بنال بلبل اگر با مَنَت سرِ یاریست
که ما دو عاشق زاریم و کارِ ما زاریست
در آن زمین که نسیمی وزد ز طُرِّهٔ دوست
چه جایِ دم زدنِ نافههای تاتاریست
بیار باده که رنگین کنیم جامهٔ زرق
که مستِ جامِ غروریم و نام هشیاریست
خیالِ زلفِ تو پختن نه کارِ هر خامیست
که زیرِ سلسله رفتن طریقِ عیّاریست
لطیفهایست نهانی که عشق از او خیزد
که نام آن نه لبِ لعل و خطِ زنگاریست
جمالِ شخص، نه چشم است و زلف و عارض و خال
هزار نکته در این کار و بارِ دلداریست
قلندرانِ حقیقت به نیم جو نخرند
قبایِ اطلس آن کس که از هنر عاریست
بر آستان تو مشکل توان رسید آری
عروج بر فلکِ سروری به دشواریست
سحر کرشمهٔ چشمت به خواب میدیدم
زهی مراتب خوابی که بِه ز بیداریست
دلش به ناله میازار و ختم کن حافظ
که رستگاریِ جاوید در کم آزاریست
تعبیر فال شما
این غزل به زیبایی عشق و پیچیدگیهای آن میپردازد و به ما یادآوری میکند که عشق فراتر از ظاهر است و نیاز به درک و تجربه دارد. در مسیر عشق، باید از غرور و ظاهر فریبی فاصله گرفت و به ارزشهای واقعی و درونی توجه کرد. همچنین، حافظ به اهمیت کمآزاری و محبت به دیگران اشاره میکند و آن را راهی برای رسیدن به آرامش و رستگاری میداند. در نهایت، با دل و جان به زیباییهای درونی و ارزشهای حقیقی بپردازید و از آسیب رساندن به دیگران بپرهیزید. این مسیر به شما آرامش و رضایت قلبی خواهد بخشید.
توسط
توسط
توسط
توسط
توسط
توسط
توسط