چگونه رابرت آرامایو و کرک جونز با طنز و احساسات، دیدگاهی تازه به سندرم تورت می‌بخشند

فیلمی درباره سندرم تورت به نام “I Swear” معمولاً باعث خنده‌ای کوچک و جمله “عنوان خوبی است” از سوی کسی می‌شود که درباره این فیلم که در تورنتو به نمایش درمی‌آید، می‌شنود. این همان واکنشی است که کارگردان و نویسنده کرک جونز (“Waking Ned Devine”) می‌خواهد از بین ببرد. او با استفاده از طنز و احساسات، مخاطبان را درباره تورت از طریق این داستان واقعی جان دیویدسون آموزش می‌دهد.

نمایش فیلم در جشنواره تورنتو

این فیلم که مورد توجه تماشاگران قرار گرفته است، در تاریخ ۷ سپتامبر در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو به نمایش درمی‌آید. بانک‌ساید فروش بین‌المللی فیلم را نمایندگی می‌کند. استودیو کانال در بریتانیا و بلو فاکس انترتینمنت در کانادا توزیع‌کننده هستند.

رابرت آرامایو، بازیگر سریال “ارباب حلقه‌ها: حلقه‌های قدرت”، نقش دیویدسون را ایفا می‌کند. دیویدسون در اوایل نوجوانی خود در دهه ۱۹۸۰ به سندرم تورت مبتلا شد. در آن زمان، این بیماری به خوبی شناخته نشده بود. او با مشکلات زیادی روبرو بود. اما در بزرگسالی، در مادر دوستش داتی، با بازی مکسین پیک، و تحت راهنمایی تامی، با بازی پیتر مولان، یک حامی پیدا کرد. تامی از تیک‌ها و ناسزاهای غیرقابل کنترل دیویدسون عبور کرد و به او شغلی داد. آرامایو اظهار می‌کند که کار با این بازیگران یک رویا بود. او می‌گوید: “برای من، این نیز یک رویا بود. فکر می‌کنم که آن‌ها همه انتخاب‌های اول بودند. و می‌دانید، این همیشه اتفاق نمی‌افتد.”

دیویدسون نه تنها یاد گرفت که برای خودش دفاع کند، بلکه برای همه افراد مبتلا به تورت نیز دفاع کرد. او کمپین‌های آموزشی و آگاهی‌بخشی را در سراسر بریتانیا رهبری کرد. در سال ۲۰۱۹، او از ملکه الیزابت دوم نشان MBE دریافت کرد.

لحظات احساسی و طنز در فیلم

اما در حالی که فیلم اشک‌ها را به چشم می‌آورد، به هیچ وجه یک فنجان شربت نیست. آرامایو می‌گوید: «ما خیلی درباره لحن صحبت کردیم.» او اشاره می‌کند که کل فیلم «می‌تواند در صحنه افتتاحیه زندگی کند.» این صحنه نشان می‌دهد که دیویدسون از ملاقات با ملکه برای دریافت نشان MBE خود دچار اضطراب می‌شود. اما با کمک داتی قدرت درونی خود را پیدا می‌کند و با یک فریاد ناخوشایند وارد سالن بزرگ می‌شود و با جذابیت عذرخواهی می‌کند. او می‌گوید: «در آن صحنه با ملکه انرژی متفاوتی وجود دارد — در فیلم سرگرمی وجود دارد.»

هم جونز و هم آرامایو به این موضوع جذب شدند تا نوری بر روی سندرم تورت بیفکنند. جونز با افتخار اشاره می‌کند که از میان ۹۰ نفر از اعضای گروه، ۳۰ نفر سندرم تورت دارند.

تاثیر هنرمندان بر آگاهی از سندرم تورت

جونز می‌گوید: «فکر می‌کنم اکنون، به ویژه با هنرمندانی مانند لوئیس کاپالدی، افرادی در کانون توجه هستند که سندرم تورت دارند. آنها به راحتی درباره آن صحبت می‌کنند و با آن باز هستند.»

درک عمومی از سندرم تورت

بیشتر مردم شاید درک نادرستی از این وضعیت داشته باشند. برای هر دوی ما، راب و من، این یک منحنی یادگیری بسیار تند بود.

جونز زمان زیادی را با دیویدسون گذراند. او می‌گوید: «از نظر دراماتیک، احساسی و کمدی، واقعاً به این ایده جذب شدم که کسی کنترل آنچه می‌گوید را نداشته باشد. جان، روحیه‌ای بسیار دوست‌داشتنی، مهربان و ملایم دارد. اما آنچه در طول سال‌ها از دهانش بیرون آمده، خشونت‌آمیز و تهاجمی بوده است. این موضوع باعث شده که او کتک بخورد و به طور کلی، ناراحتی‌های بزرگی ایجاد کند. بنابراین فکر کردم که این موضوع جالب است و شگفت‌زده شدم که قبلاً به آن پرداخته نشده بود.»

تحقیقات آرامایو و نقش‌آفرینی او

آرامایو می‌گوید که تحقیقاتش هم گسترده و هم عمیق بوده است. گذراندن زمان زیادی با دیویدسون و همچنین افرادی که مبتلا به سندرم تورت هستند، واقعاً به او کمک کرد تا نقش خود را به خوبی ایفا کند.

او می‌گوید: «من این فلسفه را داشتم که می‌توانم جان را درون خودم پیدا کنم. نمی‌خواستم از دیدگاه تقلید یا چیزی شبیه به آن بیایم.» او ادامه می‌دهد: «کتاب‌های زیادی خواندم. همه درباره محرک‌ها بودند و واقعاً سعی کردم بفهمم و به عمق اینکه تیک‌ها چیست و سندرم تورت چیست، بروم.»

نقش فیزیک و حرکت در بازیگری

وقتی درباره فیزیک فوق‌العاده‌اش در این نقش از او پرسیده شد، او از مربی حرکت خود تشکر می‌کند. اما نکته کلیدی نه تنها تیک‌ها بود، بلکه «مقدار فضایی بود که جان در یک اتاق اشغال می‌کند. می‌دانید، چگونه او در اتاق حرکت می‌کند. استحکام جان و چیزهایی از این قبیل واقعاً مهم بود که به درستی انجام شود.»

چالش‌های بازی در نقش جان

او ادامه می‌دهد: «بازی کردن نقش جان به خودی خود کار آسانی نیست. من هرگز واقعاً در این انرژی با یک شخصیت نبوده‌ام!»