فال حافظ جمعه 12 دی 1404

ای خونبهای نافه چین خاک راه تو

خورشید سایه‌پرور طرف کلاه تو

نرگس کرشمه می‌برد از حد برون خرام

ای من فدای شیوه چشم سیاه تو

خونم بخور که هیچ ملک با چنان جمال

از دل نیایدش که نویسد گناه تو

آرام و خواب خلق جهان را سبب تویی

زان شد کنار دیده و دل تکیه‌گاه تو

با هر ستاره‌ای سر و کار است هر شبم

از حسرت فروغ رخ همچو ماه تو

یاران همنشین همه از هم جدا شدند

ماییم و آستانه دولت پناه تو

حافظ طمع مبر ز عنایت که عاقبت

آتش زند به خرمن غم دود آه تو

تعبیر فال شما

این غزل از حافظ به زیبایی و شکوه معشوق پرداخته و او را منبع آرامش و نور در زندگی معرفی می‌کند. عشق به معشوق، دل شاعر را تسخیر کرده و با وجود سختی‌ها و دوری‌ها، همچنان به لطف و عنایت او امیدوار است. دوستان و همراهان ممکن است از هم جدا شوند، اما اتکا به محبت و پناه معشوق، آرامش‌بخش است. در نهایت، حافظ به ما یادآوری می‌کند که هرگز از لطف و رحمت الهی ناامید نشویم، چرا که آه و اندوه ما را خواهد زدود. به امید روزی که عشق و امید، روشنی‌بخش راهتان باشد.