📋 خلاصه مقاله:
باشگاه شبانه آنتونز در آستین با قرارداد اجاره ۵۰ ساله و برنامهریزی برای موزهای در طبقه دوم، به دنبال حفظ و گسترش میراث موسیقی بلوز و دیگر ژانرها است. این باشگاه با تأکید بر تنوع ژانرها و تجربههای موسیقی، به عنوان یک مرکز فرهنگی مهم در آستین شناخته میشود.
حروفنگاری تازهای بر روی تابلوی باشگاه شبانه Antone’s در آستین نصب شده است: “برای همیشه.” این ممکن است کمی آرزومندانه به نظر برسد. اما این باشگاه حداقل نسبت به بسیاری دیگر شروع بهتری برای زندگی ابدی دارد.
قرارداد اجاره ۵۰ ساله
این مکان ملی که به عنوان مکانی برای موسیقی بلوز و دیگر موسیقیهای ریشهای شناخته میشود، با صاحبخانه خود قرارداد اجاره ۵۰ سالهای امضا کرده است. این قرارداد به باشگاه اجازه میدهد تا جشن پنجاهمین سالگرد خود را که در طول سال ۲۰۲۵ ادامه دارد، به پایان برساند.
تعداد کمی از مکانهای شبانه مشابه که مالکیت املاک خود را ندارند، توانستهاند قراردادی امضا کنند که خانهای برای دهههای آینده برایشان تضمین کند. اما تعداد کمی به اندازه آنتونز برای جوامع خود ضروری تلقی میشوند. این یکی از مزایای داشتن یک صاحبخانه است که نه تنها تاریخچه کلوب را درک میکند، بلکه میخواهد بازدیدکنندگان و گردشگران به آستین بیایند. شبها متوجه شوند که در مرکز پایتخت خودخوانده موسیقی زنده جهان، موسیقی زنده وجود دارد. این قرارداد در واقع برای ۳۰ سال است، با دو تمدید ۱۰ ساله پس از آن. اما آنتونز انتظار دارد که جشن تولد ۱۰۰ سالگی خود را در سال ۲۰۷۵ برگزار کند.
در خبری دیگر که روز دوشنبه اعلام شد، آنتونز برنامهریزی کرده است تا در طبقه دوم خود موزهای بسازد. این موزه در طول روز برای گردشگران و در شب برای باشگاهداران باز خواهد بود و به عنوان اتاق VIP نیز عمل خواهد کرد. انتظار میرود این موزه در سال ۲۰۱۷ افتتاح شود.
مدیریت و تاریخچه آنتونز
ویل بریجز، هممالک آنتونز، و زک ارنست، مدیر برنامهریزی و خلاقیت، حدود دوازده سال پیش مدیریت این باشگاه معتبر را به عهده گرفتند. آنها ده سال پیش به مکان فعلی در مرکز شهر منتقل شدند. آنها با ورایتی درباره گذشته این مکان و وضعیت فعلی آن صحبت کردند. این وضعیت شامل یک قسمت با موضوع آنتونز از برنامه “آستین سیتی لیمیتز” بود که شنبه در PBS پخش شد. آینده این مکان به نظر میرسد بسیار باز و پر از فرصت باشد.
تلاش قهرمانانه پنجاه سال اول
«پنجاه سال اول واقعاً یک تلاش قهرمانانه بود. با تمام پیچ و خمها و نگرش مبارزهجویانه و تسلیمناپذیر برای رسیدن به پنجاه سالگی»، بریجز میگوید. «البته برای گذر از پنجاه سال بعدی کار زیادی لازم است. اما داشتن چشمانداز و مسیر برای احتمالاً تکرار آن، قطعاً قدرتبخش است. مطمئناً اعلام آن هیجانانگیز خواهد بود. زیرا همانطور که ما از پنجاهمین سالگرد به بهترین شکل استفاده کردهایم، فکر نمیکنم مردم انتظار داشتند که ما آن را به این شکل تبدیل کنیم: درست زمانی که فکر میکردید کار ما تمام شده، ما قصد داریم برای پنجاه سال دیگر ادامه دهیم.
جابجاییهای آنتونز و هدف واقعی
«آنتونز در پنجاه سال اول خود خیلی جابجا شده است»، او اضافه میکند. «ما در واقع در ششمین مکان هستیم. بنابراین بخشی از DNA ما این است که مقاومت کنیم. اگر آنتونز جابجا شود، به مکان دیگری میرود و این خود منحصر به فرد است. به نوعی، این از آن روش معمول فاصله میگیرد. اما طول عمر، البته، هدف واقعی است.»
پیش از این تحول ناگهانی، نقطه عطف پنجاهمین سالگرد تأسیس کلاب بلوز توسط کلیف آنتون در آستین، یک مجموعه جعبهای مفصل از شرکت نیو وست رکوردز با عنوان “…
— این مجموعه شامل پنج دیسک و ۴۱ ترک است. در این مجموعه، ۱۸ ضبط جدید و همچنین آثار کلاسیک و منتشر نشده قبلی که توسط ارنست تولید شده، وجود دارد. گردآوری این مجموعه ایده تشکیل یک گروه بلوز ستارهای به سبک گروه خانگی قدیمی آنتونز را به وجود آورد. برنامهریزی برای چند اجرای منتخب در سراسر کشور انجام شد. از جمله این اجراها میتوان به نمایش در تروبادور لسآنجلس، مهمانی/جم در ویلج رکوردر در وست لسآنجلس، اجرای AmericanaFest در بلو روم جک وایت در نشویل و نمایش در فضای باز در مرکز لینکلن در پارک دامروش نیویورک اشاره کرد. همچنین برنامه “Austin City Limits” نیز به تازگی پخش شد.
ارنست میگوید: «ممکن است به نظر برسد که ما فقط چیزهای جدیدی برای جشن پنجاهمین سالگرد اختراع کردهایم. اما مجموعه جعبهای واقعاً هسته اصلی همه آن بود. همه پروژههای دیگر فقط راههایی برای معرفی آن بودند. ما از سفر و بردن آنتونز به جاده برای اولین بار در حدود ۳۵ سال گذشته بسیار لذت بردهایم.»
تجربه آنتونز و حس خانواده موسیقی
اگرچه آنتونز از دهه ۹۰ به بعد به طور کامل یک کلوب بلوز نبوده است، این راهی برای دو برابر کردن آن مأموریت اصلی بود. نسل قدیمیتر میگفتند این نزدیکترین چیزی است که از زمان گروه خانگی قدیمی تجربه کردهاند. بسیاری از نوازندگان جوانتر میگفتند که این حس خانواده موسیقی را به آنها داده که در تمام دوران حرفهای خود آرزویش را داشتند.
کسانی که در معرض فرهنگ قدیمی آنتونز قرار گرفته بودند همیشه به آن احساس وابستگی میکردند. اما هرگز فرصتی برای پیدا کردن گروه خود یا بودن با قبیله خود نداشتند و این همان بود. بنابراین به نوعی به چیزی تبدیل شده که زندگی خودش را دارد. ما هیجانزدهایم که ببینیم این به کجا ادامه مییابد با کنسرتهای بیشتر با حضور ستارگان در آینده نزدیک.
بازگشت به قرارداد اجاره ۵۰ ساله، بریجز توضیح میدهد که چگونه این قرارداد شکل گرفت.
یازده سال پیش، زمانی که تیم من و زک باشگاه را به دست گرفتیم، یک قرارداد اجاره ۱۰ ساله با دو گزینه پنج ساله امضا کردیم. هممالک میگوید: “بنابراین ما هنوز به آن اندازه بلندمدت فکر نمیکردیم که لزوماً نیاز به درخواست تمدید بزرگ داشته باشیم، زیرا هنوز ۱۰ سال دیگر باقی مانده بود.”
چالشهای پیشرو و برنامهریزی برای آینده
اما آن ده سال اول خیلی سریع گذشت. بنابراین حداقل به این فکر بودیم که: خب، در ۱۰ سال چه اتفاقی میافتد؟ آستین به طور فزایندهای دشوارتر میشود و اگر مجبور شویم خانه جدیدی پیدا کنیم، احتمال آن کمتر میشود. اما یک برنامه کمک مالی وجود داشت که ما سه سال پیش شروع به درگیر شدن با آن کردیم. زمانی که آستین یک نهاد جانبی توسعه اقتصادی ایجاد کرد که به Rally Austin تغییر نام داده است.
نقش نهادهای توسعه اقتصادی در حفظ فرهنگ
من چیزهای زیادی درباره این مدل برای رشد شهرها یاد گرفتهام. نوعی اعتماد برای تلاش در کنترل یا مالکیت فضاهای فرهنگی یا هنری که فرهنگ هنر و موسیقی را در شهرهای مختلف حفظ میکنند. یادم میآید که ۱۰ یا ۱۵ سال پیش درباره یکی در سانفرانسیسکو یاد گرفتم. همیشه برای آستین کمی دور از دسترس به نظر میرسید. اما ایده این است که اگر بتوانید یک نهاد وارد شود و به نوعی واسطه باشد، میتواند کمک کند تا مطمئن شوید این فضاها به راحتی به دست املاک تجاری نمیافتند.
اما رالی آستین یک پیشنیاز برای وارد کردن فضاها به برنامه داشت. این پیشنیاز این بود که یا بتوانند ملک خود را خریداری کنند یا یک اجارهنامه بلندمدت داشته باشند. بنابراین، این موضوع محرکی برای ما بود که خیلی زود در آن فرآیند، حدود سه سال پیش، به صاحبخانهمان بگوییم، “هی، ما معمولاً در حال حاضر به شما مراجعه نمیکنیم و درباره این موضوع صحبت نمیکنیم. اما اگر مایل به بررسی یک اجارهنامه بلندمدت هستید که میتواند برخی از منابع مالی را برای ما باز کند…”
صاحبخانهمان گفت، “من مایلم.” به آرامی اما مطمئناً با پیشرفت این موضوع، او نیز همراه شد و واقعاً کمک کرد.
بریجز میگوید کسبوکار مالک دارای تعداد زیادی ملک کلیدی در مرکز شهر است. بنابراین وقتی ۱۲ سال پیش برای اولین بار به او مراجعه کردیم، بسیار شفاف بودیم که، “هی، ما یک مکان موسیقی هستیم. ما نمیتوانیم فقط بر اساس اقتصاد معمولی رقابت کنیم. ما بالاترین پیشنهاد دهنده برای این فضا نخواهیم بود. اما ما نوع متفاوتی از ارزش را به مرکز شهر میآوریم.”
چالشهای مکانهای موسیقی در مرکز شهر
به ویژه ۱۱، ۱۲ سال پیش، صحبتهای زیادی درباره فرار مکانهای موسیقی از مرکز شهر به دلیل افزایش اجارهها و مالیات بر املاک و به طور کلی ارزش املاک وجود داشت. آستین یک شهر جوان است و ما همیشه در حال خواندن جلوتر از داستان هستیم تا ببینیم این در بازارهایی که از ما جلوتر هستند چگونه پیش میرود. یکی از چیزهایی که به یاد دارم همه دربارهاش صحبت میکردند این بود که اگر طبقه فرهنگی خود را از دست بدهید، اگر هنر و موسیقی خود را در مرکز شهر از دست بدهید، به یک شهر دوناتی تبدیل خواهید شد.
بریجز ادامه میدهد: «ما فکر کردیم که بسیار مهم است که به مرکز شهر برگردیم.» او اضافه میکند: «بخشی از پیشنهاد اولیه ما در مواجهه با تمام سوالاتی که درباره هنر و موسیقی و ترک مرکز شهر وجود داشت، این بود که به او تعهد دادیم و گفتیم: ‘ما برعکس عمل خواهیم کرد. ما پرچم آنتونز را دوباره در مرکز شهر و تا حد ممکن نزدیک به تقاطع اصلی خیابان ششم و برازو قرار خواهیم داد و این روند را معکوس کرده و ارزش فرهنگی را به مرکز شهر باز خواهیم گرداند.’»
از زمانی که به مکان ششم Antone نقل مکان کردند، نزدیک به یک دهه گذشته است. عددی که به نظر میرسد بریجز کمی از آن غافل شده است، تا زمانی که از او دربارهاش سوال کنید. او میگوید: “در شب سال نو، ۱۰ سال میشود که حتی به آن فکر نکرده بودیم. میدانید، شاید باید یک جشن سالگرد ۱۰ ساله در ساختمان ‘جدید’ برگزار کنیم! اما با تمام این اخبار دیگر از آن عبور کردهایم”، او با خنده میگوید.
ایده موزه و تغییر مکان
موزه چیزی بود که امیدوار بودند در مکانی دیگر ایجاد کنند. تا اینکه ایدهی جالبی برای انجام آن در کنار و کمی کوچکتر از آنچه در ابتدا تصور میشد، به ذهنشان رسید.
بریجز میگوید: «ما تعداد زیادی یادگاری داریم که در طول سالها به ما هدیه داده شده است. سخاوت زیادی در شبکه نزدیک ما وجود دارد که میدانستیم خوشحال میشوند که چیزهایی را قرض بدهند. بنابراین مدتها با این ایده بازی میکردیم، اما نمیتوانستیم بفهمیم کجا آن را قرار دهیم.
در نهایت، یکی از اعضای هیئت مدیره ما الهامبخش ما شد که آن را در طبقه بالا قرار دهیم. ما فکر میکردیم فضای خیلی کوچکی خواهد بود. اما چند تور رفتیم و به ممفیس رفتیم. به عنوان مثال، استکس را دیدیم که شگفتانگیز است. همچنین استودیوهای سان را دیدیم که به من نشان داد میتوانید تاریخچه شگفتانگیزی را در یک بسته کوچک جا دهید. گاهی اوقات به این شکل حتی تأثیرگذارتر است. به همراه بودن در فضایی که موسیقی واقعاً در آن اتفاق افتاده است.
«این در فضای بالایی نصب خواهد شد و با باز بودن در طول روز، فعالیتهای بیشتری را به ساختمان در ساعات روز جذب خواهد کرد. اما همچنین در شب نیز باز خواهد بود. بنابراین این یک موزه سنتی نخواهد بود؛ بلکه در بالای یک مکان موسیقی قرار خواهد داشت. همچنان یک بار در آنجا وجود خواهد داشت.»
مردم، بهویژه گردشگران، در طول روز به آنتونز میآیند. زیرا در آستین کارهای موسیقی زیادی نمیتوان در طول روز انجام داد. یکی از لحظات جرقهای برای من با داشتن موزه در بالای کلوب این بود که یادم میآید یک روز وارد شدم و ما یک فروشگاه صفحهفروشی به نام بیگ هنری در طبقه پایین داریم. دیدم که مسئول فروشگاه ما یک تور کوچک و بداهه از کلوب برگزار میکند. یکی از گردشگران در حال گرفتن عکس از مردی بود که آبجو میریخت. با خودم گفتم، “ما میتوانیم بهتر از این عمل کنیم! میتوانیم چیزی بهتر از مرد آبجو به او بدهیم.”
بنابراین مردم به دنبال تجربههای روزانه هستند و ما امیدواریم مقصدی برای مدارس، گروههای جوانان و افرادی باشیم که میخواهند فرزندانشان را با موسیقی آشنا کنند. اما در شب، در هر روز خاصی، ۲۰۰ تا ۴۰۰ نفر به خاطر موسیقی به باشگاه میآیند. در تگزاس، اصطلاحی داریم که میگوید “ماهی گرفتن در بشکه”. ما معتقدیم جذب این افراد برای بالا بردن و کمک کوچک به بنیاد کلیفورد آنتون بسیار آسان خواهد بود.
تجربهای خاص برای اعضای بنیاد کلیفورد آنتون
همچنین از اینکه این باشگاه به نوعی برای اعضای بنیاد کلیفورد آنتون در طول نمایشها خاص باشد، هیجانزدهایم. زیرا همیشه سیستم دوربینی داشتهایم که میتوانید نمایش را در طبقه پایین بشنوید و ببینید. بنابراین حتی میتواند به تجربهای مشابه تجربه VIP مانند اتاق بنیانگذاران در هاوس آف بلوز تبدیل شود.
تأکید دوباره بر بلوز و تنوع ژانرها
آنتون با مجموعه جعبهای پنجاهمین سالگرد و نمایشها، دوباره بر بلوز تأکید میکند. اما در سطح روزانه، باشگاه برنامههای زیادی از ژانرهای مختلف دارد. ارنست این تکامل را توضیح میدهد.
او میگوید: «بعد از چند سال رزرو کردن، متوجه شدم که میتوانم جمعیت بزرگی از طرفداران را که عاشق حضور در کنسرتهای جیمی وان، ماسیئو پارکر یا بیلی گیبونز هستند، جذب کنم. شاید بتوانم آنها را ماهی یک بار بیرون بکشم، اما نمیتوان انتظار داشت که این افراد همیشه بیایند.»
او ادامه میدهد: «بنابراین همیشه این برنامهها را در طول تقویم برای لذت خودمان فاصلهگذاری کردهام. اما آنتونز برای شهر آستین نیز اهمیت زیادی دارد. به عنوان یک سالن ۴۰۰ نفری که گروههای تور میتوانند برای اولین بار در آن اجرا کنند، چیزی شبیه به تروبادور یا بوری بالرووم است. ما یک اجرای بیلی استرینگز داشتیم و یک اجرای لیزو و جک هارلو. همه این گروهها که به اجراهای بزرگتر در سالنهای بزرگتر رسیدهاند، اولین بار در این کلاب اجرا کردند. بنابراین من همیشه به دنبال انتخابهای خاص هستم و میخواهم تنوعی از ترکیبها و ژانرها و جمعیتهای مسنتر و جوانتر داشته باشم.
«بنابراین این تغییر نکرده است. اما امسال، واقعاً با این نمایش بلوز که ایجاد کردهایم، به نوعی ریسک کردهایم. این فقط از دانستن این است که مردم خارج از آستین به این چیزها اهمیت میدهند. ما میدانیم که برای آن مخاطبی وجود دارد. فقط به این دلیل که بسیاری از قهرمانان از دنیا رفتهاند، از آن دست نمیکشیم. میدانید، در سال ۱۹۷۵ گفتند ‘بلوز مرده است’. حالا ۵۰ سال بعد، و مردم ممکن است هنوز هم چنین حرفهایی بزنند. ما فقط داریم لذت میبریم. با همه این دوستان قدیمی دوباره ارتباط برقرار میکنیم و مطمئن میشویم که میتوانیم همچنان آنها را در صحنه خود میزبانی کنیم. به طور خلاقانهای فکر میکنیم که چگونه میتوانیم آن احساس را به تصویر بکشیم و با جهان به اشتراک بگذاریم.»
ارنست ادامه میدهد: “بله، آنتونز یک کلوب بلوز است که ژانرهای مختلفی را زیر چتر بلوز ارائه میدهد. این ژانرها شامل آر اند بی، زیدکو، سول و گاسپل هستند که کلیفورد به آنها علاقه داشت. آنتونز مانند یک قایق نجات در تاریخ موسیقی آستین بود. زمانی که دیگر کلوبها بسته میشدند یا صحنهها جابجا میشدند، آنتونز آنها را جذب میکرد، حداقل به طور موقت.
نقش آنتونز در موسیقی آستین
این زمانی بود که آنتونز شروع به فراتر رفتن از فقط یک خانه برای بلوز کرد. بلوز تقریباً به یک اصطلاح محبتآمیز برای موسیقی روحانگیز و اصیل در آستین تبدیل شد. این مانند جاز برای نیواورلئان است. بلوز به نوعی ژانر ریشهای و زبان مادری ما است. بنابراین مأموریت دوگانه است: تمرکز بر روی آن ژانرهای ریشهای و ارائه آن موسیقی و توسعه هنرمندان. اما به همان اندازه برای اکوسیستم موسیقی آستین به طور کلی نیز همین کار را انجام میدهد.”
برای هر کسی که میخواهد در مأموریت آینده آنتونز شرکت کند، صندوق آنتونز فوراور وجود دارد. این صندوق از طریق بنیاد کلیفورد آنتون اداره میشود. بریجز میگوید: «این فریاد نبرد ما، شعار ما، و کمپین ما برای ۵۰ سال آینده است. میدانید، ما در ۵۰ سال اول در حالت بقا بودیم. بنابراین، از این دستاورد و نقطه عطف به عنوان یک تغییر الگو استفاده میکنیم تا از بقا به شکوفایی برسیم.
آنتونز فوراور: ابتکاری برای آینده
آنتونز فوراور چیزی است که ما این ابتکار را مینامیم. هدف این است که مطمئن شویم آنتونز برای ۵۰ سال دیگر در آستین شکوفا میشود. ما یک پلاک بزرگ خواهیم ساخت که در ورودی قرار میگیرد. مردم میتوانند نام خود را روی آن بگذارند و نامشان برای ۵۰ سال آینده در ورودی آنتونز خواهد بود. یا برای همیشه، هر کدام که زودتر بیاید.
توسط
توسط
توسط
توسط