لوسی لیو درباره رنج احساسی شخصیتش در «Rosemead»: «چقدر می‌توانی تحمل کنی؟» (اختصاصی)

لوسی لیو جایزه دستاورد حرفه‌ای جشنواره فیلم لوکارنو را دریافت کرد و فیلم جدیدش «رزمد» را که اولین نمایش بین‌المللی خود را در این جشنواره داشت، معرفی کرد. لیو با ورایتی درباره این فیلم که در آن بازی کرده و تهیه‌کننده آن است، گفتگو کرد.

در فیلم اریک لین، لیو نقش آیرین چائو، یک مادر مجرد چینی-آمریکایی را بازی می‌کند که با مشکلات سلامتی دست و پنجه نرم می‌کند و همزمان از پسری که به اسکیزوفرنی مبتلا شده است مراقبت می‌کند. این فیلم بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده و از مقاله‌ای در لس‌آنجلس تایمز به قلم فرانک شیونگ الهام گرفته است.

«قلب‌شکستگی تنها به خاطر آنچه اتفاق افتاده نیست، بلکه به خاطر نحوه وقوع آن است: دانستن اینکه گزینه‌های دیگری وجود داشت، اما آیرین احساس می‌کرد که هیچ گزینه‌ای ندارد.» لیو می‌گوید.

فیلم به مجموعه‌ای از ایده‌ها در جامعه چینی-آمریکایی درباره سلامت روان می‌پردازد، از درمانگر چینی پسر گرفته تا دوست آیرین که معتقد است او باید با گیاهان و دعا درمان شود و دیگرانی در جامعه که اسکیزوفرنی او را تنها به عنوان یک شرم می‌بینند.

لیو آماده است که برخی از افراد در جامعه خودش فیلم را نپذیرند. «اگر مادرم این فیلم را ببیند، باور نخواهد کرد.» او می‌گوید. «او خواهد گفت: این بدترین قطعه داستانی است.»

بخشی از چالش، سکوتی بود که خانواده را در بر گرفته بود. لیو می‌گوید: «به دلیل کمبود اطلاعات درباره این خانواده، فیلمنامه باید به صورت تکه‌تکه نوشته می‌شد. به نوعی، این داستان شبیه به یک تریلر است، زیرا مردم از پایان و برخی جزئیات آگاه هستند و بقیه باید به نحوی پر می‌شد تا بتوان دینامیک بین آیرین و پسرش را درک کرد.»

همسر آیرین به سرطان مغز مبتلا شده و خیلی زود پس از آن درگذشته بود و به نظر می‌رسید این موضوع باعث بروز اسکیزوفرنی در پسرشان شده باشد. در همان زمان، آیرین نیز به سرطان مبتلا شده بود. «او در آن زمان بسیار شکننده و به شدت پیر شده بود.»

آیا او تمایل دارد فیلم‌های بیشتری تولید کند؟ “تولید فیلم واقعاً کار دشواری است، این‌طور نیست؟ بنابراین باید واقعاً پروژه‌ای را دوست داشته باشم، همان‌طور که این پروژه را دوست دارم. به نظر من، بسیار مهم است که به کاری که انجام می‌دهید علاقه‌مند باشید تا بتوانید از ابتدا با آن ارتباط برقرار کنید. من دوست دارم به انجام کارهایی ادامه دهم که تنها فیلم‌های تجاری نباشند. چند پروژه در دست دارم که به زودی ارائه خواهند شد.”

لیو همچنین احساس می‌کند که کنترل به دست گرفتن فقط تصمیم‌گیری در مورد انجام کارها نیست، بلکه لزوماً نیازی به انجام هیچ کاری هم نیست. او می‌گوید: «احساس نمی‌کنم که لزوماً باید با همان سرعت روی تردمیل بدوم. گاهی اوقات واقعاً سریع‌تر از آن چیزی است که فکر می‌کردم، اما گاهی هم می‌توانم از آن پایین بیایم. قبلاً فکر نمی‌کردم که بتوانم این کار را انجام دهم، اما در واقع، همه چیز در طول همه‌گیری متوقف شد و ما هنوز نفس می‌کشیم. و فکر می‌کنم این چیزی است که شاید فراموش کرده‌ایم. داربست همیشه وجود دارد که ما هستیم. ما همان کسی که هستیم باقی می‌مانیم و اگر چیزی باشد، ما را قوی‌تر کرده است. مانند ایرنه، سوال این است: چقدر می‌توانید تحمل کنید؟»