آناتومی یک شوخی: بیل بور و سفر قارچی که الهام‌بخش بخش «مردان غمگین» در «سال‌های مرگبار» شد

بیل بور در اولین قسمت از سری جدید ویدیویی “آناتومی یک جوک” با ورایتی به گفتگو پرداخت. این سری جدید به کمدین‌های استندآپ و فرآیند پشت یکی از جوک‌های محبوبشان می‌پردازد.

در ویژه‌برنامه “سال‌های مرگبار” که اوایل امسال در هولو نامزد جایزه امی شد، این کمدین به مسائل مربوط به سلامت روانی خود می‌پردازد.

بور در این ویژه‌برنامه می‌گوید: “اخیراً متوجه شدم که مشکلاتی مثل افسردگی دارم”، که با خنده‌های پراکنده‌ای همراه می‌شود. برای برخی، این اعتراف از کمدینی که در بوستون به دنیا آمده بود، شگفت‌انگیز بود؛ کسی که بالاخره آماده بود تا پوسته سختی که طی دهه‌ها در جاده ساخته بود را بشکند.

بِر در مصاحبه‌ای با ورایتی می‌گوید: «بخش ‘مردان غمگین’ از اینجا شکل گرفت که من خودم یک مرد غمگین بودم. فکر می‌کردم که زندگی‌ام عادی و معمولی است، هرچند که واقعاً عادی چیست؟ و بعد از اینکه چند بار قارچ مصرف کردم، چیزهایی یاد گرفتم… چیزهایی که فکر نمی‌کردم بر من تأثیر بگذارد، اما تأثیر گذاشت.»

این کمدین ۵۷ ساله می‌گوید اولین تجربه‌اش با قارچ «دیوانه‌وار» بود و جوک مرکزی «سال‌های مرگبار» پس از سه یا چهار تجربه با این ماده روانگردان شکل گرفت.

بِر می‌گوید: «اولین باری که [قارچ] مصرف کردم، بیشترین یادگیری را داشتم. یک بار کسی به من گفت، ‘خشم فقط درد است. فقط رنج است.’ و من شروع به فکر کردن درباره آن کردم… این فقط سوال منطقی بعدی است: ‘خب، چرا من رنج می‌برم؟’»

بِر می‌گوید که هر سال تا هجده ماه یک بار قارچ مصرف می‌کند چون «واقعاً به قارچ‌ها احترام می‌گذارد.» بِر می‌گوید: «من فقط برای سرگرمی مصرف نمی‌کنم»، قبل از اینکه اعتراف کند: «یک بار در کنسرت بیلی جوئل مصرف کردم. خوب پیش نرفت.»

در “سال‌های مرده”، بور به بررسی تمایل گذشته‌اش برای سرکوب احساساتش می‌پردازد و با طنز می‌گوید که در دوران رشد، به او یاد داده بودند که احساساتش را در یک “کیسه بزرگ همجنس‌گرایی” بگذارد و کنار بگذارد. اکنون او دریافته است که ارتباط، کلید حل مسائل سلامت روانی است.

او می‌گوید: “قارچ‌ها به نوعی این را آشکار کردند” درباره آسیب‌پذیری جدیدش روی صحنه. وقتی شروع به اجرای مطالبی درباره غم و اندوهش کرد، می‌دانست که این باید موضوع اصلی یک ویژه‌برنامه باشد.

او می‌گوید: “وقتی که به نوعی با آن روی صحنه بازی می‌کردم، واکنش‌هایی که از پسرها می‌گرفتم، نحوه خندیدنشان، به من نشان داد که به چیزی فراتر از خودم دست یافته‌ام.”