بررسی فیلم «The Senior»: مایکل چیکلیس در نقش یک بازیکن ۵۹ ساله فوتبال کالج در داستان واقعی ورزشی رود لوری

کارگردان راد لوری حرفه‌ای متنوع دارد که اغلب به سمت تاریکی متمایل می‌شود. او فیلم‌هایی درباره جزئیات سیاست ساخته است، مانند «هیچ چیز جز حقیقت» و «مدعی». همچنین بازسازی «سگ‌های پوشالی» را انجام داده و با «پایگاه» (۲۰۱۹) به اوج جدیدی از هنر دست یافته است. در این فیلم، او با استفاده از تجربه‌اش به عنوان یک کهنه‌سرباز، فیلمی جنگی فوق‌العاده اصیل درباره درگیری در افغانستان خلق کرده است.

با توجه به سابقه کاری او، دیدن لوری در حال کارگردانی یک درام احساسی و مبتنی بر ایمان درباره فوتبال که توسط استودیوهای آنجل منتشر شده، شگفت‌انگیز است. “The Senior” یک فیلم دل‌نشین و جذاب است که بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده است. این داستان درباره مایک فلینت است که در سال ۲۰۰۷ و در سن ۵۹ سالگی به تیم فوتبال کالج سابق خود در غرب تگزاس بازگشت. این فیلم اساساً یک فیلم تلویزیونی ساده و دل‌نشین است که با حکایاتی درباره بازی فوتبال در مقابل بازی زندگی پر شده است. با این حال، این یک فیلم تلویزیونی ساده و دل‌نشین موثر است.

مایکل چیکلیس که در حدود ۱۰ سال آینده شبیه جو روگان به نظر می‌رسد، نقش فلینت را با قلب و روحی مانند یک خرس عروسکی سخت‌کوش بازی می‌کند. اگرچه فیلم به‌طور بی‌پرده‌ای احساسی است، همان‌طور که هر فیلمی که توسط استودیوهای آنجل منتشر می‌شود، «سینیور» احساسات را به همان اندازه که در میدان بازی به دست می‌آورد، در گلو ایجاد می‌کند.

بازگشت فلینت به تیم قدیمی

پس از پیوستن مجدد فلینت به تیم قدیمی‌اش، یکی از مربیان حتی می‌گوید: «او مثل یک رودی ۵۹ ساله است!» این جمله تقریباً به‌خوبی آن را توصیف می‌کند. «سینیور» یکی از آن فیلم‌های ورزشی است که بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده و بیشتر از بسیاری از فیلم‌های ورزشی ساختگی، شبیه یک فیلم به نظر می‌رسد.

در دوران کودکی، یکی از کتاب‌های محبوبم که بارها خواندم، “بازپخش فوری: دفترچه خاطرات جری کرامر از گرین بی” بود. این کتاب نگاهی از درون به فصل ۱۹۶۷ تیم گرین بی پکرز ارائه می‌دهد که توسط جری کرامر، گارد راست پکرز، روایت شده است. او به طرز شگفت‌انگیزی از انضباط سختگیرانه‌ای که وینس لومباردی، مربی تیم، اعمال می‌کرد، سخن می‌گوید. لومباردی اردوگاه تمرینی پکرز را مانند ترکیبی از یک گروهبان آموزشی و نگهبان زندان اداره می‌کرد.

ترکیب درد و ایمان در تیم گرین بی پکرز

آنچه مرا در این کتاب شگفت‌زده کرد، ترکیب درد و ایمان بود. بودن در نقش یک خط‌زن NFL به اندازه‌ای سخت و طاقت‌فرسا بود که نمی‌توان تصور کرد. اما بازیکنان احترامی مشترک داشتند و قبل از هر بازی، دعا می‌کردند. همان‌طور که کرامر به تصویر کشید، درد و رنج استخوان‌شکن و عضله‌کوب آنها، مانند مربی‌گری لومباردی، همه بخشی از یک فراخوانی بالاتر بود.

«سینیور» فیلمی است که نقطه‌ای خاص در فوتبال را به تصویر می‌کشد. در این نقطه، بازپروری با وجد و سرور تلاقی می‌کند. نیم ساعت ابتدایی فیلم به پیش‌زمینه داستان می‌پردازد. این بخش تقریباً غیرقابل باور به نظر می‌رسد، اگرچه واقعاً اتفاق افتاده است. بنابراین با آن همراه می‌شویم.

بازگشت به سال ۱۹۷۰

فیلم به سال ۱۹۷۰ بازمی‌گردد. در این زمان، فلینت با بازی شاون پاتریک کلیفورد به عنوان مدافع میانی و کاپیتان تیم لوبوس فعالیت می‌کند. این تیم متعلق به دانشگاه سُل راس استیت است. فلینت رهبری است با یک ضعف: علاقه بیش از حد به دعوا. نیاز او به درگیری فیزیکی باعث می‌شود که از مدرسه اخراج شود.

۳۷ سال بعد، مایک که اکنون با چهره‌ای دوستانه و جدی توسط چیکلیس با سر تراشیده و سینه‌ای پهن بازی می‌شود، سرکارگر یک سایت ساختمانی است. او دهه‌هاست که با آیلین (مری استوارت مسترسون) ازدواج کرده و چندین فرزند بزرگسال دارد. او وضعیت خوبی دارد. اما همچنان توسط پدر قلدرش آزار می‌بیند. فلش‌بک‌های زیادی به زمانی که پدر به مایک جوان یاد می‌دهد چگونه با او مبارزه کند وجود دارد. او با صدا زدن مایک به عنوان “بچه کوچولو” و زدن او به صورت، او را تحقیر می‌کند. وقتی به پسرش که استاد دانشگاه است، میکا (براندون فلین) می‌رسد، او کمتر یک والد حامی است. بیشتر به یک خودشیفته نق‌زن تبدیل شده که همیشه سعی می‌کند بچه را وادار کند تا در مسیر ورزشکارانه او قدم بگذارد.

این یک دیدار مجدد ۳۵ ساله از دوران دانشگاه است که مایک را با هم‌تیمی‌های قدیمی‌اش دوباره گرد هم می‌آورد. در این دیدار، ایده‌ای عجیب و غریب مطرح می‌شود که او می‌تواند دوباره به تیم بپیوندد زیرا هرگز سال آخر خود را به پایان نرسانده است.

چالش‌های پیوستن دوباره به تیم

فیلم به جزئیات فنی نمی‌پردازد. آیا او نباید دوباره به دانشگاه درخواست بدهد؟ بلکه مستقیماً به مربی، سم وستون (راب کوردری)، می‌پردازد. او تلاش مایک برای پیوستن به تیم را به عنوان یک شوخی تلقی می‌کند. اما مایک که انرژی مبارزه‌جویانه‌اش را حفظ کرده، این فرصت دوباره را به عنوان نوعی استعاره زندگی می‌خواهد. اگر او بتواند دوباره فوتبال دانشگاهی بازی کند، شاید بتواند گذشته را التیام بخشد.

«The Senior» یک فیلم بسیار متعارف و سالم است. این فیلم پر از صحنه‌های تمرین و لحظاتی است که مایک، با علاقه به آهنگ «The Rubberband Man» از گروه Spinners، در هدست خود گوش می‌دهد. او با تیم جدید چند نژادی خود از ورزشکاران و رپرهای آماتور روبرو می‌شود. مایک متوجه می‌شود که آن‌ها با مردی که او را «فرد فلینتستون» و «پاپس» می‌نامند، مشکلی ندارند. مایک فلینت واقعی لهجه تگزاسی دارد که ای کاش چیکلیس هم آن را به کار می‌برد. با این حال، او مایک را به عنوان یک الگوی سخت‌کوش و متعهد به تصویر می‌کشد که نمی‌توانید از او حمایت نکنید.

مایک به تیم می‌پیوندد، هرچند به عنوان بازیکن اصلی نیست. با شروع فصل، سوال این است: آیا به او اجازه داده می‌شود در بازی شرکت کند؟ یا ترس از اینکه ممکن است گردنش بشکند یا بدنش فلج شود، باعث می‌شود مربی او را در کنار زمین نگه دارد؟

نقش مربی و تصمیمات او

اما اگر این نگرانی وجود دارد، چرا مربی در وهله اول او را به تیم راه داد؟ اوه، بی‌خیال.

نقش همسر مایک در داستان

مری استوارت مسترسون به عنوان همسر ساده‌دل که تصمیم می‌گیرد در کنار مایک بایستد، حتی وقتی که می‌بیند او خود را در نسخه‌ای از فوتبال تگزاسی درمان می‌کند، عالی است.

عملکرد چیکلیس در نقش مایک

چیکلیس از نظر فیزیکی قانع‌کننده است — یک گاو پیر که هنوز می‌داند چگونه حرکت کند. او همچنین از نظر احساسی جذاب است، به‌ویژه زمانی که وظیفه سخنرانی انگیزشی و پرشور در رختکن در نیمه‌وقت به او سپرده می‌شود.

مایک متوجه می‌شود که پدرش، که رابطه‌ای تاریک با او داشته، یک آلبوم از بریده‌های ورزشی پسرش نگه داشته است. همچنین، او یک کتاب مقدس دارد که در آن نوشته شده: “خداوندا، به من قدرت بده تا دیگران و خودم را ببخشم.” اگر به این موضوع فکر کنید، این نوشته ممکن است به نظر جامعه‌ستیزانه بیاید. اما بیایید به جزئیات نپردازیم. برند Angel Studios نیاز به تزریق تقوای مذهبی دارد. از زمان‌های جری کرامر، این امر بدیهی بوده که فوتبال و ایمان با هم می‌آیند. فیلم “The Senior” این موضوع را به یک فرمول موفق تبدیل می‌کند.