوس می‌دهد. شنونده باید تصور کند در طرف دیگر خط چه گفته می‌شود. آیا او به او می‌گوید که برای همیشه می‌رود؟ یا فقط به ایالت دیگری می‌رود، یا در شهر آپارتمان خودش را می‌گیرد؟ همه این‌ها در آهنگ‌های بعدی نقش خواهند داشت. تنها چیزی که او می‌تواند بگوید این است که «این واقعاً من را ناراحت می‌کند اما… من خوبم، فقط می‌خواهم تو خوشحال باشی… دوستت دارم.» با این، رویا به پایان می‌رسد، حتی اگر آلبوم تازه شروع شده باشد.

او کشف خیانت را برای ترک دوم، “تفکر” و تقریباً در هر ترک بعدی نگه می‌دارد. این یکی برشی لذیذ از هایپرپاپ است که با افکار تند و تیز هماهنگ شده است. این افکار قهرمان ما را ساعت ۴ صبح بیدار نگه می‌دارند: “من نفرت‌انگیز نیستم اما تو باعث می‌شوی از او متنفر شوم. او می‌تواند کنار داروی من بخوابد… و نمی‌توانم تصویر برهنه او را روی تو فراموش کنم و من از خود بی‌خود شده‌ام.” او جمله‌ای از شریکش را تکرار می‌کند: “اگر (سکس معمولی) باید اتفاق بیفتد، عزیزم، می‌خواهی بدانی؟” و به طور مکرر پاسخ می‌دهد، “چه جمله لعنتی، جمله، جمله، جمله”، که به طور بی‌پایان در یک آبشار صوتی زیبا و پر از ناسزا و تقویت شده با اتوتیون تکرار می‌شود.

«خوابگردی» کمی شیرینی به آلبوم بازمی‌گرداند. این شیرینی تنها در موسیقی کنایه‌آمیز آن دیده می‌شود. موسیقی از ریتم‌های یک بالاد شیرین گروه دخترانه از دهه ۵۰ یا اوایل دهه ۶۰ استفاده می‌کند. این ریتم‌ها برای تأکید بر یک شعر تلخ به کار می‌روند که می‌گوید: «چه کسی گفت که عاشقانه‌ها مرده‌اند؟ از وقتی ازدواج کردیم هیچ عاشقانه‌ای نبوده. چرا با هم نمی‌خوابیم عزیزم؟ بله، این چیزی است که گفتی. اما به من اجازه دادی فکر کنم که مشکل از من است و هیچ ربطی به آن دخترها در تختت ندارد.»

آلن می‌گوید که او در ازدواجش به مادونا تبدیل شده است. این در حالی است که با اشتیاق نقش دیگری را بازی می‌کرد، اگر فقط. (تفسیر فروید در اینجا بدون اعتبار باقی می‌ماند.)

در آهنگ «Tennis»، زوج‌هایی که به ظاهر شاد هستند، با ضربات ملایم روی یک کلید پیانو همراهی می‌شوند. او درباره اینکه چگونه گرفتن ناگهانی گوشی توسط او باعث شد تا به پیام‌هایش نگاهی بیندازد، می‌خواند. این پیام‌ها نشان می‌دهند که او با زنی ناشناس در زمین تنیس در حال تبادل پیام است. در ذهن او، این ممکن است به عنوان خیانتی نابخشودنی‌تر محسوب شود: «اگر فقط رابطه جنسی بود، حسادت نمی‌کردم. اما تو با من بازی نمی‌کنی»، او می‌خواند. سپس موسیقی برای یک پرسش مستقیم و بی‌پرده قطع می‌شود: «و مادلین کیست؟» که به زودی به صورت طنزآمیز تکرار و اصلاح می‌شود به: «مادلین لعنتی کیست؟»

آهنگ بعدی: «Madeline»

در یکی از بهترین گذارهای زمان ما، آهنگ بعدی در واقع «Madeline» نام دارد. در آنجا آلن جرات می‌کند تا به زن مستعار پیام بدهد. برای لذت شنیداری ما، پاسخ‌هایی که به او پیامک می‌شود را با لهجه آمریکایی به طرز خنده‌داری واقعی بازگو می‌کند. اینکه آیا او پیام‌های واقعی را به صورت کلمه به کلمه نقل می‌کند یا برای اثر کمدی آن‌ها را بازنویسی می‌کند، سخت است بدانیم. اما نتیجه نهایی گفتگویی است که همزمان طنزآمیز و واقعی به نظر می‌رسد.

به راحتی می‌توان درگیر آنچه در “Madeline” خوانده و گفته می‌شود شد. در اولین شنیدن، آنچه به لحاظ موسیقیایی در حال رخ دادن است را از دست داد. بستر سازهای این قطعه بر نوعی نواختن گیتار آکوستیک تمرکز دارد. این نواختن به طور مبهمی یادآور یک بالاد از “مارتین رابینز” درباره دوئل تفنگداران غربی است. بله، این موضوع زمانی که چند افکت صوتی شلیک واقعی به ترکیب اضافه می‌شود، آشکارتر می‌شود.

این تنها باری نیست که تقلید سبک برای طنز به کار می‌رود. این اتفاق دوباره در “Dallas Major” رخ می‌دهد. آهنگی درباره ورود دوباره آلن به دنیای قرار ملاقات‌ها، برخلاف قضاوت بهتر او. این آهنگ با یک ریتم سبک R&B همراه است که به منظور ایجاد جذابیت سطحی طراحی شده است. حتی زمانی که آلن به یک خواستگار احتمالی هشدار می‌دهد: “من تقریباً ۴۰ ساله‌ام / قد من کمی کمتر از ۵ فوت و ۲ اینچ است / من مادر فرزندان نوجوان هستم / آیا این برای تو جذاب است؟” خب، به نوعی هست. اما فقط به این دلیل که تهیه‌کننده اصلی، بلو می و همکارانش، قطعاتی از گیتار فانک، کیبوردهای سبک دهه ۷۰ و حتی کمی خراش‌های سبک دهه ۸۰ را اضافه می‌کنند. در حالی که آلن به طور مکرر می‌گوید: “من از اینجا متنفرم.”

تاثیر تنظیمات موسیقی بر آهنگ

اگر در چند بار اول گوش دادن به این تنظیمات نسبتاً ظریف توجه نکنید، قابل درک است. شما مشغول مواجهه با یک ضربه سنگین هستید. یعنی اثر تجمعی افشاگری‌های شگفت‌انگیز آلن.

اهمیت ماجراجویی‌های خارج از ازدواج در آهنگی به نام “Pussy Palace” به شدت برجسته شده است. در این آهنگ، راوی برای تحویل دارو به آپارتمان وست ویلیج که شوهرش به تنهایی در آن زندگی می‌کند، می‌رود. او جعبه‌ای از نامه‌های عاشقانه از عاشقان سریالی و یک کیسه دوین رید با دسته‌های بسته را کشف می‌کند. درون این کیسه، اسباب‌بازی‌های جنسی، پلاگ‌های مقعدی و روان‌کننده وجود دارد. صدها کاندوم تروا نیز در آنجا پیدا می‌شود. تو چقدر خراب هستی؟ چطور در زندگی دوگانه‌ات گرفتار شدم؟

آهنگی جذاب و به‌یادماندنی

اگر این موضوع استرس‌زا به نظر می‌رسد، بدانید که کورس آهنگ در واقع نوعی آهنگ گیرایی است. ممکن است پاییز را با صدای بلند بخوانید: “نمی‌دانستم اینجا قصر توست (۴ بار) / همیشه فکر می‌کردم یک دوجو است (۳ بار) / آیا دارم به یک معتاد جنسی نگاه می‌کنم (۴ بار)؟” به هر حال، تقریباً تضمین شده است که با این آلبوم، جستجوهای Merriam-Webster برای dojo ۱۰,۰۰۰٪ افزایش یافته است.

دینامیک‌های موسیقی این آلبوم به طرز شگفت‌انگیزی جذاب است. در لطیف‌ترین لحظاتش، قطعه‌ای به نام «Just Enough» وجود دارد. این قطعه یک بالاد با گیتار فینگرپیکینگ و ارکستر است که در آن آلن خود را در حال دیدن به عنوان یک پیرزن می‌بیند: «به انعکاس خود نگاه کن / احساس می‌کنم خیلی خسته و پیر هستم / برای خودم یک لیفت صورت رزرو کردم / فکر می‌کنم چقدر ممکن است دوام بیاورد / تمام قدرت خود را به تو دادم / چگونه از نگاه تو دیده می‌شوم…»

این یکی از معدود آهنگ‌های آلبوم است که به اندازه کافی جهانی است و بسیاری از زنان احتمالاً با آن ارتباط برقرار می‌کنند. اگرچه، باز هم، او نمی‌تواند از آوردن آن به جزئیات تحریک‌کننده خودداری کند. وقتی با صدای بلند می‌پرسد: «چرا اینجا درباره وازکتومی صحبت می‌کنیم؟»

به آهنگ پرانرژی و سریع “Nonmonogamummy” توجه کنید که بلافاصله قبل از آن قرار دارد. این آهنگ با بهترین عنوان پیچیده برای یک آهنگ پاپ عالی از زمان “Femininomenon” شناخته می‌شود. در این آهنگ، آلن تصمیم گرفته است که طرف خود از ازدواج را باز نگه دارد و با ناامیدی از اپلیکیشن‌ها استفاده می‌کند. قرار شبانه او با یک دی‌جی بریتانیایی به نام اسپشیالیست ماس است که رپ می‌خواند: “به چشمانت نگاه می‌کنم، می‌گویی قلبت شکسته است”. در همین حال، آلن نمی‌تواند از فکر کردن به همسرش دست بردارد: “نمی‌خواهم با کسی دیگر باشم / می‌دانم که این تنها چیزی است که تو می‌خواهی / آنقدر متعهد هستم که خودم را از دست بدهم / چون نمی‌خواهم تو را از دست بدهم.” قرار شبانه به خوبی پیش نمی‌رود، اما آهنگ به طرز شگفت‌انگیزی موفق است. یک خط گیتار الکتریک غیرقابل مقاومت و ضرب آهنگ بی‌نظیر به آلن و بلو می‌کند تا “Nonmonogamummy” را به یکی از بهترین آهنگ‌های سال تبدیل کنند.

احترام زیادی برای قطعه «Relapse» قائل هستم. در این قطعه، آلن که حدود پنج سال پاک بوده، درباره فروپاشی زندگی شخصی و آرزوهایش می‌نویسد. او توضیح می‌دهد که چگونه این فروپاشی او را به سمت نوشیدن یا مصرف مواد مخدر سوق می‌دهد. با این حال، این اشتیاق را نه به عنوان یک مبارزه، بلکه به عنوان یک قطعه خوشمزه از داب‌استپ بیان می‌کند.

برای آلبومی که به‌طور عمدی به‌عنوان یک روایت پیش می‌رود، «West End Girl» پایان‌بندی کاملاً مشخصی ندارد. در پایان، «Fruityloop» که به نظر می‌رسد به دلیل انتخاب غلات صبحانه توسط دوست‌پسر سابقش و همچنین لوپ درام اسنر که زیر این قطعه قرار دارد، نام‌گذاری شده است، آلن جاذبه مرگبار را به مسائل حل‌نشده بی‌توجهی والدین می‌کشاند.

تحلیل عمیق تر از روایت

او می‌گوید: «تو فقط یک پسر کوچکی هستی که به دنبال مادرش می‌گردد… / با اسباب‌بازی‌هایش بازی می‌کند، او فقط توجه می‌خواهد / او واقعاً نمی‌تواند وابستگی داشته باشد، می‌ترسد که رها شود.» برای خودش، «من فقط یک دختر کوچکی هستم که به دنبال پدرش می‌گردد / فکر می‌کردم که می‌توانیم چرخه را بشکنیم.» اگر این به نظر منطقی و حتی بلندپروازانه می‌آید، مطمئن باشید که آلن هنوز با صحبت‌های سخت تمام نشده است.

بیان احساسات و تضادها

او اعلام می‌کند: «تو یک آشفتگی هستی، من یک عوضی‌ام.» بزرگوارانه، به نوعی، اما سپس نمی‌تواند از نقل قول حکیمانه لیلی آلن، حدود سال ۲۰۰۸، خودداری کند: «این من نیستم، این تو هستی.»

اگر زخم عمیق او در این آلبوم کمی تعجب‌آور به نظر می‌رسد، ممکن است به این دلیل باشد که آهنگ‌های قدیمی‌تر و مغرورانه‌تری مانند “F— You” به او تصویر یک زن سرسخت را داده‌اند. همچنین، او قبلاً یک آلبوم طلاق به نام “No Shame” در سال ۲۰۱۷ داشت که در آن به نظر می‌رسید مسئولیت زیادی برای شکست ازدواج اولش بر عهده گرفته است.

تسلیم در برابر خواسته‌های همسر

بنابراین، در میان بسیاری از چیزهایی که در اینجا شوکه‌کننده به نظر می‌رسند، این است که چقدر او به اراده و خواسته‌های همسرش تسلیم به نظر می‌رسد، تا نقطه شکست. تصویری که ترسیم می‌شود، زنی است که واقعاً عاشقانه و شاید حتی به‌طور آرزومندانه، یک زن خانه‌دار سنتی است.

تضاد جالب در شخصیت آلن

در اینجا تضاد جالبی وجود دارد، بین آلن که ممکن است توسط برخی به عنوان زنی قوی دیده شود که به صراحت خشم خود را برای جهان آشکار می‌کند، و لیلی که مانند زنی جهانگرد قبل از او، فقط دختری است که در مقابل پسری ایستاده و از او می‌خواهد که او را دوست داشته باشد. حتی برای مدتی پس از اینکه او یاد گرفته است که تلفن و کیف دوین رید او چه میدان‌های مین هستند.

روح انتقامی و تأثیرگذاری

با وجود تمام روح انتقامی که بخش خوبی از این آلبوم را به حرکت در می‌آورد، زمانی که او شعله‌های آتش را بالا نمی‌برد، بسیار تأثیرگذار است. یا حتی زمانی که این کار را می‌کند.

فعلاً همین که او با یک آلبوم که می‌تواند به عنوان آلبوم سال مطرح شود، بازگشته است، کافی است. تشکر ویژه از بلو می، که هنوز نامی شناخته‌شده در میان تهیه‌کنندگان نیست، اما احتمالاً با توجه به این اثر، به زودی به یکی از آنها تبدیل خواهد شد.

آیا این آغاز یک رنسانس جدید برای لیلی است؟

پس از هشت سال دوری از صحنه ضبط، آیا بازگشت او به معنای شروعی تازه است؟ با اینکه نسل‌های زیادی از زنان در مسیر او که بیش از ۲۰ سال پیش آغاز کرده بود، قدم گذاشته‌اند، اما هنوز هم احساس می‌شود که اکنون بیش از هر زمان دیگری به حضور او نیاز داریم.

آلن بیان کرده است که در آستانه درام خانگی که در اینجا توضیح داده شده، به طور گسترده‌ای ضبط می‌کرده است. اما این آهنگ‌ها را منتشر نمی‌کرده زیرا احساس می‌کرده که به طور غیرشخصی می‌نویسد و افکارش را درباره اینترنت و موضوعات مشابه بیان می‌کند. شما دوست ندارید فکر کنید که این همه تروما لازم است تا او با یک آلبوم عالی دیگر بازگردد. به هر حال، شرط می‌بندیم که آن آهنگ‌های منتشر نشده درباره وب جهانی به آن بدی که او فکر می‌کند نیستند، درست است؟ به هر حال، ما فقط یک جهان هستیم که در مقابل یک دختر ایستاده‌ایم و از او می‌خواهیم که آلبوم‌های بیشتری بسازد.