اجرای بی‌نظیر بلوز-راک Alabama Shakes در کنسرت نیویورک

در چند ماه گذشته، صنعت موسیقی زنده تحت تأثیر داستان دو برادر بریتانیایی قرار گرفته است. این دو برادر برای اجرای دوباره آهنگ‌هایی مانند “Wonderwall” در سراسر جهان، اختلافات خود را کنار گذاشته‌اند. من نیز به همراه ۸۰,۰۰۰ نفر دیگر در کنسرت پیروزمندانه Oasis در استادیوم MetLife به آواز “maaaybaaayyy” پیوستم. اما تور بازگشت دیگری نیز وجود داشت که کمتر به آن پرداخته شده بود. من نیز نمی‌توانستم برای حضور در آن صبر کنم: بازگشت Alabama Shakes.

پس از انحلال در سال ۲۰۱۸، گروه بلوز راک به رهبری بریتنی هاوارد در ژانویه اعلام کرد که در پاییز تور برگزار خواهد کرد و وعده موسیقی جدیدی را داد. به طرز عجیبی، از آن زمان تاکنون هیچ اعلامیه‌ای درباره آلبوم جدیدی منتشر نشده است. تنها انتشار اولین تک‌آهنگ آن‌ها در ۱۰ سال گذشته به نام “Another Life” بوده است. به وضوح، شیکز نیازی به جذابیت یک آلبوم جدید نداشتند تا ۱۳۰۰۰ نفر را به استادیوم فارست هیلز در روز چهارشنبه برای اولین اجرای خود در نیویورک پس از بیش از هشت سال جذب کنند.

جمعیت کوئینز با شنیدن نت‌های آغازین گیتار آهنگ «Hang Loose»، یک قطعه بازگشت به سبک راک موج‌سواری، با صدای بلند تشویق کردند. در این لحظه، هاوارد با لباسی سفید و بلند بر روی صحنه فرمانروایی می‌کرد. او در اوایل نمایش در آهنگ‌های «I Ain’t the Same» و «Future People» مشکلاتی در زمینه صدا داشت. اما پس از چند آهنگ، گروه به هماهنگی رسید. آهنگ آرام «Guess Who» به یک نمایش صوتی برای هاوارد و سه خواننده پشتیبان تبدیل شد. این اولین آهنگ از بسیاری بود که با وقفه‌ای برای تشویق قطع شد و هاوارد را تا حدی بی‌کلام گذاشت.

«چیزی که می‌خواهم بگویم این است… واو. از شما بابت این تشکر می‌کنم»، گفت خواننده‌ای که پس از دوران شکس، یک حرفه موفق انفرادی را ساخت. او هنگامی که به استادیوم تنیسی پر از طرفداران مشتاق برای گروه دوباره متحد شده نگاه می‌کرد، روزهای اولیه خود را به یاد آورد. روزهایی که به عنوان راننده پست USPS نامه تحویل می‌داد قبل از اینکه گروه به موفقیت برسد. «اینکه همه این‌ها به اینجا رسیده است، به کمترین حد ممکن شگفت‌انگیز است. همیشه می‌گویم معجزه‌آسا است.»

جمعیت حاضر در فاریست هیلز بیشتر شامل افراد مسن‌تر بود و بیشتر افراد در طول کنسرت نشسته بودند. اما این به معنای نبودن شور و هیجان در جمعیت نبود. در واقع، برعکس بود. مردم از روی صندلی‌هایشان فریاد می‌زدند و صداهای تأییدآمیز کلیسایی مانند “بله!” و “هممم!” را در وسط آهنگ‌ها سر می‌دادند.

هزاران نفر در جایگاه‌ها پا می‌کوبیدند و موج‌های پرشوری از تحسین ایجاد می‌کردند. در طول اجرای پایانی، هاوارد گفت: “این ممکن است محبوب‌ترین نمایشی باشد که ما اجرا کرده‌ایم.”

خود بازگشت گروه تمرکز اصلی نمایش نبود. در این اجرا، گروه تعدادی از آهنگ‌های آلبوم نخست خود در سال ۲۰۱۲ به نام “Boys & Girls” و تقریباً تمام قطعات آلبوم دوم خود در سال ۲۰۱۵ به نام “Sound & Color” را اجرا کردند.

عملکرد اعضای گروه

اعضای اصلی گروه، هیث فاگ و زک کاکرل، صحبت نکردند و بیشتر نمایش را پشت سر هاوارد و دور از توجه ایستاده بودند. درامر استیو جانسون، که در سال ۲۰۲۱ به اتهام سوءاستفاده از کودکان دستگیر شد و بعداً اتهاماتش رد شد، در این بازگشت حضور نداشت.

آهنگ‌های جدید و آینده گروه

هیچ اشاره واقعی به موسیقی که ظاهراً به زودی منتشر می‌شود، نشد. اما گروه دو آهنگ جدید اجرا کرد: تک‌آهنگ “Another Life” و “American Dream” که هنوز منتشر نشده است. آهنگ‌های جدید کمی بی‌فرم به نظر می‌رسند، مانند قطعات “Sound & Color” که دوباره گرم شده‌اند و فاقد قلاب‌های واضح هستند. اما زمینه بزرگ‌تر این آهنگ‌ها هنوز مشخص نیست.

با آهنگ “This Feeling”، گروه توانایی خود را در خلق زیبایی‌های ساده به نمایش گذاشت. همچنین با “Dunes”، توانایی خود را در تبدیل ملودی‌های نامتعارف به یک مارپیچ پرقدرت پراگرسیو راک نشان داد. در طول سولو گیتار پر از فاز “Gemini”، هاوارد در نور بنفش غرق شده بود. این صحنه یادآور یکی از قهرمانان موسیقی او، پرینس، بود.

“Miss You” یکی از نقاط اوج واضح نمایش بود. خواننده داستان واقعی و عجیب پشت این آهنگ عاشقانه را فاش کرد. زنی در جمعیت با اشک شوق، خط آغازین را فریاد زد: “دلم برات تنگ میشه / و خالکوبی میکی ماوس تو” — یکی از بهترین و خنده‌دارترین مشاهدات شعری هاوارد.

آهنگ بلوز-راک “Hold On” و پایان کاتارتیک “Always Alright” نمونه‌هایی از جاودانگی گروه Shakes بودند. این آهنگ‌ها کل استادیوم را به همخوانی واداشتند. اما بهترین آهنگ شب، آهنگی بود که پیوستن به آن احمقانه بود. “Gimme All Your Love” با فریادهای اشتیاق و لذت گیتار دوگانه‌اش، به سادگی متعالی بود. این آهنگ یادآور استعداد بی‌نظیر هاوارد بود. پس از کورس دوم، تشویق ایستاده طولانی آهنگ را قبل از پل انفجاری‌اش متوقف کرد.

دوستی که به کنسرت آورده بودم، بعد از اینکه به او گفتم این آهنگ مورد علاقه‌ام از Shakes است، گفت: “این کوتاه بود.” لبخند زدم و گفتم: “هنوز تمام نشده است.”