چگونه تریلر ۴ دقیقه‌ای «Titanic» به موفقیت بزرگ جیمز کامرون کمک کرد

جان لاندو، تهیه‌کننده برنده اسکار فیلم‌های «تایتانیک» و مجموعه «آواتار»، خاطراتی از پشت صحنه نقش خود در ساخت برخی از بزرگ‌ترین بلاک‌باسترهای هالیوود نوشته است. این کتاب با عنوان «تصویر بزرگ‌تر» پس از مرگ او در ۴ نوامبر منتشر خواهد شد. لاندو در سال ۲۰۲۴ در سن ۶۳ سالگی بر اثر سرطان درگذشت.

بازگشت به زمان اکران «تایتانیک»

در بخش زیر، لاندو به بازگشت به زمان اکران فیلم «تایتانیک» در سال ۱۹۹۷ می‌پردازد. این فیلم حماسی با بودجه ۲۰۰ میلیون دلاری ساخته شد. بسیاری در صنعت سرگرمی فکر می‌کردند که این فیلم به اندازه‌ای فاجعه‌بار خواهد بود که بتواند حرفه جیمز کامرون را غرق کند.

برای هر فیلمی، اولین تریلر اهمیت زیادی دارد. این بهترین فرصتی است که می‌توانید برای جذب مخاطب داشته باشید. شما دو و نیم دقیقه زمان دارید تا داستان و حس فیلم را منتقل کنید. این ۱۵۰ ثانیه همه چیز است و مانند بسیاری از چیزها در “تایتانیک”، به موضوع یک نبرد بزرگ تبدیل شد.

چالش‌های ترجمه فیلم به تریلر

ترجمه یک فیلم سه ساعت و چهارده دقیقه‌ای (یا دو ساعت و هفتاد و چهار دقیقه‌ای، همانطور که من دوست دارم بگویم) به نود ثانیه استاندارد آسان نیست. ما به یک نسخه چهار دقیقه و دو ثانیه‌ای رسیدیم و آن را به استودیوها فرستادیم. به یاد داشته باشید، ما با هر دو شرکت فاکس و پارامونت کار می‌کردیم. سپس منتظر ماندیم. حدود دو ساعت بعد، [تهیه‌کننده اجرایی] ری سانچینی تماسی از راب فریدمن، رئیس توزیع و بازاریابی پارامونت دریافت کرد. او ظاهراً به او گفت: “تریلرتان را دیدم و دارم روی کفش‌هایم بالا می‌آورم.”

پارامونت همان فیلم را گرفته و تریلر کوتاه‌تری از آن ساخته بود. ما آن را تریلر جان وو نامیدیم. این تریلر پر از برش‌های سریع و موسیقی کوبنده، شلیک گلوله و فریاد بود. فیلم را به شکلی نشان می‌داد که انگار یک فیلم اکشن است که در تایتانیک اتفاق می‌افتد. این فیلم ما نبود. ما با پارامونت بحث کردیم. ابتدا با منطق و سپس با فریاد. در نهایت شری لانسینگ، رئیس و مدیرعامل پارامونت را متقاعد کردیم که بخش توزیع خود را وتو کند و اجازه دهد تریلر ما را در ShoWest، کنفرانس انجمن ملی صاحبان تئاتر در لاس وگاس آزمایش کنیم. این افراد واقعاً مهم هستند. با انتخاب فیلم‌هایی که در سینماهای خود نمایش می‌دهند و تصمیم‌گیری درباره تعداد پرده‌هایی که به آنها اختصاص می‌دهند، به عنوان داوران و پیوندی به توزیع عمل می‌کنند.

تریلر ما طولانی بود و به نظر ما این طول برای فیلم ضروری بود. این اولین تصاویری بود که تقریباً هر کسی خارج از استودیو و تیم تولید از “تایتانیک” می‌دید. ریسک‌ها بالا بود و همه مضطرب بودند. ما پنج سال و ۲۰۰ میلیون دلار هزینه کرده بودیم. گاهی اوقات به نظر می‌رسید که کل دنیا منتظر شکست ما هستند. مجله تایم داستانی درباره “تایتانیک” با عنوان “گلوب، گلوب، گلوب…” منتشر کرد که صدای غرق شدن کشتی بزرگ را تداعی می‌کرد.

من و ری در میز پارامونت در ShoWest با برخی از مدیران ارشد و بزرگ‌ترین نام‌های آن‌ها، از جمله کرت راسل، ستاره فیلم آینده‌شان “Breakdown” نشسته بودیم. من با اضطراب نشسته بودم در حالی که تریلر ما در آن سالن ضیافت در لاس وگاس پخش می‌شد. درست وقتی که تمام شد، کرت راسل با صدای بلند اعلام کرد: “من ده دلار می‌پردازم فقط برای اینکه دوباره این تریلر را ببینم.” با این جمله، ما از انجمن فیلم‌های سینمایی مجوز ویژه‌ای گرفتیم. تریلرها قرار بود حداکثر ۱۵۰ ثانیه باشند، اما ما توانستیم یک تریلر چهار دقیقه و دو ثانیه‌ای را به مخاطبان در سراسر جهان ارائه دهیم.

تأثیر تریلر بر نقدهای فیلم

از آن روز به بعد، هر مقاله منفی درباره فیلم با این احساس به پایان می‌رسید که ممکن است فیلم واقعاً خوب باشد. این یک نقطه عطف واقعی بود.