کیانو ریوز از دایان کیتون به عنوان هنرمندی سخاوتمند و فردی خاص یاد می‌کند: «او با من بسیار مهربان بود»

کیانو ریوز در حال یادآوری هم‌بازی خود در فیلم «Something’s Gotta Give»، دایان کیتون است. او در تاریخ ۱۱ اکتبر در سن ۷۹ سالگی درگذشت.

ریوز در نمایش فیلم جدید خود “Good Fortune” در نیویورک به E! News درباره کیتون گفت: “کاملاً حرفه‌ای.” او افزود: “او با من بسیار مهربان بود. هنرمندی سخاوتمند و فردی بسیار خاص و منحصر به فرد.”

او اضافه کرد: «خیلی جالب بود که توانستم او و جک نیکلسون را با هم ببینم. با توجه به تاریخی که با هم داشتند و علاقه و محبتی که نسبت به یکدیگر داشتند، واقعاً جالب بود.»

نقش‌آفرینی کیانو ریوز در فیلم «Something’s Gotta Give»

ریوز در فیلم «Something’s Gotta Give» نقش جولیان مرسر را ایفا کرد. او دکتر جوان و طرفدار وفادار اریکا بری، نمایشنامه‌نویس بازنشسته‌ای است که توسط کیتون بازی می‌شود. این دو در نهایت یک رابطه عاشقانه را توسعه می‌دهند. این فیلم محصول سال ۲۰۰۳ است و با بازی جک نیکلسون، آماندا پیت، فرانسیس مک‌دورمند و جان فاورو همراه است.

کارگردان فیلم «Something’s Gotta Give»، نانسی مایرز روز دوشنبه در اینستاگرام به ادای احترام به کیتون پرداخت.

ادای احترام نانسی مایرز به دایان کیتون

او همراه با عکسی از دوست و ستاره قدیمی‌اش نوشت: «این ۴۸ ساعت گذشته آسان نبوده است. دیدن تمام ادای احترام‌های شما به دایان برایم تسلی‌بخش بوده است. به عنوان یک عاشق سینما، با شما هم‌دردم – ما یک غول را از دست داده‌ایم. بازیگری درخشان که بارها و بارها خود را برای روایت داستان‌های ما به نمایش گذاشت.

به عنوان یک زن، دوستی نزدیک به ۴۰ سال را از دست داده‌ام. در طول این سال‌ها، او گاهی مانند یک خواهر بود زیرا تجربیات واقعاً به‌یادماندنی بسیاری را با هم به اشتراک گذاشتیم. به عنوان یک فیلمساز، ارتباطی با بازیگری را از دست داده‌ام که تنها می‌توان در رویاها به آن دست یافت.»

یکی دیگر از همکاران نزدیک، وودی آلن، نیز اخیراً به کیتون ادای احترام کرد. در مقاله‌ای که یکشنبه شب در The Free Press منتشر شد، او نوشت: «گفتن ‘بسیار منحصر به فرد’ از نظر گرامری نادرست است. اما تمام قوانین گرامر و احتمالاً هر چیز دیگری هنگام صحبت درباره دایان کیتون به تعلیق درمی‌آید. برخلاف هر کسی که این سیاره تجربه کرده یا احتمالاً هرگز دوباره نخواهد دید، چهره و خنده او هر فضایی را که وارد می‌شد روشن می‌کرد.»