ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی
من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی
بوی یکرنگی از این نقش نمیآید خیز
دلق آلودهٔ صوفی به می ناب بشوی
سفلهطبع است جهان، بر کَرَمَش تکیه مکن
ای جهاندیده! ثباتِ قدم از سفله مجوی
دو نصیحت کنمت بشنو و صد گنج ببر
«از در عیش درآ و به ره عیب مپوی»
شکر آن را که دگربار رسیدی به بهار
بیخ نیکی بنشان و ره تحقیق بجوی
روی جانان طلبی، آینه را قابل ساز
ور نه هرگز گل و نسرین ندمد ز آهن و روی
گوش بگشای که بلبل به فغان میگوید
خواجه تقصیر مفرما گل توفیق ببوی
گفتی از حافظِ ما بوی ریا میآید
آفرین بر نفست باد که خوش بردی بوی
تعبیر فال شما
این غزل به اهمیت پاکی درونی و دوری از ریاکاری اشاره دارد. حافظ توصیه میکند که به جای تکیه بر دنیا و افراد بیثبات، به دنبال حقیقت و نیکی باشیم. او تأکید میکند که برای یافتن زیبایی و عشق واقعی، باید خود را شایسته و آماده کنیم. از فرصتهای زندگی بهره ببرید و به جای عیبجویی، به شادی و رشد شخصی بپردازید. با نیکوکاری و جستجوی حقیقت، راهی برای رسیدن به آرامش و موفقیت پیدا کنید.
توسط
توسط
توسط
توسط
توسط
توسط
توسط