عمریست تا من در طلب، هر روز گامی میزنم
دستِ شفاعت هر زمان در نیک نامی میزنم
بی ماهِ مِهرافروزِ خود، تا بُگذَرانَم روزِ خود
دامی به راهی مینهم، مرغی به دامی میزنم
اورنگ کو؟ گُلچهر کو؟ نقشِ وفا و مِهر کو؟
حالی من اندر عاشقی، داوِ تمامی میزنم
تا بو که یابم آگهی از سایهٔ سَروِ سَهی
گلبانگِ عشق از هر طرف، بر خوش خرامی میزنم
هرچند کـآن آرامِ دل، دانم نبخشد کامِ دل
نقشِ خیالی میکشم، فالِ دوامی میزنم
دانم سر آرد غُصِّه را، رنگین برآرد قِصِّه را
این آهِ خون افشان که من، هر صبح و شامی میزنم
با آن که از وی غایبم، وز مِی چو حافظ تایبم
در مجلسِ روحانیان، گَه گاه جامی میزنم
تعبیر فال شما
در این غزل، حافظ از تلاش مستمر برای یافتن عشق و زیبایی سخن میگوید. او با وجود دوری از معشوق، همچنان به جستجوی لحظات خوش و نشانههای امیدبخش ادامه میدهد. هرچند ممکن است به آرزوهایش نرسد، اما با کشیدن تصاویر خیالی و دلانگیز، به خود امید میبخشد. این اشعار نشاندهنده قدرت عشق و استقامت در برابر سختیهاست. در مسیر زندگی، به دنبال زیباییها و لحظات شادی باشید و امید را در دل زنده نگه دارید.
توسط
توسط
توسط
توسط
توسط
توسط
توسط