ده آهنگ کلاسیک دی‌آنجلو: از کاورهای Prince تا دوئت با Erykah Badu و Lauryn Hill

دی آنجلو که روز سه‌شنبه در سن ۵۱ سالگی درگذشت، بدون شک یک نابغه موسیقی بود. با این حال، آثار زیادی از خود به جا نگذاشت. او تنها سه آلبوم استودیویی و یک اجرای زنده کم‌نظیر در طول دو دهه منتشر کرد. همچنین چند ریمیکس و قطعه پراکنده نیز از او به جا مانده است. بنابراین، تهیه فهرستی از “۱۰ آهنگ برتر” از شاید ۳۵ آهنگ اصلی بی‌معنی به نظر می‌رسد. فقط یکی از ده‌ها فهرست “بهترین آهنگ‌ها” را پخش کنید و گوش دهید.

اما دیسکوگرافی او به اندازه‌ای عمیق است که برخی از جواهرات پنهان را در خود جای داده است. بیشتر آنها کاورها یا ترک‌های زنده یا هر دو هستند، به ویژه ریمیکس‌ها. ما برخی از نادرها مانند ست‌های زنده او با Questlove را نیز اضافه خواهیم کرد. این ست‌ها بیشتر کاورهای سول از دهه ۶۰ و ۷۰ بودند. همچنین نوار کاست “Soul Blends”، که اولین باری بود که در پاییز ۱۹۹۹ بوی “Voodoo” را حس کردیم و توسط دی‌جی نیویورکی به نام مارک رانسون که آن زمان کمتر شناخته شده بود، ریمیکس شد.

کشف جواهرات پنهان

اما به پایین بروید تا به عمق جعبه‌ها برویم و برخی از قطعات عمیق قدیمی از یکی از پیشروان R&B را کشف کنیم.

“I Found My Smile Again” (۱۹۹۵)

یک قطعه از “Brown Sugar” و یک اثر نادر و منتشر نشده از D’Angelo، برای اولین بار در موسیقی متن فیلم پرفروش “Space Jam” در سال ۱۹۹۶ به نمایش درآمد. این آهنگ به دلیل اینکه تهیه‌کنندگان فیلم از آهنگ اولیه ارسال شده، یعنی نسخه اولیه “Playa Playa”، رضایت نداشتند، انتخاب شد. این نسخه اولیه تقریباً چهار سال بعد در “Voodoo” منتشر شد که نشان‌دهنده آماده‌سازی طولانی “Voodoo” بود. این آهنگ به خوبی با “Brown Sugar” هماهنگ است و می‌تواند بین دو طرف اول و دوم قرار گیرد.

“Can’t Hide Love” (اجرای زنده ۱۹۹۵)

انتشار و بازنشر آلبوم «Live at the Jazz Cafe»

«Live at the Jazz Cafe» به قدری به صورت کم‌صدا منتشر شد که بسیاری از افراد نمی‌دانستند قبل از بازنشر آن در سال ۲۰۱۴، برای بهره‌برداری از هیجان پیرامون «Black Messiah» وجود داشته است. این آلبوم در ابتدا به صورت یک EP منتشر شد. سپس در ژاپن با یک قطعه اضافی بازنشر شد و در نهایت مجموعه کامل آن، نزدیک به ۲۰ سال پس از ضبط، منتشر شد.

تصویری از اوج هنری D’Angelo

اما این مجموعه که به صورت زنده و کمی پس از انتشار اولین آلبوم D’Angelo ضبط شده، او را در اوج به تصویر می‌کشد. در حالی که معشوقه‌اش در آن زمان، مرحوم Angie Stone، با آوازهای پشتیبان فوق‌العاده‌ای همراهی می‌کند. این آلبوم شامل سه کاور است: اجرای او از «Cruisin’» اثر Smokey Robinson که در «Brown Sugar» نیز وجود دارد؛ «Heaven Must Be Like This» از Ohio Players که فقط در نسخه ژاپنی موجود است؛ و در نهایت این اجرای وفادار اما خیره‌کننده از اثر کلاسیک Earth Wind & Fire به نام «Can’t Hide Love».

«Heaven Must Be Like This» (اجرای زنده ۱۹۹۵)

یکی دیگر از قطعات “Jazz Café”، این کاور از Ohio Players در ابتدا به نسخه ژاپنی EP محدود شده بود. به طرز عجیبی در نسخه کامل آلبوم یا اسپاتیفای در دسترس نیست. این موضوع نشان می‌دهد که شاید خود D’Angelo از این قطعه راضی نبوده است. درک دلیل این نارضایتی دشوار است. این نسخه به زیبایی اجرا شده و شامل پیانوی الکتریکی شبیه به قطرات باران است. همچنین، یک بخش کامل از سازهای بادی و برخی آوازهای پس‌زمینه زیبا از Stone در آن وجود دارد.

“Me and Those Dreaming Eyes of Mine” ریمیکس Def Squad / ریمیکس DJ Premier (1996)

همکاری کامل بین D’Angelo و دی‌جی پرمیر بزرگ در آهنگ “Devil’s Pie” که ابتدا در موسیقی متن “Best Man” و دو سال قبل از انتشار در “Voodoo” منتشر شد، به قدری جذاب بود که طرفداران را به دنبال بیشتر از آن تشنه کرد. اما در عمق آرشیوهای قدیمی EMI Records، برخی از ریمیکس‌های آلبوم اول D وجود دارد. این آرشیو شامل ده میکس مختلف از یکی از بهترین آهنگ‌های عاشقانه او، “Me and Those Dreaming Eyes of Mine” است. به نظر می‌رسد آن زمان بودجه‌های بیشتری داشتند. این یک ثروت فراوان است، اما دو برنده اصلی ریمیکس دی‌جی پرمیر و ریمیکس حتی نوآورانه‌تر “Def Squad Remix” با حضور اریک سرمن و ردمان هستند.

“Your Precious Love” با اریکا بادو (۱۹۹۶)

این کاور از دوئت ماروین گی و تامی ترل، که در موسیقی متن فیلم “High School High” قرار دارد، مدت‌ها قبل از اینکه این دو خواننده برجسته به نمادهای نئو-سول تبدیل شوند، ضبط شده است. این نسخه به تنظیم اصلی وفادار مانده است. با این حال، این دو هنرمند آهنگ را که یکی از کلاسیک‌های کاتالوگ اشفورد و سیمپسون است، با احترامی که شایسته آن است، اجرا می‌کنند.

کاور «Girl You Need a Change of Mind»

یک کاور دیگر، این بار از ادی کندریکس، عضو اصلی گروه Temptations، از دومین آلبوم انفرادی او. این همان سول کلاسیک دی‌آنجلو است که طرفداران به دنبال آن بودند. با ضربات زهی در انتها و فالستوی برجسته، این قطعه با «Brown Sugar» هم‌خوانی دارد. اما از قبل به فانک سخت «Voodoo» اشاره می‌کند. این آهنگ در فیلم اسپایک لی در سال ۱۹۹۶ به نام «Get on the Bus» حضور دارد. این فیلم درباره گروهی از مردان سیاه‌پوست است که برای شرکت در راهپیمایی میلیون مرد به سراسر کشور سفر می‌کنند.

کاور «She’s Always in My Hair»

کمی تعجب‌آور است که دی‌آنجلو تعداد بیشتری از کاورهای پرینس را ضبط نکرده است. با توجه به تأثیر گسترده و احترام او به این هنرمند، این موضوع جالب توجه است. وقتی که او این کار را انجام داد، به سراغ آثار کمتر شناخته شده رفت. این قطعه سایکدلیک که در سال ۱۹۸۵ به عنوان بی‌ساید “Raspberry Beret” منتشر شد، یکی از بهترین آثار غیرآلبومی پرینس است. این اثر اغلب در اجراهای زنده دی‌آنجلو با کوئست‌لاو در “Brothers in Arms” اجرا می‌شد.

“همه آفتاب را دوست دارند” (۱۹۹۹)

روی آیرز، موسیقی‌دان برجسته جاز، باید فراتر از دایره‌های جاز شناخته شود. با این حال، این احتمالاً معروف‌ترین آهنگ اوست. این آهنگ به عنوان سمت B سی‌دی تک‌آهنگ اروپایی “Untitled (How Does It Feel)” منتشر شد. شاید به‌طور شایسته‌ای ناشناخته باقی مانده است، زیرا دی‌آنجلو و کوئست‌لاو فقط به‌طور آزمایشی روی این قطعه جَم می‌کنند. با این حال، این برادران در آغوش روی آیرز را پوشش می‌دهند.

“Glass Mountain Trust” با مارک رانسون (۲۰۱۰)

این ترک عجیب از سومین آلبوم انفرادی و نسبتاً ناشناخته رونسن به نام “Record Collection” ممکن است عمیق‌ترین قطعه اینجا باشد. این آلبوم در دیسکوگرافی اسپاتیفای رونسن ظاهر نمی‌شود و به نام “Mark Ronson and the Business Intl” اعتبار داده شده است. این یکی از عجیب‌ترین آهنگ‌ها در هر دو کاتالوگ آن‌هاست. با سینتی‌سایزرهای پر سر و صدای دهه ۸۰ و ضرب آهنگ کوبنده، این آهنگ دارای وکال اصلی تحریف‌شده از دی‌آنجلو است. او خود را با وکال‌های پشتیبان چند لایه همراهی می‌کند و گهگاهی فریادهای روح‌انگیز نیز برای تکمیل کار اضافه می‌شود.

اجرای زنده Questlove و D’Angelo SuperJam

اجرای زنده در جشنواره Bonnaroo، ۲۰۱۲

در گذشته، گروه “Brothers in Arms” چندین اجرای عمومی از کاورهای کلاسیک R&B داشتند. حداقل دو مورد از آن‌ها که توسط این نویسنده مشاهده شد، کمی بی‌نظم و شلوغ بودند. اما در مجموعه‌ای که در Bonnaroo اجرا کردند، عملکردی عالی ارائه دادند. با دستوری که نباید هیچ آهنگی از D’Angelo یا Roots اجرا کنند، آن‌ها با یک گروه هیبریدی برجسته همراه شدند. این گروه شامل بیسیست برجسته پینو پالادینو، اعضای گروه Roots، گروه Vanguard از D’Angelo و حتی ساکسیفونیست قدیمی پرینس، اریک لیدز بود. آن‌ها کاورهایی از آهنگ‌های Funkadelic، Ohio Players، جیمی هندریکس، Sly & the Family Stone، پرینس، The Time و حتی Led Zeppelin و Beatles اجرا کردند. نکات برجسته در این مستند چند قسمتی درباره این مجموعه به نمایش گذاشته شده است.

“Nothing Even Matters” با لورین هیل (۱۹۹۸)

عجیب است که یک آهنگ از یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های تاریخ را “آهنگ ناشناخته” بنامیم. این دوئت روح‌انگیز به عنوان ترک ۱۲ در آلبوم “The Miseducation of Lauryn Hill” قرار دارد و اغلب نادیده گرفته می‌شود. این دو هنرمند به زیبایی با هم هماهنگ می‌شوند. در دقایق پایانی آهنگ به صورت بداهه‌خوانی می‌پردازند. پیانو الکتریک بی‌نظیر D’Angelo به آن جلوه‌ای خاص می‌بخشد.