برندی و مونیکا، غول‌های R&B، در کنسرتی پر از هیت‌های ماندگار در Kia Forum لس آنجلس دوباره متحد شدند: نقد کنسرت

برندی به جمعیت در کیای فوروم لس آنجلس در شب یکشنبه گفت: “می‌دانم که همه شما ‘Sittin’ Up in My Room’ را به یاد دارید.” این دومین اجرای او در این مکان بود. او به عنوان بخشی از تور مشترک “The Boy Is Mine” با مونیکا حضور داشت. “شما بالای ۳۰ سال دارید، بس کنید.”

شناخت مخاطبانتان، البته، عامل اصلی برای برگزاری این تور بود. برندی و مونیکا، هر دو از بزرگان موسیقی R&B هستند. آنها در دهه ۱۹۹۰ به اوج قدرت پاپ رسیدند و در هزاره جدید صدای R&B را بازتعریف کردند. از زمان همکاری در دوئت معروف ۱۹۹۸ “The Boy Is Mine”، رابطه‌ای پر داستان داشته‌اند. این آهنگ نه تنها در آرشیو تاریخی آثار معاصر جاودانه شد، بلکه هر یک از این هنرمندان را به عنوان غول پاپ معرفی کرد. “The Boy Is Mine” پرفروش‌ترین تک‌آهنگ آن سال بود و بسته به اینکه در کدام سمت از طرفدارانشان قرار داشتید، به آهنگ شاخص هر یک از خوانندگان تبدیل شد. (حداقل در برخی محافل.)

بخش زیادی از داستان‌های پیرامون برندی و مونیکا در سال‌های پس از آن، بر روی اختلافی متمرکز شده است. این اختلاف با گزارش‌هایی از یک درگیری فیزیکی در حین تمرین برای جوایز MTV سال ۱۹۹۸ و همچنین به گفته خودشان در یک ویدیو در طول اجرای خود در فوروم، توسط رسانه‌ها و شرکت‌های ضبط موسیقی دامن زده شده است.

تور «The Boy Is Mine» و تاثیر آن

به همین دلیل، زمان‌بندی تور «The Boy Is Mine» نمی‌توانست بهتر از این باشد. در عصری که طرفداری آنلاین به قدری تلخ شده که کوچک‌ترین تخلف می‌تواند سال‌ها بر یک هنرمند سایه بیندازد، برندی و مونیکا بالاخره — بالاخره — با حضور در Verzuz در دوران کووید در سال ۲۰۲۰، کنترل روایت را به دست گرفتند. آنها به شایعات چندین دهه‌ای پایان دادند و به طرفداران بازگشتی را که مدت‌ها انتظارش را می‌کشیدند، هدیه دادند. شایان ذکر است، برای کسانی که حافظه طولانی دارند، که آنها قبلاً در سال ۲۰۱۲ با دوئت «It All Belongs to Me» به این اختلاف پایان داده بودند.

اجرای نوستالژیک برندی و مونیکا

این روزها نوستالژی بر همه چیز حاکم است، به ویژه در صحنه‌های زنده. بنابراین جای تعجب نیست که اجرای دو ساعته برندی و مونیکا در فروم پر از آهنگ‌های قدیمی بود. حضار کنسرت، از جمله ریحانا، جی-زی و بیانسه، برای شنیدن آهنگ‌های محبوب آمده بودند. با این حال، چیزی که این اجرا را متمایز کرد این بود که هر دو هنرمند ممکن است از اوج تجاری خود گذشته باشند، اما به هیچ وجه به عنوان هنرمندان نوستالژی شناخته نمی‌شوند.

برندی و مونیکا خوانندگانی قدرتمند هستند که صداهایشان در دهه‌ها پس از اولین حضورشان، عمق و کنترل بیشتری پیدا کرده است. در فروم، آن‌ها یکی پس از دیگری آهنگ‌های محبوب خود را اجرا کردند. شرایط بهتر از همیشه بود و در حالی که گروه‌های پشتیبان مرد به نوبت وارد و خارج می‌شدند، زمان صحنه را با هم تقسیم کردند. این اجرا یادآوری و تقویت این بود که این دو هنرمند به طراحی نقشه‌ای برای آنچه که آراندبی و پاپ می‌تواند باشد کمک کرده‌اند. تنها چیزی که می‌تواند آن‌ها را قوی‌تر کند، همکاری‌شان است.

دیدار دوباره آن‌ها پس از ۲۷ سال از تسلط آهنگ “The Boy Is Mine” اتفاق افتاد و شب را به‌طور ویژه‌ای شیرین کرد. حضار که عمدتاً از نسل هزاره بودند، بالاخره توانستند شاهد تور کنسرتی باشند که باید دهه‌ها پیش برگزار می‌شد. انتظار آن‌ها ارزشش را داشت.

تفاوت‌های برندی و مونیکا

تفاوت‌های بین برندی و مونیکا آشکار بود. برندی، دانش‌آموخته پاپ دهه ۹۰، بر رقص و نمایش تکیه داشت. در مقابل، مونیکا با رویکردی متین و چهره‌ای باوقار، با ایستادن در جای خود و اجرای یک بالاد، راضی بود. اما سبک‌های اجرایی آن‌ها هرگز در تضاد به نظر نمی‌رسید.

اجرای مشترک و یادآوری نبرد Verzuz

آن‌ها نمایش را به‌گونه‌ای ترتیب دادند که یادآور نبرد Verzuz خود بود. با هم در یک آسانسور ظاهر شدند و سپس در دو طرف صحنه نشستند و آهنگ‌ها را به نوبت اجرا کردند. برندی با “What About Us?” و “I Wanna Be Down”، و مونیکا با “Knock Knock” و “Don’t Take It Personal (Just One of Dem Days)” به اجرا پرداختند.

نمایش بین هنرمندان در نوسان بود. برندی با سه آهنگ اینجا و مونیکا با دو آهنگ آنجا، به یک نوار نقاله بی‌پایان از آهنگ‌های محبوب و تغییرات متعدد لباس تبدیل شده بود. این نوع نمایشی بود که در آن شما اعلام می‌کردید آهنگی که در حال اجراست، مورد علاقه شماست. سپس دوباره ارزیابی می‌کردید که نه، این آهنگ دیگر در واقع مورد علاقه شماست.

آهنگ‌های خاطره‌انگیز برندی و مونیکا

برندی به آرشیوهای قدیمی با آهنگ‌هایی مانند “Baby” و “Best Friend” رفت. او آهنگ‌های عمیق‌تری از آلبوم‌هایش مانند “Afrodisiac” و “Angel in Disguise” اجرا کرد. مونیکا نیز همین کار را کرد و آهنگ‌هایی مانند “Before You Walk Out of My Life” و “Like This and Like That” را خواند. او به آهنگ‌های “So Gone” و “Everytime tha Beat Drop” نیز اشاره کرد.

آن‌ها شب را با حضور چند مهمان ویژه جذاب‌تر کردند. ال ال کول جی با اجرای “Luv U Better” و “Doin’ It” جمعیت را به وجد آورد. در همین حال، ماریو آهنگ “Let Me Love You” را خواند. او.تی. جنسیس با اجرای “Cut It” و بلیکست با حضور کوتاهی در “Chosen” به صحنه آمدند. با این حال، ستاره‌های اصلی همچنان هسته مرکزی نمایش باقی ماندند و هیچ نتی هدر نرفت.

آهنگ ماقبل آخر شب، به‌طور مناسبی، اجرای “I Wanna Dance With Somebody (Who Loves Me)” از ویتنی هیوستون بود. این هنرمند تأثیر زیادی بر هر دوی آن‌ها داشت. هر دو با اجرای “The Greatest Love of All” قرارداد امضا کردند و روابط نزدیکی با این خواننده فقید داشتند.

پیش از پایان دادن به اجرا با آهنگ نام‌آور تور، برندی و مونیکا بار دیگر به هم پیوستند تا آنچه را که همه ما برای دیدنش آمده بودیم انجام دهند: جشن گرفتن یکدیگر به همان شیوه‌ای که همیشه آنها را جشن گرفته‌ایم. مونیکا به برندی گفت: “این هم افتخار و هم لذت است که بعد از ۲۷ سال طولانی با تو روی صحنه باشم. تو صدایی داری که از زمان فراتر می‌رود و همه ما از صمیم قلب دوستت داریم. امروز، فردا، برای همیشه.” برندی پاسخ داد: “و ما هم تو را دوست داریم. افتخار می‌کنم که با تو روی صحنه هستم، تو یک نماد هستی. تو مرا بهتر می‌کنی. خیلی خوشحالم که ‘The Boy Is Mine’ را انجام دادی. اگر تو در آن نبود، آهنگ آنچه که بود نمی‌شد. و این ما را ۲۷ سال بعد به هم پیوند داده است.”

پایان اختلافات و آغاز دوستی

در نهایت، تمام صحبت‌ها درباره اختلافات و شایعات به این لحظه ختم شد. این سوال را مطرح کرد: چه کسی در جنگ‌های بزرگ برندی و مونیکا پیروز شد؟ ظاهراً همه ما.