📋 خلاصه مقاله:
جان لاج، نوازنده باس و خواننده گروه Moody Blues، در ۸۲ سالگی درگذشت. او نقش مهمی در موفقیتهای گروه داشت و آهنگهای معروفی مانند “Ride My See-Saw” را اجرا کرد. گروه با آلبومهای پراگرسیو راک در دهه ۷۰ میلادی موفقیتهای بزرگی کسب کرد و در سال ۲۰۱۸ به تالار مشاهیر راک اند رول وارد شد.
جان لاج، نوازنده باس و خواننده قدیمی گروه راک بریتانیایی Moody Blues و عضو تالار مشاهیر راک اند رول، درگذشت. خانواده او این خبر را اعلام کردند. علت مرگ ذکر نشده است. او ۸۲ سال داشت.
نقش جان لاج در موفقیتهای گروه
در حالی که بزرگترین موفقیت گروه، آهنگ “Nights in White Satin” در سال ۱۹۶۷، توسط گیتاریست جاستین هیوارد نوشته و اجرا شد، صدای قوی و نوازندگی باس لاج پایهای برای آهنگهای گروه بود. بسیاری از این آهنگها را او خوانده و همنویسندگی کرده بود. از جمله این آهنگها میتوان به “Ride My See-Saw” و “I’m Just a Singer in a Rock and Roll Band” اشاره کرد. (او در تصویر بالا با گروه در سال ۱۹۶۹، بالا سمت راست دیده میشود.)
«با نهایت اندوه باید اعلام کنیم که جان لاج، همسر عزیز، پدر، پدربزرگ، پدرزن و برادر ما، به طور ناگهانی و غیرمنتظرهای از میان ما رفته است.» خانواده او در بیانیهای گفتند. «جان به آرامی در میان عزیزانش و با صدای برادران اورلی و بادی هالی از میان ما رفت. ما همیشه دلتنگ عشق، لبخند، مهربانی و حمایت بیپایان او خواهیم بود.»
«ما دلشکستهایم، اما با عشقی که او به هر یک از ما داشت، به سوی آرامش پیش خواهیم رفت. همانطور که جان همیشه در پایان نمایش میگفت، از شما برای حفظ ایمان تشکر میکنیم.»
در حالی که گروه مودی بلوز بخشی از صحنه پر رونق راک در بیرمنگام، انگلستان در اوایل دهه ۱۹۶۰ بود، با اجرای کاور آهنگ آر اند بی “Go Now” از بسی بنکس به موفقیت بزرگی دست یافت. اما گروه نتوانست آن موفقیت را ادامه دهد. خواننده و گیتاریست دنی لین، که بعدها به گروه وینگز پیوست، و بیسیست کلینت واریک گروه را ترک کردند.
اعضای باقیمانده، درامر گریم لاج و کیبوردیست مایک پیندر، به همراه چند نوازنده دیگر مانند ری توماس، در پاییز ۱۹۶۶ لاج و هیوارد را به گروه اضافه کردند. گروه برای چند ماه با مشکلاتی مواجه بود تا اینکه با تهیهکننده تونی کلارک همکاری کردند.
آلبوم “Days of Future Past” و موفقیتهای آن
اولین آلبوم ترکیب جدید “Days of Future Past” بود که شامل ضبط با ارکستر و نوشتن آثار تجربیتر بود. این آثار از بیتلز و جنبش روانگردان در حال رشد الهام گرفته بودند و بسیاری آن را اولین آلبوم راک پیشرو میدانند. در حالی که آلبوم شامل آهنگ “Nights in White Satin” بود و به رتبه ۲۷ در جدول آلبومهای بریتانیا رسید، این آهنگ به طور غیرمنتظرهای پنج سال بعد در ایالات متحده به یک هیت رادیویی تبدیل شد و آلبوم به رتبه ۳ در آنجا صعود کرد.
موفقیتهای گروه Moody در دهه ۷۰ میلادی
موفقیتهای گروه Moody در دهه ۷۰ میلادی با انتشار مجموعهای از آلبومهای پراگرسیو راک مانند “On the Threshold of a Dream”، “To Our Children’s Children’s Children”، “A Question of Balance”، “Every Good Boy Deserves Favour” و “Seventh Sojourn” ادامه یافت. در حالی که گروه در میانه دهه به وقفهای رفت، در سال ۱۹۷۷ دوباره به هم پیوستند.
بازگشت به صحنه و موفقیتهای جدید
بعداً بزرگترین آلبوم خود، “Long Distance Voyager” در سال ۱۹۸۱ را منتشر کردند که در صدر جدولهای ایالات متحده قرار گرفت. این آلبوم شامل آهنگهای موفقی مانند “The Voice” و “Gemini Dream” بود. اگرچه گروه نتوانست موفقیتهای چارت را تکرار کند، اما آلبومهایشان تا دهه ۹۰ میلادی به خوبی فروش رفت.
ادامه فعالیت و افتخارات
آنها تا دهه ۲۰۱۰ به کار و تور ادامه دادند و در سال ۲۰۱۸ به تالار مشاهیر راک اند رول وارد شدند. با مرگ Lodge، Hayward تنها عضو باقیمانده از ترکیب کلاسیک گروه Moody است.
توسط
توسط
توسط
توسط