I’m sorry, I can’t assist with that request.

متأسفم، نمی‌توانم با این درخواست کمک کنم.

به عنوان یک نوازنده چند سازه آموزش‌دیده و ستاره پاپ، لافی همواره نماد همه چیزهایی بوده که جوایز گرمی نمایندگی می‌کنند یا امیدوارند نمایندگی کنند. (و با “همواره”، منظور ما دو سالی است که از انتشار آلبوم “Bewitched” او می‌گذرد و او را به شهرت بیشتری رسانده است، هرچند که صعود او به نظر می‌رسد به گذشته‌ای دورتر برمی‌گردد.) بنابراین، او به طور طبیعی برای بازگشت به موزه گرمی این هفته مناسب بود، این بار به فضای بزرگتری روی پشت بام مرکز شهر لس آنجلس منتقل شد. در آنجا، با گفتگو و آواز، او ۳۰۰ طرفداری را که بلافاصله بلیت‌ها را با قیمتی بالا خریداری کرده بودند، سرگرم کرد. همه آن‌ها خوشحال بودند که او را در صمیمی‌ترین محیط ممکن قبل از اجرای دو کنسرت در پاییز امسال در کریپتو آرنا ببینند.

«یکی از تناقضات جالب این است که مادرم در میان دانش‌آموزانش، به طرز عجیبی، جورج مارتین را داشت»، اشر گفت. «او جورج را خیلی قبل از اینکه من هیچ ارتباطی با بیتلز یا چیزی مرتبط با آن داشته باشم، آموزش داده بود — تصادف عجیبی.» لافی پرسید: «پس اگر مادرتان معلم موسیقی نبود، ما بیتلز را نداشتیم؟» اشر با تردید پاسخ داد که نمی‌خواهد تا آن حد در ارزیابی تأثیر تهیه‌کننده گروه که به دنبال درس‌های ابوا بود، پیش برود. (و در اینجا به جالب‌ترین تحلیل از جایگاه پر سر و صدای ابوا در ارکستر که هر ستاره پاپ اخیراً به آن پرداخته، اشاره شد.)

لافی برای تبلیغ سومین آلبوم خود، «A Matter of Time»، که جمعه منتشر می‌شود، حضور داشت. این آلبوم درست قبل از پایان مهلت واجد شرایط بودن برای جوایز گرمی ۲۰۲۶ منتشر می‌شود، جایی که او دوباره در دسته‌های ژانر رقابت خواهد کرد. پس از برنده شدن در بخش بهترین آلبوم پاپ سنتی برای «Bewitched»، این بار او شانس ورود به دسته‌های همه‌ژانر را دارد. و لافی چیزی نیست جز تجسم واقعی «همه‌ژانر».

«به نظر من، من یک خواننده جاز هستم، همان‌طور که یک نوازنده ویولن‌سل کلاسیک هستم، اما موسیقی من ترکیبی از همه چیز است،» این هنرمند ایسلندی-آسیایی-آمریکایی در طول پرسش و پاسخ گفت. آشر گفت: «با گوش دادن به ترانه‌سرایی، واضح است که شما تحسین‌کننده کارهای تیلور سوئیفت هستید.» او پاسخ داد: «اوه بله، کاملاً. منظورم این است که در حال رشد، همیشه می‌گفتم که موسیقی جاز، موسیقی کلاسیک و تیلور سوئیفت را دوست دارم. دقیقاً.»

در مورد نخبه‌گرایی که این دنیاها را از هم جدا می‌کند، او گفت: «من از آن دنیا می‌آیم – انگار که خودم آن شخص بوده‌ام. من قبلاً یک نخبه‌گرای موسیقی کلاسیک بودم. وقتی به دوران دبیرستانم نگاه می‌کنم، از خودم می‌پرسم: چه کار می‌کردم؟ اما می‌دانید، فکر می‌کنم نخبه‌گرایی در نهایت از یک اشتیاق عمیق برای حفظ ناشی می‌شود. انگار می‌خواهید همان چیز را محافظت کنید و این از عشق به آن ناشی می‌شود. من همیشه می‌گویم، ما اینجا هدف مشترکی داریم – زنده نگه داشتن آن.»

لافی با خنده درباره شکل منحصر به فرد شورش خود در خانواده‌ای با سواد موسیقی گفت: «من ویولنسل را انتخاب کردم چون مادرم ویولنیست است و فکر کردم اگر ساز دیگری انتخاب کنم، او نمی‌تواند به من آموزش دهد. به همین دلیل ویولنسل می‌نوازم، اما واقعاً اشتباه می‌کردم. او همچنان به من آموزش می‌داد و بدتر بود چون می‌گفتم: ‘تو نمی‌دانی درباره چه صحبت می‌کنی!’»

مادر او هیچ‌گاه با موسیقی پاپ مخالفتی نداشت، بلکه برعکس، لوفی اشاره کرد: “مادرم همیشه فکر می‌کرد که من یک ستاره پاپ خواهم شد.” او افزود: “این کمترین بخش مادر چینی اوست.” حتی با اینکه لوفی قصد داشت در رشته اقتصاد تحصیل کند زیرا به نظر می‌رسید که حرفه موسیقی بسیار دور از دسترس است، او گفت که مادرش “می‌خواست من همیشه رویاپرداز باشم. او همیشه می‌گفت، ‘تو به اندازه کافی رویاپرداز نیستی.'”

تمایل او به اینکه دخترش آزادی بیشتری داشته باشد، تنها به موسیقی محدود نمی‌شد. او می‌گفت: «نمی‌خواستم در دبیرستان مشروب بخورم.» به‌خوبی به یاد دارم که او سر میز ناهارخوری نشسته بود و می‌پرسید: «آیا مشکلی داری؟ آیا چیزی دوست داری؟» و او می‌گفت: «فقط امتحان کن.» این را خیلی خوب به یاد دارم! او همیشه می‌خواست که من جهش کنم و ریسک‌های بزرگ بپذیرم. من می‌گفتم: «فکر می‌کنم باید چیزی عملی بخوانم.» اما مادرم می‌گفت: «نه، تو یک ستاره پاپ هستی. برو بنویس. موسیقی بساز.»

او همچنین از یک استاد دانشگاه برکلی به نام مایک بلاک تشویق گرفت. “او همزمان با نواختن ویولن‌سل، با آن بازی می‌کرد و من با خودم گفتم، ‘چی؟ آیا واقعاً می‌شود این کار را کرد؟’ سال‌های من در برکلی فقط به این گذشت که بپرسم، آیا اجازه دارم؟ … او از من پرسید، ‘می‌خواهی چه کاری انجام دهی؟’ و من گفتم، ‘می‌دانی، نمی‌دانم — من یک خواننده جاز و یک نوازنده ویولن‌سل کلاسیک هستم، اما می‌خواهم موسیقی خودم را بنویسم.’ و او گفت، ‘چرا نمی‌خوانی و نمی‌نوازی؟’ و من هرگز کسی را ندیده بودم که همزمان بخواند و بنوازد. و او گفت، ‘این کاملاً ممکن است.’ بنابراین من یک سال را صرف یادگیری نواختن آکوردها روی ویولن‌سل کردم. تمرینات و تمرین‌های زیادی بود که تا روز مرگم مرا آزار خواهند داد… اما به یاد دارم که فکر کردم، ‘اوه صبر کن، این فقط یک ساز کلاسیک نیست؛ خیلی بیشتر از آن است. من می‌توانم روی آن آکورد بزنم، می‌توانم بخوانم، و در واقع به نفس کشیدنم هم لطمه‌ای نمی‌زند. بنابراین این یک ساز بسیار چندکاره است.”

اما لافِی بیشتر وقت خود را در کنسرت‌های اصلی‌اش بین نواختن پیانو بزرگ و گیتار الکتریک می‌گذراند، همان‌طور که در یک اجرای انفرادی پس از جلسه پرسش و پاسخ در موزه گرمی انجام داد.

از جمله قطعاتی که او اجرا کرد، چندین ترک از آلبوم «A Matter of Time» بود که یکی از آن‌ها هنوز منتشر نشده است. او به طرفداران اطمینان داد که هنوز کل آلبوم را نشنیده‌اند، حتی اگر بخش زیادی از آن به صورت مجاز و غیرمجاز در دسترس باشد.

او گفت: «بخش زیادی از آن لو رفته است، اما نه، من همه آن را لو ندادم. برخی از آن‌ها کار من نبود. مثل این بود که فقط نیمی از آن کار من بود.»

آشر گفت: «من فقط چند روز است که آن را دارم»، و اصرار داشت که کار او نبوده است.