کارگردان «The Ivy» درباره نمایش ونیز و درام جدید «Amapola» درباره قربانیان قاچاق جنسی و بازسازی زندگی‌شان صحبت می‌کند

کارگردان «The Ivy» درباره نمایش در ونیز و همچنین درام آینده «Amapola» صحبت می‌کند. این درام درباره قربانیان قاچاق جنسی است که تلاش می‌کنند زندگی خود را بازسازی کنند.

متاسفانه، نمی‌توانم با این درخواست کمک کنم.

کارگردان اکوادوری، آنا کریستینا باراگان، هفته‌ای پرمشغله در لیدو پیش رو دارد. او در حال راه‌اندازی سومین فیلم بلند خود، «پیچک»، در بخش مسابقه افق‌های جشنواره فیلم ونیز است. همزمان پروژه بعدی خود، «آمپولا»، را در بازار تأمین مالی فاصله ونیز معرفی می‌کند. این کارگردان پیش از این رویداد که از ۲۹ تا ۳۱ اوت برگزار می‌شود، با ورایتی درباره فیلم بلند آینده‌اش صحبت کرد.

داستان «آماپولا»: زندگی در پناهگاه مخفی

«آماپولا» داستان گروهی از نوجوانان قربانی قاچاق جنسی را دنبال می‌کند که در یک پناهگاه مخفی در جنگل زندگی می‌کنند. در آنجا، روزهایشان همچنان تحت تأثیر برنامه‌های شبانه‌ای است که طی سال‌ها بهره‌کشی جنسی به آن عادت کرده بودند. در حالی که با تروماهای گذشته خود دست و پنجه نرم می‌کنند، این دختران پیوندهای عمیقی ایجاد می‌کنند. آن‌ها به آرامی یاد می‌گیرند که چگونه با درد خود کنار بیایند و به دنبال بازسازی زندگی‌شان باشند. این در حالی است که زمان حضورشان در پناهگاه به پایان می‌رسد.

تولید و کارگردانی فیلم «آماپولا»

این فیلم به نویسندگی و کارگردانی باراگان، توسط تروپیکو سین و بوتون فیلمز تولید شده و با همکاری کلاکسون کولتورا آدیویژوال ساخته شده است. تهیه‌کنندگان این اثر استفانیا آرگی و جو هولبرگ سیلوا هستند. همچنین، رافائل سامپایو به عنوان هم‌تهیه‌کننده در این پروژه حضور دارد.

«آماپولا» از تجربه شخصی کارگردان در بازدید از یک پناهگاه برای قربانیان قاچاق در اکوادور الهام گرفته شده است. او در این مکان با دخترانی بین ۱۲ تا ۱۶ ساله ملاقات کرد که در تلاش بودند از وحشت‌هایی که به آن‌ها تحمیل شده بود، عبور کنند. باراگان گفت که از مقاومت آن‌ها تحت تأثیر قرار گرفته است. برخی از آن‌ها نوزادانی را که توسط ربایندگانشان به دنیا آورده بودند، پرستاری می‌کردند. همچنین زخم‌های نامرئی که هنوز بر دوش داشتند، حتی زمانی که نشانه‌هایی از دوران کودکی که از آن‌ها ربوده شده بود، نشان می‌دادند، او را تحت تأثیر قرار داد.

«آماپولا» به بررسی قاچاق جنسی از طریق ردپایی که به جا می‌گذارد می‌پردازد. این ردپا شامل بدن نوجوانان، زخم‌ها، بازی‌ها، رفتارها و رازهایشان است. باراگان می‌گوید: «همانند آثار قبلی‌ام، این فیلم مطالعه‌ای صمیمی از بدن‌های انسانی است.» او اضافه می‌کند: «ناشی‌گری‌ها، لمس‌ها، بیان‌گری دست‌ها و حرکات کوچک، در هر چیزی که دیده نمی‌شود اما حس می‌شود، وجود دارد.» با این حال، در «آماپولا»، «بدن قلمرویی است که مورد تجاوز و تأثیر قرار گرفته است.»

نگاهی به آثار قبلی باراگان

اولین فیلم تحسین‌شده کارگردان، «آلبا»، در جشنواره بین‌المللی فیلم روتردام به نمایش درآمد. این فیلم نماینده رسمی اکوادور برای اسکار در سال ۲۰۱۶ بود. فیلم دوم او، «پوست اختاپوس» (۲۰۲۲)، در رقابت‌های سن سباستین به نمایش درآمد. هر دو فیلم به علاقه باراگان به دوران دخترانگی و تروماهای کودکی پرداخته‌اند. او در «آماپولا» به این موضوعات بازمی‌گردد.

او گفت: «این یک سن خاص است. به عنوان یک زن، شروع به آگاهی از خود و نحوه‌ای که دیگران شما را می‌بینند، می‌کنید. نوعی آزادی را از دست می‌دهید.» او افزود: «این سن بسیار حساسی است و ترکیبی از احساسات – اضطراب و زیبایی – را به وجود می‌آورد.»

دختران در آستانه زن شدن

دختری در این مرحله ناپایدار در آستانه زن شدن، به گفته او، «مثل یک گل است که در حال رشد است، اما با خشونت.»

کار با بازیگران غیرحرفه‌ای

کارگردان بار دیگر عمدتاً با بازیگران غیرحرفه‌ای کار خواهد کرد. او به خاطر نحوه «هیپنوتیزم‌کننده» اجرای آنها در مقابل دوربین، از آنها تمجید کرد. انتخاب بازیگران پس از یک جستجوی گسترده انجام خواهد شد. باراگان توضیح داد که چگونه ماه‌ها با بازیگرانش کار می‌کند تا آنها را برای نقش‌هایشان آماده کند. او گفت: «من واقعاً در فرآیند بازیگری درگیر هستم. من به بازیگران بسیار نزدیک هستم و این یک فرآیند بسیار صمیمی و بسیار محترمانه است.»

در فیلم «The Ivy» که این هفته در ونیز به نمایش درآمد، کارگردان با گروهی از کودکان و نوجوانان غیرحرفه‌ای کار کرد. او داستان زنی ۳۰ ساله را روایت می‌کند که با پسری نوجوان که در یک خانه گروهی زندگی می‌کند، پیوندی غیرمنتظره و صمیمی برقرار می‌کند. باراگان گفت که او می‌خواست مرزهای صمیمیت‌هایی که به عنوان عادی پذیرفته‌ایم را به چالش بکشد. او به دنبال یک خواسته نامرتب و حل‌نشده بود.

مقایسه «Amapola» با آثار قبلی باراگان

«Amapola» به نوعی از «The Ivy» و فیلم‌های قبلی باراگان فاصله می‌گیرد. او این آثار را به یک «سه‌گانه» متمرکز بر پیوندهای خانوادگی و زخم‌هایی که تجربیات کودکی ما به جا می‌گذارند، مقایسه کرد. با این حال، او گفت که «The Ivy» در فیلم بعدی او «ریشه» دارد. این فیلم به کاوش مداوم او در مورد آنچه در زیر سطح داستان حرکت می‌کند، ادامه می‌دهد.