📋 خلاصه مقاله:
هنری جاگلوم، فیلمساز مستقل و خلاق، با آثار سینمایی همچون «همیشه» و «آخرین تابستان در همپتونز» شناخته میشود. او با سبک سینما وریته و بداههپردازی، مرزهای فیلمسازی را به چالش کشید و در سن ۸۷ سالگی درگذشت. جاگلوم در طول زندگیاش به عنوان یک کارگردان نوآور و بحثبرانگیز شناخته شد.
هنری جاگلوم، فیلمساز مستقل و خلاق، با کارگردانی فیلمهایی همچون «همیشه» (۱۹۸۵)، «روز سال نو» (۱۹۸۹)، «آخرین تابستان در همپتونز» (۱۹۹۵) و «دژا وو» (۱۹۹۷) شناخته میشود. طبق گزارش نیویورک تایمز، او در سن ۸۷ سالگی درگذشته است.
هم شخصیت جاگلوم و هم فیلمهای او تمایل به تقسیم نظرات داشتند. در مقدمه مستند ۱۹۹۷ الکس روبین و جرمی ورکمن درباره این کارگردان، “هنری جاگلوم کیست؟”، وبسایت “POV” شبکه PBS اعلام کرد: “برخی او را به عنوان یک نابغه سینمایی، صدای فمینیستی و تنها فرد مستقل واقعی سینمای آمریکا تحسین میکنند. در حالی که دیگران او را به عنوان یک متقلب خودشیفته و بدترین کارگردان جهان رد میکنند. هنری جاگلوم (‘خوردن’، ‘تب نوزاد’) به طور وسواسگونه و خندهداری مرز بین زندگی و هنر را گیج و سوءاستفاده میکند. او با سبک غیرمتعارف خود مرزهای فیلمسازی را به چالش میکشد.”
سبک سینما وریته و تاثیر آن
اما سبک سینما وریته عمیقاً شخصی که او در فیلمهای جریان آگاهی خود توسعه داد، قطعاً حامیان خود را داشت. این سبک به او اجازه داد تا با مخاطبان خود ارتباط نزدیکتری برقرار کند و احساسات واقعی را به تصویر بکشد.
استیون هولدن از نیویورک تایمز نقد خود درباره جگلوم را با این جمله آغاز کرد: «فیلمهای خودزندگینامهای هنری جگلوم، با دروننگریهای خودمحورانهشان، نیاز به صبری دارند که بسیاری از تماشاگران فیلم تمایلی به ارائه آن ندارند. اما حتی خودمحورترین فیلمهای جگلوم نیز در قلمرو روانیای پرسه میزنند که کاوشهای جریان اصلیتر از اضطرابهای مرفه اغلب نادیده میگیرند.»
در مستند «هنری جاگلوم کیست؟»، منتقد مایکل مدود نظر خود را اینگونه بیان میکند که فیلمهای جاگلوم «احساسبرانگیز و تفکر برانگیز» هستند. در مقابل، کارگردان لوئیس مال میگوید: «او تقریباً بهطور کامل بداههپردازی میکند. اما ببخشید، این مشخص است.»
دیدگاههای مختلف درباره هنری جاگلوم
با این حال، کارگردان تئاتر آندره گرگوری به وضوح بیان میکند که این همان نکته است: «هنری دوست دارد به ناشناختهها برود و از خطر در این فرآیند لذت میبرد.» بازیگر کندیس برگن جاگلوم را تهاجمی، چالشبرانگیز، اما همچنین بسیار حمایتکننده مینامد. او در مستند شوخی میکند: «اگر هنری را به عنوان پدر یا همسر داشتم، احتمالاً میتوانستم لهستان را بگیرم.» دنیس هاپر و ران سیلور هر دو روشهای نوآورانه او را تحسین میکنند.
جاگلوم از خانوادهای بسیار ثروتمند بود. در واقع، زمانی که او و همسر دومش ویکتوریا فویت در حال طلاق بودند، او عمارتشان را دریافت کرد. این عمارت گفته میشد بزرگترین ملک در سانتا مونیکا بود و در نهایت به قیمت ۲۳ میلیون دلار فروخته شد. پول خرید چنین ملکی در وهله اول قطعاً از درآمد گیشه فیلمهای جاگلوم به دست نیامده بود.
تفاوت جاگلوم با دیگر فیلمسازان مستقل
اینکه او نیازی به صرفهجویی برای ساخت فیلمهایش نداشت، او را اساساً از بیشتر یا همه فیلمسازان مستقل دیگر متمایز میکرد. شاید به نوعی کیفیت بیانضباطی به کارهایش افزوده بود. اما این کیفیت نیز بخشی از زیباییشناسی او بود. او اغلب بدون فیلمنامه یا تمرینات در یک ترتیب بداهه کار میکرد. به گفته خودش، این روش به او اجازه میداد تا به طور خودجوش اجراها را “شکل دهد” و “برانگیزد”.
او چیزی برای گفتن داشت و نیاز داشت زندگی خود را در فیلمهایش مستند کند. بهترین مثال آن فیلم “همیشه” در سال ۱۹۸۵ بود. به گفته مجله People، این فیلم یک “سینما به کلید” بود و جدایی دردناک از ازدواج اول کارگردان را مستند میکرد. در این فیلم، “جگلوم و تاونسند، که اکنون طلاق گرفتهاند، به عنوان نسخههای نازکپوشیدهای از خودشان” ظاهر شدند.
فیلمهای برجسته جگلوم
در فیلم “روز سال نو” جگلوم در سال ۱۹۸۹، او نقش مردی را بازی میکند که در بحران میانسالی قرار دارد. او تصمیم میگیرد لس آنجلس را ترک کند و زندگی جدیدی را در نیویورک آغاز کند. اما وقتی به آپارتمانش میرسد، متوجه میشود که به دو زن جوان جذاب اجاره داده شده است. در فیلم “خوردن” سال بعد، زنان برای جشن تولد یک دوست جمع میشوند و درباره زندگی و ارتباطاتشان با غذا صحبت میکنند. داستان عاشقانه “ونیز/ونیز” به رابطه بین یک کارگردان آمریکایی — جگلوم — و یک روزنامهنگار زن میپردازد.
فیلمی که در آن جگلوم بیشترین فاصله را از خود گرفت، “آخرین تابستان در همپتونز” در سال ۱۹۹۵ بود. این فیلم درباره گردهمایی سه نسل از یک خانواده تئاتری موفق است. ورایتی نوشت: “هنری جگلوم در ‘آخرین تابستان در همپتونز’ گامی بزرگ به جلو برمیدارد. این فیلم یک کمدی آداب و رسوم است که روحیه، اگر نه دستاورد، چخوف، رنوار و بهویژه وودی آلن را تداعی میکند.”
در مورد فیلم «دژاوو» محصول ۱۹۹۷، که بازگویی خیالی و عاشقانهای از ملاقات و عاشق شدن هنری جگلوم با همسر و همکارش ویکتوریا فویت است، نیویورک تایمز نوشت: «در بهترین حالت خود، این فیلم تبلیغی فریبنده برای ادامه جستجوی نوجوانانه برای یافتن همسر روحی عاشقانه تا میانسالی و فراتر از آن است و برای کنار گذاشتن ترتیبات خانگی طولانیمدت اگر آن عشق واقعی خود را نشان دهد.»
اوجگیری هنری جگلوم در فیلمسازی مستقل
هر جایگاهی که جگلوم در گفتگوی ملی درباره فیلمسازی مستقل داشت، در اواسط تا اواخر دهه ۱۹۹۰ به اوج رسید. تلاشهای بعدی او شامل فیلمهایی چون «جشنواره در کن» (۲۰۰۱)، «خرید کردن» (۲۰۰۵) و «رویاهای هالیوود» (۲۰۰۶) بود. همچنین، او در سالهای بعدی فیلمهایی مانند «آیرین در زمان» (۲۰۰۹)، «ملکه لات» (۲۰۱۰) و «فقط ۴۵ دقیقه از برادوی» (۲۰۱۲) که به عنوان یک نمایشنامه آغاز شد، ساخت. دیگر آثار او شامل «کلمه م» (۲۰۱۴) و «تشویق» (۲۰۱۵) میشود.
جاگلوم در یک خانواده یهودی در لندن به دنیا آمد. پدرش در تجارت واردات و صادرات فعالیت میکرد و از خانوادهای ثروتمند از روسیه بود. مادرش نیز اهل آلمان بود. آنها به دلیل نازیها به بریتانیا مهاجرت کردند و در سال ۱۹۳۹ وارد ایالات متحده شدند. او اولین دوربین هشت میلیمتری خود را در کودکی به دست گرفت.
تحصیلات و شروع فعالیتهای هنری
پس از فارغالتحصیلی از دانشگاه پنسیلوانیا در سال ۱۹۵۹، جاگلوم با لی استراسبرگ در استودیوی بازیگران آموزش دید. او نمایش بداههپردازی خارج از برادوی به نام «مخرج مشترک غیرمعمول» را کارگردانی کرد. در این نمایش، کارن بلک و دیگران در سال ۱۹۶۳ به ایفای نقش پرداختند.
او همچنین قبل از رفتن به هالیوود در سال ۱۹۶۵ در کاباره کار میکرد. تحت قرارداد با کلمبیا پیکچرز، جگلوم در برنامههای تلویزیونی مانند «Gidget» و «The Flying Nun» حضور داشت. او در فیلمهایی از جمله «Psych-Out» (۱۹۶۸) به کارگردانی ریچارد راش، «The Thousand Plane Raid» (۱۹۶۹) به کارگردانی بوریس ساگال، «Drive, He Said» (۱۹۷۱) به کارگردانی جک نیکلسون، «The Last Movie» (۱۹۷۱) به کارگردانی دنیس هاپر و «The Other Side of the Wind» اثر اورسن ولز که هرگز تکمیل نشد، ظاهر شد.
سفر به اسرائیل و همکاری با بزرگان سینما
در سال ۱۹۶۷، او به اسرائیل رفت تا مستندی درباره جنگ ششروزه فیلمبرداری کند. او دوستیهایی با افرادی مانند جک نیکلسون، وارن بیتی، سالی کلرمن، کارول ایستمن فیلمنامهنویس و برت اشنایدر تهیهکننده BBS Productions برقرار کرده بود. این افراد فیلم او را دیدند و او را برای همکاری با نیکلسون در ویرایش فیلم «Easy Rider» (۱۹۶۹) هاپر استخدام کردند.
اولین فیلمی که جاگلوم نوشت و کارگردانی کرد، «یک مکان امن» در سال ۱۹۷۱ بود. این فیلم با بازی تیوزدی ولد، نیکلسون و ولز همراه بود. فیلم بعدی او، «مسیرها» (۱۹۷۷)، با بازی هاپر بود. این فیلم از اولین آثاری بود که به هزینه روانی جنگ ویتنام پرداخت. سومین فیلم او و اولین موفقیت تجاریاش، کمدی «اردکهای نشسته» در سال ۱۹۸۰ بود.
نمایشنامههای جاگلوم
جاگلوم چهار نمایشنامه نوشت که در صحنههای لسآنجلس اجرا شدند. این نمایشنامهها شامل «اتاق انتظار» (۱۹۷۴)، «یک مکان امن» (۲۰۰۳)، «همیشه – اما نه برای همیشه» (۲۰۰۷) و «فقط ۴۵ دقیقه از برادوی» (۲۰۰۹-۲۰۱۰) بودند.
جاگلوم با انتشار کتاب «ناهارهای من با اورسن: گفتگوهایی بین هنری جاگلوم و اورسن ولز» نوشته پیتر بیسکیند در سال ۲۰۱۳، توجه دوبارهای به خود جلب کرد. در این کتاب، بیسکیند مجموعهای از گفتگوها بین این دو فیلمساز را که جاگلوم ضبط کرده بود، ویرایش و شکل داده است. برخی میگویند این ضبطها به صورت مخفیانه انجام شده، اما جاگلوم معتقد است که با رضایت ولز بوده است. همانطور که NPR اشاره کرد، در حالی که گفتگوهای بازتولید شده پیتر باگدانوویچ با ولز در کتاب «این اورسن ولز است» در سال ۱۹۹۲ به طور کلی علمی بودند، جاگلوم ولز را در حالتی ضبط کرد که به افشای نظرات تند و انتقادی درباره همکاران مشهورش میپرداخت. او میگوید: «من از نظر فیزیکی از وودی آلن متنفرم. از این نوع مرد بدم میآید».
دستاوردهای هنری جاگلوم
این کارگردان در سال ۱۹۹۹ جایزه یک عمر دستاورد از جشنواره متد فست را دریافت کرد. جاگلوم با بازیگر کارن بلک و خواننده آندریا مارکوویچی روابطی داشت.
جگلوم دو بار ازدواج کرده بود. او از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳ با پاتریس تاونسند، بازیگر و ناظر فیلمنامه، و از سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۱۳ با ویکتوریا فویت، نویسنده و بازیگر، ازدواج کرده بود. هر دو ازدواج به طلاق انجامید.
او دو فرزند به نامهای سابرینا جگلوم و سایمون جگلوم از خود به جا گذاشته است.
توسط
توسط
توسط
توسط