خلوت گُزیده را به تماشا چه حاجت است
چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است
جانا به حاجتی که تو را هست با خدا
کآخِر دمی بپرس که ما را چه حاجت است
ای پادشاهِ حُسن خدا را بسوختیم
آخِر سؤال کن که گدا را چه حاجت است
اربابِ حاجتیم و زبانِ سؤال نیست
در حضرتِ کریم، تمنا چه حاجت است
محتاج قِصه نیست گَرَت قصدِ خون ماست
چون رَخت از آن توست، به یغما چه حاجت است
جامِ جهان نماست ضمیرِ منیرِ دوست
اظهارِ احتیاج، خود آن جا چه حاجت است
آن شد که بارِ منتِ مَلّاح بردمی
گوهر چو دست داد به دریا چه حاجت است
ای مدعی برو که مرا با تو کار نیست
اَحباب حاضرند، به اَعدا چه حاجت است
ای عاشقِ گدا چو لبِ روحبخشِ یار
میداندت وظیفه، تقاضا چه حاجت است
حافظ! تو خَتم کن که هنر خود عَیان شود
با مدعی نزاع و مُحاکا چه حاجت است
تعبیر فال شما
این غزل به اهمیت حضور دوست و عشق در زندگی میپردازد و به ما یادآوری میکند که وقتی دل و جان با حضور محبوب روشن است، دیگر نیازی به خواستههای دنیوی نیست. در این جهان، نیازهای واقعی ما درک و برآورده میشوند، بدون آنکه نیازی به بیان آنها باشد. همچنین تأکید میکند که در مواجهه با دشمنان و مدعیان، نیازی به نزاع و جدل نیست؛ زیرا دوستان واقعی همیشه در کنار ما هستند. در نهایت، این غزل به ما میآموزد که در مسیر عشق و دوستی، به حقیقت و صفای دل توجه کنیم. به یاد داشته باشید که عشق و آرامش درونی، بهترین راهنماهای زندگی هستند.
توسط
توسط
توسط
توسط
توسط
توسط