ناتالی پورتمن با ظرافت و طنز در لومیر می‌درخشد

در جشنواره فیلم لومیر این هفته، هیچ لحظه‌ای به اندازه کلاس درس ناتالی پورتمن شور و هیجان ایجاد نکرد. او به عنوان یکی از مهمانان افتخاری امسال، تماشاگران تئاتر پر شده پاته بلکور را مسحور کرد. این بازیگر برنده اسکار با وقار، درخشان و خاکی ظاهر شد. صف‌های طولانی از کسانی که امیدوار به یافتن صندلی در آخرین لحظه بودند، ده‌ها متر در بیرون کشیده شده بود.

در طول صحبت‌هایش، او به حرفه‌ای اشاره کرد که به راحتی بین فیلم‌های استودیویی بزرگ و فیلم‌های مستقل حرکت کرده است. او توضیح داد که شرکت تولیدی خود را تأسیس کرده است تا فیلم‌هایی بسازد که می‌خواهد در جهان ببیند و در آن‌ها شرکت کند.

او با خنده اعتراف کرد که با دانش یا قدردانی زیادی از سینما بزرگ نشده است. او واقعاً فیلم‌های جریان اصلی را می‌دید. با «شیر شاه»، «خانم دابت‌فایر»، «رقص کثیف» و «زن زیبا» بزرگ شده است. تنها پس از شروع به ساخت فیلم‌ها بود که شروع به یادگیری درباره تاریخ سینما کرد.

او گفت که این کشف از طریق فیلمسازانی که با آن‌ها کار می‌کرد، به دست آمد. آن‌ها او را با کارگردانانی مانند جان کاساوتیس، میشائل هانکه، وونگ کار وای و روبر برسون آشنا کردند. از آنجا، سلیقه و درک او از سینما گسترش یافت و به انتخاب‌های حرفه‌ای او جهت داد.

پورتمن در پاسخ به سوالی درباره اجراگرانی که او را تحت تأثیر قرار داده‌اند، از جینا رولندز، جولیان مور، ایزابل هوپر و نیکول کیدمن با تحسین یاد کرد. او با عشق فراوان از دایان کیتون که در ۱۱ اکتبر درگذشت، نام برد. او گفت: «او به شخصیت‌های زن فرصت داد تا به اندازه شخصیت‌های مردی که معمولاً می‌بینیم، پیچیده باشند. آنها عصبی، خنده‌دار، باهوش، احساسی و عجیب بودند. او به زنان اجازه داد تا روی پرده عجیب باشند. [او] کسی بود که بدون عذرخواهی خودش بود و به همین دلیل عاشقش می‌شدید.»

سپس صحبت به سال‌های اولیه زندگی او کشیده شد. پورتمن تنها ۱۲ سال داشت که اولین فیلم خود، «لئون: حرفه‌ای» به کارگردانی لوک بسون را بازی کرد. او به یاد آورد که چقدر به طور طبیعی به بازیگری روی آورد. او با لبخند گفت: «در واقع این کار کودکانه‌ترین کاری است که می‌توان انجام داد. شما در حال تظاهر کردن هستید. بازیگر بودن یعنی همیشه مثل یک کودک رفتار کردن. همه کودکان بازیگر هستند. این بخشی از رفتار طبیعی انسان است.»

تحصیلات و مسیر حرفه‌ای

پورتمن پس از فیلمبرداری «جنگ ستارگان: قسمت اول – تهدید شبح» به دانشگاه هاروارد رفت. او گفت: «من از یک خانواده بسیار علمی هستم و این هرگز یک انتخاب نبود.»

تجربه‌های جدید و یادگیری

او با لبخند گفت: «وقتی مجبور شدم یاد بگیرم که یک K-hole چگونه به نظر می‌رسد، نمی‌خواستم کتامین مصرف کنم تا آن را یاد بگیرم. بنابراین به یوتیوب رفتم.» او این پلتفرم را به عنوان «یک منبع فوق‌العاده» توصیف کرد.

پورتمن همچنین مشتاق بود درباره کارش به عنوان تهیه‌کننده و علاقه‌اش به انیمیشن صحبت کند. او به همکاری‌اش با کارگردان فرانسوی اوگو بینوون در «آرکو» اشاره کرد. این اثر جایزه برتر جشنواره بزرگ انیمیشن جهان در انسی را کسب کرده و این هفته در فرانسه اکران می‌شود.

شگفتی‌های دنیای انیمیشن

او گفت که از چگونگی افقی و مشارکتی بودن دنیای انیمیشن شگفت‌زده شده بود. هنرمندان اغلب به راحتی بین نقش‌ها جابجا می‌شوند و این ویژگی برای او جذاب بود.

رهبری مشارکتی در سینما

تحسین او از رهبری مشارکتی به شرکای خلاقش نیز گسترش یافت. درباره کارگردان «قوی سیاه» دارن آرونوفسکی، او گفت: «او اعتماد به نفس زیادی در دیدگاهش دارد، اما همیشه ایده خوب دیگری را می‌پذیرد. این ترکیب اعتماد به نفس و تواضع همان چیزی است که بزرگی را مشخص می‌کند.»

وقتی از ناتالی پورتمن پرسیدند که چه چیزی از شخصیت معروفش نینا در فیلم «قوی سیاه» باقی مانده است، او با چهره‌ای جدی پاسخ داد: «من هنوز تمرینات باسن را که در حین تمرین یاد گرفتم انجام می‌دهم.» سپس با لحنی طنزآمیز و چشمکی به مخاطبان فرانسوی‌اش با زمان‌بندی کمدی کامل به زبان فرانسوی گفت: «les exercices pour le derrière!»

وقتی گفتگو به پایان رسید، از پورتمن پرسیدند که اگر امروز با خود ۱۲ ساله‌اش که قرار بود فیلم «لئون» را بازی کند، ملاقات کند، چه توصیه‌ای به او می‌کرد. او به سادگی گفت: «بازی کن، لذت ببر.»

مروری بر آثار ناتالی پورتمن

یک مرور بر آثار پورتمن در لومیر به عنوان بخشی از بازدید او به نمایش درآمده است که شامل فیلم‌های «حرارت»، «وی برای وندتا»، «قوی سیاه» و «جکی» می‌شود.

جشنواره فیلم لومیر تا ۱۹ اکتبر در لیون ادامه دارد.