بررسی فیلم «Eternity»: کمدی رمانتیک پس از مرگ با بازی مایلز تلر و الیزابت اولسن که ابتدا جذاب و سپس طولانی می‌شود

فیلم‌های مربوط به زندگی پس از مرگ اغلب به شکلی دوستانه و خنده‌دار ساخته می‌شوند. این امر در نهایت باعث کاهش اهمیت موضوع می‌شود. وقتی به زندگی پس از مرگ می‌رسید، دیگر جایی نمی‌روید و قرار نیست دوباره بمیرید. همیشه لحظه‌ای وجود دارد که قهرمان داستان متوجه می‌شود چه اتفاقی برایش افتاده است. او از این آگاهی که راه بازگشتی وجود ندارد، شوکه می‌شود.

تفاوت زندگی پس از مرگ با زندگی عادی

نکته اینجاست: زندگی پس از مرگ در فیلم‌ها خیلی با زندگی عادی تفاوتی ندارد. به همین دلیل بیشتر این فیلم‌ها کمدی هستند. این همان شوخی اصلی است. در فیلم «دفاع از زندگی‌ات» اثر آلبرت بروکس، مدیر تبلیغاتی فوت شده به کافه‌تریای زندگی پس از مرگ می‌رود. او بهترین املت عمرش را می‌خورد. اگر غذا این‌قدر خوب است، اوضاع چقدر می‌تواند بد باشد؟

«Eternity»: کمدی رمانتیک زندگی پس از مرگ

«Eternity» یک کمدی رمانتیک درباره زندگی پس از مرگ است. این فیلم سه شخصیت مرده را به تصویر می‌کشد که به نسخه‌های جوان‌تر و شادتر خود بازگشته‌اند. لری (مایلز تلر) در ابتدا به عنوان فردی پیر و بدخلق معرفی می‌شود. اما اکنون که بر اثر خفگی با یک تکه خوراکی درگذشته، به عنوان مردی ۳۵ ساله، جذاب و سرزنده اما نسبتاً معمولی دیده می‌شود. همسرش، جوآن، کمی بعد از او ظاهر می‌شود. او بر اثر سرطان از دنیا رفت، اما اکنون توسط الیزابت اولسن پرانرژی به تصویر کشیده می‌شود.

این دو نفر وارد اتاق انتظاری می‌شوند که شبیه به ایستگاه قطاری روشن است. در اینجا، هر کدام به یک هماهنگ‌کننده زندگی پس از مرگ اختصاص داده می‌شوند. آن‌ها باید تصمیم بگیرند که کدام منطقه ابدیت را برای گذراندن بقیه زمان انتخاب کنند.

انتخاب‌های متنوع برای زندگی ابدی

انتخاب‌های زیادی وجود دارد: دنیای کازینو، دنیای سلبریتی‌ها، دنیای غذا، و دنیای سیگاری‌ها (“چون سرطان نمی‌تواند شما را دوبار بکشد”). همچنین دنیای استودیو ۵۴، دنیای وایمار (بدون نازی‌ها!)، دنیای سرمایه‌داری، سرزمین کودکانه، دنیای ادویه، سرزمین پاریس و بهار ابدی نیز از گزینه‌ها هستند. وقتی به یکی از این‌ها متعهد شدید، دیگر نمی‌توانید برگردید.

پس مشکل چیست؟

جوآن، قبل از اینکه با لری ازدواج کند و بقیه عمرش را با او بگذراند، برای مدت کوتاهی با لوک ازدواج کرده بود. لوک مردی جذاب بود که در جنگ کره جوانمرگ شد. جوآن و لوک عشقی پر از آتش‌بازی و جذابیت‌های جنسی داشتند. بعد از مرگ لوک، جوآن با لری ازدواج کرد. لری مردی معمولی و پایدار بود. او به نوعی جایزه تسلی‌بخش بود که به زندگی او تبدیل شد.

اما اکنون، در زندگی پس از مرگ، او دوباره با لوک ملاقات می‌کند. او ۶۷ سال منتظر بوده تا او نیز به این دنیا بپیوندد. لوک توسط کالم ترنر بازی می‌شود. هنوز هم فکر می‌کنم باید به جای بروس اسپرینگستین انتخاب می‌شد. او همان شخصیت جذابی است که زمانی که جوآن با او ازدواج کرده بود، بود.

انتخاب بین دو مرد

“ابدیت” یک کمدی رمانتیک کلاسیک است. داستان درباره زنی است که باید بین مرد جذاب و پر زرق و برق و مرد معمولی و دارای نقصی که با او راحت است، انتخاب کند. به جز اینکه در این مورد، او قبلاً با مرد جذاب ازدواج کرده بود. زندگی‌شان چگونه می‌بود اگر لوک در جنگ کشته نمی‌شد؟ حالا او می‌خواهد بقیه ابدیت را با کدام یک از این دو نفر بگذراند؟

«ابدیت» شبیه به فیلمی از چارلی کافمن است که پیچیدگی‌های آن برطرف شده است. کارگردان و هم‌نویسنده، دیوید فرین، به آن ظاهری زیبا و تیره داده است. او با رنگ‌های ثابت و فضاهای با دقت قاب‌بندی شده، به مفهوم زندگی پس از مرگ می‌پردازد. در این زندگی پس از مرگ، شما می‌توانید بهشت خود را انتخاب کنید. اما واقعیت این است که نمی‌توانید نظر خود را تغییر دهید و این ممکن است باعث شود که کمتر شبیه بهشت به نظر برسد.

اجرای بازیگران و تاثیر آن

اولسن، به عنوان ضلع سوم این مثلث عشقی، اجرایی دوست‌داشتنی و گیج‌کننده ارائه می‌دهد. او نشان می‌دهد که چگونه جوآن هر دو مرد را دوست دارد و این موضوع او را دیوانه کرده است. مایلز تلر، با سایدبرن‌های بلند، در شلخته‌ترین و قابل‌ارتباط‌ترین حالت خود است. کالوم ترنر نیز با کمی خودبینی (اما نه بیش از حد) بازی می‌کند تا این ویژگی را به یک خصوصیت جذاب تبدیل کند.

با این حال، «ابدیت» یک قطعه از دنیای پس از مرگ است که ابتدا سرگرم‌کننده به نظر می‌رسد، اما سپس از نفس می‌افتد. داوین جوی راندولف و جان ارلی به عنوان دو هماهنگ‌کننده پس از مرگ، جذابیت خاصی دارند. اما فیلم باید با تمام نسخه‌های ممکن از بهشت بیشتر کار می‌کرد. به جای استفاده از آنها به عنوان نقطه‌های خنده‌دار ساده، می‌توانست به صورت کمدی از آنها بهره ببرد.

پیچیدگی‌های ساختگی و تکراری

در طول فیلم، در قلبمان می‌دانیم که داستان باید به کجا برود. این موضوع در بیشتر کمدی‌های رمانتیک صادق است. اما در این مورد، پیچیدگی‌های ساختگی شروع به خالی و تکراری شدن می‌کنند. «ابدیت» باید ۹۰ دقیقه طول می‌کشید و با انرژی بیشتر و اختراعات دیوانه‌وارتر از آنچه که در نزدیک به دو ساعت دارد، ارائه می‌شد. این یک جواهر کوچک است که سعی می‌کند خود را به یک رویای بوتیک تبدیل کند.