ما بدین در نه پِیِ حشمت و جاه آمدهایم
از بد حادثه این جا به پناه آمدهایم
رهروِ منزلِ عشقیم و زِ سرحدِّ عَدَم
تا به اقلیمِ وجود این همه راه آمدهایم
سبزهٔ خطِّ تو دیدیم و زِ بُستانِ بهشت
به طلبکاریِ این مهرگیاه آمدهایم
با چُنین گنج که شد خازنِ او روحِ امین
به گدایی به درِ خانهٔ شاه آمدهایم
لنگرِ حِلمِ تو ای کشتیِ توفیق کجاست؟
که در این بحرِ کَرَم غرقِ گناه آمدهایم
آبرو میرود ای ابرِ خطاپوش ببار
که به دیوانِ عمل نامهسیاه آمدهایم
حافظ این خرقهٔ پشمینه بینداز که ما
از پِیِ قافله با آتشِ آه آمدهایم
تعبیر فال شما
این غزل حافظ به جستجوی عشق و حقیقت معنوی میپردازد. شاعر با بیان اینکه از روی نیاز و حوادث به این مسیر آمده، نشان میدهد که در جستجوی نور و حقیقت است. او به زیباییهای درونی و معنوی اشاره میکند و از خداوند طلب بخشش و رحمت مینماید. این سفر معنوی با پشت سر گذاشتن موانع و دوری از ظواهر دنیوی همراه است. پیام امیدبخش این است که با تلاش و خلوص نیت میتوان به نور و حقیقت دست یافت.
توسط
توسط
توسط
توسط
توسط
توسط
توسط
توسط