کنسرت بزرگداشت «Warren Zevon: Join Me in L.A.»؛ شبی از شورش و لطافت در کنار هواداران

چه می‌توان گفت وقتی یک کنسرت بزرگداشت وارن زوون در شب جمعه بیش از ۳۰ آهنگ را شامل می‌شود، توسط بیش از ۵۰ موسیقیدان اجرا می‌شود و نزدیک به چهار ساعت طول می‌کشد؟ این نشان می‌دهد که برخی از ما ۲۲ سال پس از مرگ این هنرمند، همچنان مشتاق شنیدن بهترین آهنگ‌های این نابغه راک هستیم، حتی اگر به معنای اجرای تمام شب باشد. با توجه به اینکه هیچ‌کس نمی‌تواند تا زمان مرگ برای خواب صبر کند، سازمان وایلد هانی کامل‌ترین بزرگداشت ممکن را برگزار کرد و کاتالوگی پر از طنز تلخ و گرما را برای تمام اشک‌ها و خنده‌ها فشرده کرد.

بنیاد Wild Honey معمولاً سالی یک بار نمایش‌هایی برای ادای احترام و حمایت از اهداف اوتیسم برگزار می‌کند. این برنامه‌ها معمولاً به جز هنرمند مورد احترام، اگر زنده و سرحال باشد، به صورت یک آهنگ برای هر خواننده اصلی اجرا می‌شود. اما جمعه در تئاتر یونایتد در مرکز شهر لس‌آنجلس، اوضاع کمی متفاوت بود. این اولین باری بود که یکی از این نمایش‌ها در این کاخ سینما برگزار می‌شد، پس از یک دوره طولانی در سالن کوچکتر الکس در گلندیل.

تغییرات در اجرای برنامه

تعدادی از اعضای خانواده یا همکاران توانستند چند آهنگ بیشتر از استاندارد یک‌بار و تمام اجرا کنند. از جمله این افراد جکسون براون بود که به اجرای چندین آهنگ پرداخت.

که دو آلبوم اول Zevon را تولید کرد و از آن زمان به بعد به عنوان یک حامی مشتاق باقی مانده است. خورخه کالدرون، که به عنوان نویسنده و یا اجراکننده در تمام آلبوم‌های Zevon به جز یکی همکاری کرده است، و جردن Zevon، پسر او نیز در این پروژه‌ها نقش داشته‌اند.

اگرچه او هرگز Zevon را ملاقات نکرد، شوتر جنینگز نیز امتیاز ویژه‌ای برای اجرای دو آهنگ به جای یک آهنگ دریافت کرد. او این امتیاز را به دست آورده بود زیرا کنسرت‌های متعدد ادای احترام به Zevon را به تنهایی برگزار کرده و حتی یک آلبوم زنده از کاورهای Zevon منتشر کرده است.

علاوه بر این، هنرمندان با ارتباطات عمیق، لیست اجراها را دوایت یوآکام رهبری کرد. او در اوایل دهه ۹۰ میلادی یک کاور بسیار مورد توجه از “Carmelita” اجرا کرد که در آن زمان با همکاری فلاکو جیمنز بود. هنرمندانی مانند استیو وین، گروه نیمه‌متحد Fountains of Wayne، کریس استیلز، جان وسلی هاردینگ، آدام واینر از Low Cut Connie و دیگر مهمانان از ساحل شرقی و همچنین ساحل غربی مورد علاقه وارن حضور داشتند.

این “جردن استرایکز آپ د بند” بود که پسر با اجرای آشنای آوازی از آهنگ “جانی” که آلبوم “پسر هیجان‌زده” در سال ۱۹۷۸ را آغاز کرد، شب طولانی را آغاز کرد. به زودی خواننده‌ای با ارتباط دیگری به زوون سینیور، مت کارسونی، که در تاریخ‌های نهایی که در سال ۲۰۰۲ انجام داد با افتخارآفرین همکاری کرد، به صحنه آمد. او با اجرای “زندگی و زمان‌های کثیف” به بخش کوتاه‌شده قرن بیست و یکم زوون پرداخت. کارسونی در انتشار آینده یک آلبوم زنده که برای اولین بار کنسرت نهایی زوون را بر روی دیسک ارائه می‌دهد، برای روز جمعه سیاه فروشگاه‌های موسیقی درگیر است.

«Roland the Headless Thompson Gunner»، شاید خشن‌ترین آهنگ Zevon، به عنوان ترکیبی از Sam Peckinpah و Ichabod Crane، انتخابی محبوب بانوان بود. Inara George و Eleni Mandell از گروه Living Sisters با خوشحالی به یکدیگر نگاه می‌کردند و می‌خواندند “… درباره مرد صحبت می‌کنند.”

در همین حال، آهنگ «Play It All Night Long» که به نوعی دیستوپیای روستایی است، با اجرای مجدد Steve Wynn از Dream Syndicate همراه بود. او آهنگ Zevon را که بیشترین مایعات بدنی را به جز خون (اما همچنین خون) به یاد می‌آورد، بازخوانی کرد. Wynn با تحسین گفت: «هر کسی که بتواند بنویسد ‘پیرزن کوچولو دیشب دیر وقت مثله شد’… اما من آن را اجرا نمی‌کنم. من تصمیم گرفتم آهنگی را اجرا کنم که او می‌گوید بروسلوز.»

مبهم‌ترین آهنگ‌های شب در میانه‌ی پرده‌ی اول اجرا شدند. دو انتخاب از زوون که در دهه ۱۹۶۰ ضبط و نوشته شده بودند، تقریباً یک دهه قبل از شروع حرفه‌ی انفرادی او به عنوان یک هنرمند بزرگ، به نمایش درآمدند. برای چند دقیقه‌ی پرانرژی، مخاطبان می‌توانستند خود را در نمایش “Nuggets” که وایلد هانی در سال ۲۰۲۳ برگزار کرد، تصور کنند.

اجرای آهنگ‌های رترو

ابتدا در این سبک بسیار رترو، استیو استنلی و کریستی کالان آهنگ “Follow Me” را اجرا کردند. این آهنگ فولک-سایک-راک توسط زوون به عنوان عضوی از دوئت دبیرستانی Lyme & Cybelle ضبط شده بود. این آهنگ در سال ۱۹۶۶ به رتبه ۶۵ در جدول Hot 100 رسید. چه کسی می‌دانست؟ خوب، احتمالاً بخش قابل توجهی از طرفداران خاص.

آهنگ‌های پرانرژی زوون

سپس “Outside Chance” اجرا شد. این آهنگ توسط زوون برای همکارانش در لیبل، Turtles، در همان سال نوشته شد و توسط میزبان شب، کریس موریس، به عنوان “یک آهنگ پرانرژی به سبک Byrds” توصیف شد. این آهنگ توسط دنیس دیکن از گروه Smithereens اجرا شد، با حمایت اسکات مک‌کوی و دیوید مارکس از Beach Boys در گیتار. در حالی که نمی‌توان گفت سبک نوشتاری زوون تا سال ۱۹۶۶ به طور کامل شکوفا شده بود، اما نشانه‌های اولیه‌ای از شوخ‌طبعی او وجود داشت. همان‌طور که دیکن با صدای بلند می‌خواند: “شما هیچ شانسی ندارید… اما می‌توانید تلاش کنید!”

آدام واینر از گروه Low Cut Connie انتخاب بسیار مناسبی برای این ادای احترام بود. او یکی از معدود خوانندگان راک پس از زوون است که ساز اصلی‌اش پیانویی است که با شور و شوق نواخته می‌شود. واینر قول داد: «من او را مبارز پیانو می‌نامم… الان حقیقت را خواهم خواند». سپس به اجرای یکی از آهنگ‌های محبوب زوون در دوران اخیر، یعنی «My Shit’s Fucked Up» پرداخت.

اجرای گروه Fountains of Wayne

گروه Fountains of Wayne که اخیراً توسط کریس کالینگ‌وود دوباره راه‌اندازی شده بود، در اینجا با اعضای همیشگی و نوازندگان مهمان تقویت شد. آن‌ها کلیدهای آهنگ پرطرفدار زوون، «Poor Poor Pitiful Me» را به دست آوردند. این حضور برای کسانی که مشتاق دیدن تور کوتاه تابستانی این گروه در سواحل غربی بودند، بسیار کوتاه بود. هنوز نشانه‌ای از آن نیست، بنابراین امیدواریم این آخرین اجرای محلی تحت نام FoW نباشد.

دوست خلاق زوون، خورخه کالدرون، ادامه داد و گفت: «همان‌طور که احتمالاً می‌دانید، من و وارن برای مدت طولانی دوستان بسیار نزدیکی بودیم. در بسیاری از جنایات شریک بودیم و بهترین جنایات، همکاری‌های آهنگ‌سازی ما بود.» او به سه آهنگ از چهار همکاری با زوون که در طول شب انجام می‌داد، پرداخت. کالدرون داستان مشابهی درباره هم‌نویسی آهنگ ضد امپریالیستی دوران وودرو ویلسون به نام «وراکروز» تعریف کرد که قبلاً به ورایتی گفته بود.

ویژگی‌های نویسندگی کالدرون و زوون

کالدرون گفته است که بهترین ویژگی که او و زوون به عنوان نویسنده داشتند، تمایل به صرفه‌جویی در کلمات بود. با این حال، استثنای این قاعده، آهنگ «آقای بد مثال» در دوره پایانی بود. این آهنگ در یک حالت هیستری در اتاق نویسندگی‌شان به نتیجه رسید. نشسته بر روی «مبل درد»، برای یک بار هم که شده، شامل بیشترین تعداد ابیات ممکن شد که به گفته خود کالدرون، «مضحک» بودند.

شوتر جنینگز به خوبی می‌داند چگونه راک خشن را اجرا کند. او همچنین مانند وینر، یک پیانیست ماهر است. او دقیقاً مردی بود که برای روان‌پریشی شاداب “پسر هیجان‌زده” و سرود “وقتی مرده‌ام می‌خوابم” مناسب بود. پس از او، یوآکام با اجرای دوباره‌ای از کاور کالی-تکس-مکس خود به “کارملیتا” ادای احترام کرد. او اطمینان داد که سوءاستفاده از هروئین هرگز به این اندازه دلنشین به نظر نرسیده است. همچنین، مرغ سوخاری پایونیر به این شیرینی، برای آن موضوع.

بخش دوم با اولین حضور براون آغاز شد. او آهنگ پیشگویانه “نذار مریض بشیم” را خواند. این آهنگ دعای پر احساسی به خدایی است که شاید نشنود، برای سلامتی جسمی و روحی. بخش قابل توجهی از گروه زهی توانست انتقال از این آهنگ به آهنگ پرهیجان بعدی را به خوبی مدیریت کند. آنها از یکی از سه “میان‌پرده”‌ای که در طول شب اجرا کردند، استفاده کردند. این میان‌پرده‌ها از ارکستراسیون‌های بینابینی آلبوم “بدشانسی در مدرسه رقص” گرفته شده بود.

پرانرژی‌ترین قطعه برنامه

سپس نوبت به پرانرژی‌ترین قطعه برنامه رسید. “شب در حیاط سوئیچینگ” یک تمرین فانک-راک بود که فضای زیادی برای کریس استیلز فراهم کرد. او نه تنها آواز خواند بلکه به عنوان یک قهرمان گیتار نیز درخشید.

به عنوان یک نکته شخصی، تا این لحظه از نمایش نگران بودم که خدایان Wild Honey چه کسی را شایسته اجرای “Accidentally Like a Martyr” می‌دانند. این بالاد “Excitable Boy” قطعه مورد علاقه من از کل آثار Zevon است. اگر کمی اغراق را بپذیرید، شاید غم‌انگیزترین آهنگ نوشته شده باشد. کافی است بگوییم که این آهنگ، یک جدایی یا از دست دادن اخیر را به تصویر می‌کشد و تیغ‌ها نباید در فاصله ۵۰ یاردی از یکدیگر قرار گیرند. نگرانی من کاملاً بی‌اساس بود.

اجرای بیلی ولنتاین

این آهنگ به بیلی ولنتاین رسید که در اواخر دهه ۷۰ و ۸۰ با برادرش به عنوان برادران ولنتاین اجرا می‌کرد. او اخیراً با آثار جدید انفرادی خود دوباره به شهرت رسیده است. ولنتاین “Martyr” را با یک آواز کامل و روح‌انگیز اجرا کرد که برخی از حضار ممکن است تا پایان عمر به یاد داشته باشند. کارگردانان موسیقی جردن سامرز و نیک وینسنت به این آهنگ کلاسیک که در ضبط خیلی سریع می‌گذرد، خدمت بزرگی کردند. آنها با افزودن چند کورس، به ولنتاین فرصتی دادند تا احساسی را که در اجرای ساده‌تر Zevon وجود داشت، بیرون بکشد.

تغییرات در اجرای آهنگ

آنها همچنین با تغییر کلیدی که در ضبط نبود، آن را به یک بالاد قدرتی واقعی تبدیل کردند. تبدیل بخش پیانو بین آیات به یک بخش ارکسترال نیز درام را افزایش داد. در طول چهار ساعت، حضار در United با لذت بردن از نمایش از راحتی صندلی‌ها خود را تنظیم می‌کردند. اما برای عمل سخاوتمندانه ولنتاین، همه ایستاده بودند. نه چندان تصادفی مانند یک نمایش‌برنده، و غیره.

سوزان کاوسیل توسط موریس به عنوان کسی معرفی شد که می‌تواند با لیندا رانستد رقابت کند. در واقع، او در سال ۱۹۷۶ نسخه‌ای از آهنگ «Mohammed’s Radio» را منتشر کرد. این کار بیش از دو سال قبل از اجرای معروف رانستد بود. البته، هیچ‌کس تأخیر لیندا را در اینجا به حساب نمی‌آورد. نزدیک به ۵۰ سال بعد، او هنوز هم به کار خود ادامه می‌داد.

مک‌کوی به جای براون، آهنگ نادر Zevon/Browne به نام «Tenderness on the Block» را اجرا کرد. این اجرا یادآور این بود که Zevon می‌توانست یک احمق احساسی باشد. او این کار را قبل از اینکه به بهداشت احساسی بپردازد، انجام می‌داد.

جالب‌ترین بخش شب و یکی از پاداش‌دهنده‌ترین‌ها زمانی بود که جردن زوون نسخه‌ای عجیب از «Monkey Wash, Donkey Rinse» را معرفی کرد. او پیشنهاد داد که قصد دارد نوعی گناه مرتکب شده توسط پدرش را اصلاح کند. او درباره این صحبت کرد که چگونه پدرش را تشویق کرد تا در اواخر دوران حرفه‌ای‌اش از تنظیمات طبیعی‌تری استفاده کند. این افسانه در اواخر دهه ۸۰ و ۹۰ به الکترونیک خشن تمایل داشت که به مذاق همه خوش نمی‌آمد.

او همیشه شکایت می‌کرد که آن‌ها تقریباً شبیه دمو هستند و تعداد زیادی سینتی‌سایزر دارند. بچه‌های دهه ۷۰، من و جردن سامرز، آن‌ها را رد می‌کردیم. به پدرم می‌گفتم، “می‌دونی، من دوستانی دارم که حاضرند برایت بمیرند.” او می‌گفت، “می‌دونی، جانی، من نمی‌تونم یه گروه رو بپردازم.” من پاسخ می‌دادم، “پرداخت؟ اون‌ها با تو (رایگان!) خواهند نواخت.” او می‌گفت، “جانی، شاید باید ادامه بدیم.” مطمئنم که به خاطر این بود که او بچه‌اش بود. او اعتماد نداشت. او جردن و من را دیده بود که در مادام وانگز وقتی ۱۶ ساله بودیم نواختیم. ما افتضاح نبودیم، اما بهترین تلاشمان را می‌کردیم.

اما اکنون، جردن با عزم راسخ تصمیم گرفت دوستانش را وادار کند تا سازهای آکوستیک از جمله ویولن و واش‌بورد را بردارند. او یکی از آهنگ‌های سینتی‌سایزری خود از آلبوم «Mutineer» سال ۱۹۹۵ را به یک تنظیم ارگانیک تبدیل کرد. او با شوخی گفت: «ما می‌خواهیم یک ‘گفتم که’ پس از مرگ انجام دهیم. امیدوارم در زندگی پس از مرگ، حالم خوب باشد.»

سپس گروه به اجرای یک نسخه تقریباً زایدکو از «Monkey Wash, Donkey Rinse» پرداختند. صدای اصلی وارن از طریق سیستم صوتی پخش می‌شد. این حرکت جسورانه اما شادمانه بود و رعد و برق به تئاتر یونایتد برخورد نکرد.

این می‌توانست به‌عنوان پایان احساسی شب عمل کند. اما در ساعت ۱۱:۰۰ شب، دو اجراکننده بازگشته بودند. براون آهنگ بی‌پرده اما تیز “Life’ll Kill Ya” را اجرا کرد. همچنین، او آنچه بسیاری از علاقه‌مندان به‌عنوان آهنگ واقعی امضای زوون می‌دانند، یعنی “Desperados Under the Eaves” را نیز اجرا کرد.

اجرای ارکستر و گروه کر

ارکستر با تمام قدرت در حال نواختن بود. گروه کر کامل با صدای بلند می‌خواندند “نگاه کن به پایین، خیابان گاور”. این اجرا گویی که آهنگ “دیکسی” لس‌آنجلس است، که البته همین‌طور است.

این می‌توانست پایان باشد. اما در میان تک‌نوازان، حداقل این جایگاه برای کالدرون محفوظ بود. او بخش پیش از اجرای گروهی نمایش را با بزرگ‌ترین اثر زوون، «در قلبت نگهم دار»، به پایان رساند. کالدرون دوباره داستان همکاری نزدیک و کامل خود با این افسانه در آلبوم نهایی‌اش، «باد»، را تعریف کرد.

همکاری نزدیک کالدرون و زوون

آن‌ها این آلبوم را درست پس از تشخیص بیماری زوون شروع کردند. زوون تنها چند ماه برایش باقی مانده بود. اما او در واقع یک سال دوام آورد. کالدرون توضیح داد که چگونه فرآیند ساخت آلبوم، به نظر او، به زوون کمی زمان اضافی در زمین داد.

از آنجا، تنها یک راه وجود داشت: بالا رفتن و به کشیدن خون. تمامی بازیگران برای “گرگ‌های لندن” و “وکلاء، اسلحه و پول” گرد هم آمدند. بنیان‌گذاران مداوم Wild Honey یعنی پل راک، دیوید جنکینز، مایکل آکرمن و اندرو ساندوال نیز توانستند در میان چیزی که بیشتر شبیه به یک گروه صد نفره بود تا چند ده نفر، شرکت کنند.

ورود زوون به تالار مشاهیر

پس از این، ورود واقعی زوون به تالار مشاهیر راک اند رول در خیابان در چند هفته آینده ممکن است برای هر کسی که در United برای تجربه‌ای حماسی‌تر حضور داشت، ضد اوج به نظر برسد. با کمی شانس، ادای احترام کوتاهی که بازیگران پرستاره قادر به جا دادن در آن برنامه طولانی تالار مشاهیر هستند، به او و معروف‌ترین آهنگ‌هایش عدالت خواهد داد. حتی اگر به ناچار نتواند همان حس رضایت‌بخش از اینکه چقدر اوضاعش خراب بود را ارائه دهد.

لیست آهنگ‌های کنسرت “Warren Zevon: Join Me in L.A.” در تئاتر یونایتد، ۲۴ اکتبر ۲۰۲۵:

مجموعه ۱
Johnny Strikes Up the Band — Jordan Zevon
Join Me in L.A. — All Day Sucker
Dirty Life and Times — Matt Carsonis
Reconsider Me — John Wesley Harding (با Nelson Bragg)
Roland the Headless Thompson Gunner — Inara George و Eleni Mandell
(Interlude 1 — strings)
Play It All Night Long — Steve Wynn
Mutineer — Leslie Mendelson
Follow Me — Steve Stanley و Kristi Callan
Outside Chance — Dennis Diken (با Scott McCaughey و David Marks)
My Shit’s Fucked Up — Adam Weiner
Poor Poor Pitiful Me — Fountains of Wayne
Veracruz — Jorge Calderón
Mr. Bad Example — Jorge Calderón
Disorder in the House — Jorge Calderón
Excitable Boy — Shooter Jennings
I’ll Sleep When I’m Dead — Shooter Jennings
Carmelita — Dwight Yoakam

مجموعه ۲
نذار مریض بشیم — جکسون براون
(میان‌پرده ۳ — سازهای زهی)
شب‌هنگام در حیاط سوئیچینگ — کریس استیلز
استودبیکر — جردن زوون
بهداشت احساسی — مارشال کرنشاو
تصادفی مثل یک شهید — بیلی ولنتاین
انزوای باشکوه — فیل کودی
(میان‌پرده ۲ — سازهای زهی)
رادیوی محمد — سوزان کوسیل
لطافت در بلوک — اسکات مک‌کوی
شستشوی میمون، آبکشی الاغ — وارن زوون با صدای زنده
زندگی تو رو می‌کشه — جکسون براون
یاغی‌ها زیر ایوان‌ها — جکسون براون
نگهم دار در قلبت — خورخه کالدرون
گرگ‌های لندن — تمام بازیگران
وکلاء، اسلحه‌ها و پول — تمام بازیگران