فال حافظ جمعه ۲۵ مهر ۱۴۰۴

بتی دارم که گِرد گل ز سُنبل سایه‌بان دارد

بهارِ عارضش خطّی به خونِ ارغوان دارد

غبارِ خط بپوشانید خورشیدِ رُخَش یا رب

بقایِ جاودانش ده، که حُسنِ جاودان دارد

چو عاشق می‌شدم گفتم که بُردم گوهرِ مقصود

ندانستم که این دریا چه موجِ خون‌فشان دارد

ز چشمت جان نشاید بُرد کز هر سو که می‌بینم

کمین از گوشه‌ای کرده‌ست و تیر اندر کمان دارد

چو دامِ طُرِّه افشاند ز گَردِ خاطرِ عشاق

به غَمّازِ صبا گوید که راِزِ ما نهان دارد

بیفشان جرعه‌ای بر خاک و حالِ اهلِ دل بشنو

که از جمشید و کیخسرو، فراوان داستان دارد

چو در رویت بخندد گُل، مشو در دامَش ای بلبل

که بر گُل اعتمادی نیست، گر حُسنِ جهان دارد

خدا را، دادِ من بِسْتان از او ای شَحنهٔ مجلس

که می با دیگری خورده‌ست و با من سر گِران دارد

به فِتراک ار همی‌بندی خدا را زود صیدم کن

که آفت‌هاست در تأخیر و طالب را زیان دارد

ز سروِ قَدِّ دلجویت مکن محروم چشمم را

بدین سرچشمه‌اش بِنْشان که خوش آبی روان دارد

تعبیر فال شما

در این غزل، حافظ از زیبایی و جذابیت معشوق سخن می‌گوید و به ناپایداری دنیا و دل‌بستگی‌هایش اشاره دارد. او به ما یادآور می‌شود که عشق و زیبایی می‌توانند فریبنده باشند و باید در مواجهه با آنها هوشیار بود. همچنین، او به اهمیت زمان و فرصت‌ها اشاره می‌کند و هشدار می‌دهد که تأخیر می‌تواند به زیان منجر شود. در نهایت، از خداوند طلب امنیت و پایداری می‌کند تا از چشم بداندیشان در امان باشد. پیام این غزل این است که در عشق و زندگی، هوشیاری و استفاده به‌موقع از فرصت‌ها اهمیت بسیاری دارد.