«تحول اساسی در برنامه Survivor: بازگشت به گفت‌وگوهای امی با بازنگری کامل»

حفظ جایگاه در گفتگوی عمومی پس از ۲۵ سال از آغاز یک سریال کار ساده‌ای نیست. اما «Survivor» دقیقاً همین کار را انجام داده است. پس از عدم دریافت نامزدی در سال گذشته، این برنامه شبکه CBS امسال به دسته سریال‌های رقابتی واقع‌نما بازگشت و «The Voice» را از رقابت خارج کرد. تهیه‌کننده برنامه جف پروبست نیز نامزدی دیگری برای میزبانی دریافت کرد (جایزه‌ای که او سه بار برنده شده است) و برنامه برای فیلم‌برداری و انتخاب بازیگر نیز به رسمیت شناخته شد.

پس چه چیزی باعث شد که فصل ۴۸ شایسته این نامزدی‌ها باشد؟ حتی پروبست هم نمی‌داند.

این به‌روزرسانی قطعاً مؤثر بوده است. امسال برای اولین بار از سال ۲۰۱۷، این برنامه در دسته‌بندی بازیگری نامزد شده است. به گفته پروبست، این امر نتیجه “تحول رادیکال در عصر جدید” در این فرآیند است.

تیم انتخاب بازیگران به رهبری جسی تاننبام، بار دیگر تأکید کردند که به دنبال چه ویژگی‌هایی هستند: «ما به دنبال افرادی با زندگی‌های چندلایه هستیم که قلب و عمق داشته باشند، جهان را همان‌طور که هست منعکس کنند، حس قوی از هویت داشته باشند و آمادگی پذیرش چالش‌های فوق‌العاده اما واقعاً تحول‌آفرین را داشته باشند… و همچنین عاشق ‘Survivor’ باشند»، پروبست توضیح می‌دهد.

در حالی که پیدا کردن گروه مناسب یک «چالش بزرگ» است، او معتقد است که این همان چیزی است که برنامه را موفق می‌کند. «برنامه‌های زیادی در این ژانر وجود دارند و بسیاری از افراد برای تبدیل شدن به ‘تلویزیون خوب’ ظاهر می‌شوند. اما این چیزی نیست که ما به دنبال آن هستیم. ما به دنبال چیزی بسیار خاص‌تر و نادرتر هستیم: افرادی واقعاً اصیل که آماده و مایل به کنار گذاشتن همه چیز هستند، زیرا این همان چیزی است که ‘Survivor’ می‌طلبد.»

علاوه بر این، برنامه به طور فزاینده‌ای بر سفرهای شخصی بازیکنان تمرکز کرده است تا تجربه‌ای که از سر می‌گذرانند را ارج نهد. ما رویکرد سینمایی خود را برای هماهنگی با این عمق احساسی تقویت کرده‌ایم.

احساسات بخش بزرگی از فصل ۴۸ بود، به طوری که برای اولین بار در ۲۵ سال گذشته، پروبست در مقابل دوربین به گریه افتاد. این اتفاق زمانی رخ داد که جو هانتر، یکی از شرکت‌کنندگان، بازی را کنار گذاشت تا مطمئن شود هم‌پیمانش، اوا اریکسون، که بازیکنی با اوتیسم است، حالش خوب است. این لحظه به بزرگ‌ترین درس فصل برای پروبست تبدیل شد — و شاید چیزی که همه ما امروز به یادآوری آن نیاز داریم.

این لحظه به من چیزی بسیار ساده را یادآوری کرد: وقتی کسی را در نیاز می‌بینید، دست یاری دراز کنید. می‌دانم که ممکن است کلیشه‌ای به نظر برسد، اما اگر واقعاً به آن لحظه دقت کنید، پیام واضح است — گاهی اوقات، کوچک‌ترین حرکت — یک دست، یک کلمه، یک لبخند می‌تواند به کسی یادآوری کند که تنها نیست. و این می‌تواند همه چیز باشد.