بررسی آلبوم «Vie» از Doja Cat: بازگشت به دهه ۱۹۸۰ با ساکسوفون و پاپ-رپ جذاب

دوجا کت با آلبوم جدید خود «Vie» به دهه ۱۹۸۰ بازگشته است. او از ساکسوفون‌ها و دیگر عناصر موسیقی آن دوران بهره می‌برد. این آلبوم به عنوان یک مانیفست پاپ-رپ معرفی شده است. همچنین، نشان‌دهنده توانایی‌های هنری و خلاقیت دوجا کت در ترکیب سبک‌های مختلف موسیقی است.

در گذشته، دوجا کت رابطه پیچیده‌ای با نوع هنرمندی که هست و نوع موسیقی که باید بسازد، داشته است. تقریباً یک سال پس از انتشار اولین آهنگ شماره ۱ خود “Say So”، او توییت کرد که از آن “خسته” شده است. تنها چند ماه قبل از انتشار آخرین آلبومش “Scarlet”، که پاسخی آتشین به پاپ صیقلی‌تر او بود، او به آلبوم موفقیت‌آمیز خود “Hot Pink” و جانشین آن “Planet Her” به عنوان “پول‌سازی” و “پاپ متوسط” اشاره کرد. او با گفتن اینکه طرفدارانش “فریب آن را خوردند”، آنها را به چالش کشید.

در آلبوم پنجم خود “Vie”، او به نظر می‌رسد که به نوعی تعادل خلاقانه دست یافته است. او در آخر هفته گذشته به برنامه CBS Sunday Morning گفت که او “یک رپر است که موسیقی پاپ می‌سازد”. این جمله خلاصه‌ای مرتب است که به او چارچوب‌های موسیقیایی با فضای تغییر می‌دهد. به این ترتیب، “Vie” تکاملی از نقاط قوت Doja به عنوان یک ترانه‌سرا و اجراکننده است. او آزادانه با بقایای گذشته پاپ بازی می‌کند و آلبومی را می‌سازد که قواعد پاپ دهه ۱۹۸۰ را بازتعریف می‌کند بدون اینکه خود را در این فرآیند گم کند.

دوجا به وضوح به عناصر دهه ۸۰ علاقه دارد. بادی‌سوت راه‌راه مارک جیکوبز و موهای پرپشت او روی فرش قرمز مت گالا این دوره را به درستی معرفی کردند. او این عناصر را در “Vie” به گونه‌ای تزریق می‌کند که انگار در حال جستجو در یک فروشگاه قدیمی است.

آغاز و پایان با صدای ساکسیفون

آلبوم هم با صدای ساکسیفون‌های بلند آغاز و پایان می‌یابد. این امر به‌طور آشکار ایده تقلید را به چالش می‌کشد. با این حال، دوجا به طور مداوم از این چشمه بهره می‌برد و آن را با زیبایی‌شناسی خود تطبیق می‌دهد. او به‌طور روان بین هارمونی‌های شیرین و رپ‌های چابک در فرم کلاسیک دوجا حرکت می‌کند.

«Jealous Type»، تک‌آهنگ اصلی آلبوم، مقدمه‌ای مناسب برای «Vie» بود. این آهنگ فانک-پاپ که توسط جک آنتونوف و Y2K تهیه شده بود، به سرعت به عنوان یکی از مدعیان آهنگ تابستان شناخته شد. اینترنت شکایت داشت که اگر این آهنگ دیرتر در فصل منتشر نمی‌شد، برنده می‌شد. همین موضوع درباره بسیاری از آهنگ‌های «Vie» نیز صدق می‌کند. این آهنگ‌ها به هنرمندانی مانند پرینس و جنت جکسون تا پبلز و لیزا لیزا و کالت جم ادای احترام می‌کنند.

در طول ۱۵ ترک آلبوم، دوجا بر روی سینت‌های رنگارنگ و صدای درام‌های عمیق حرکت می‌کند. او وکال‌ها را برای کوروس‌های الکتریکی و اشعاری که بسیار جذاب هستند، روی هم می‌چیند. این آهنگ‌ها به قدری جذاب هستند که باعث می‌شود تعجب کنید چرا او در ابتدا آهنگی با تمایلات رترو مانند «Say So» را رد کرده بود.

آنتونوف یکی از عناصر کلیدی برای آلبوم «Vie» است. او در تولید نه ترک از این آلبوم نقش دارد. جای تعجب نیست که این ترک‌ها بیشتر به صدای دهه ۸۰ میلادی نزدیک هستند. آنتونوف یک تکنسین استودیویی به معنای واقعی کلمه است. هر ساز به طور خاص به دوره‌ای خاص تعلق دارد. از سینت‌های زیرآبی که به ترک «Take Me Dancing» با حضور SZA (تنها مهمان این مجموعه) منتهی می‌شود، تا تم آهنگ «Knight Rider» سال ۱۹۸۲ که برای ترک پرانرژی «AAAHH MEN!» استفاده شده است.

ارجاعات و تأثیرات موسیقی دهه ۸۰

البته، ارجاعات فراوانی وجود دارد. سخت است که مقایسه‌ای با آهنگ «Looking for a New Love» جودی واتلی در «Dancing» یا «Control» جکسون نکشید. این آهنگ‌ها به نظر می‌رسد به عنوان یک الگوی کلی برای «Vie» عمل می‌کنند. آلبوم تنها زمانی از شتاب خود می‌افتد که آنتونوف عقب‌نشینی می‌کند. به ویژه در ترک احساسی «Make It Up» که در آن به مرد خود توجه می‌کند با یک شرط: «آیا درباره‌اش شنیدی؟ من یک بالای مطیع هستم.»

بخش زیادی از «Vie» به دینامیک‌های روابط می‌پردازد. در ترانه‌ی جذاب «Cards»، به وسوسه‌ی مردی در کف رقص پرداخته می‌شود. همچنین در «Acts of Service» حالتی رویایی دارد و به این فکر می‌کند که آیا هنوز درگیر شده است یا نه. او می‌گوید: «من تازه Raya را حذف کردم، این باید به این معنا باشد که من تأمین‌کننده‌ی تو هستم.»

تحلیل قطعه‌ی برجسته‌ی آلبوم «Stranger»

در قطعه‌ی برجسته‌ی آلبوم «Stranger»، او با چشمانی معصومانه بین جملات جذاب و اعترافات صریح در نوسان است. او می‌گوید: «دخترها نمی‌توانند بفهمند که او جذاب است، چون او به نظر نمی‌رسد که به مردان علاقه دارد. اما اگر او علاقه داشت، من هنوز هم به او علاقه‌مند بودم. به عنوان یک فرد آزاد می‌توانم این را بپذیرم و او هم این را دوست دارد.»

«Vie» به راحتی می‌تواند باعث تعجب شود. دوجا آیات رپ را به آهنگ‌های پاپ تبدیل می‌کند، اما این کار به هیچ وجه مانند یک وصله‌کاری به نظر نمی‌رسد. دوجا یک خواننده و رپر با استعداد است. دو مهارتی که تعداد کمی در این سطح به آن دست یافته‌اند. او با تسلط کامل دنیای خود را به هم پیوند می‌دهد. وقتی به آهنگ پایانی آلبوم «Come Back» می‌رسد، هیچ شکی نیست که او به درستی جایگاه خود را در بالای هرم پاپ-رپ به دست آورده است. تعادلی ظریف که نیاز به دقت و گستردگی دارد.

تأکید بر تنوع و خلاقیت در «Vie»

در «Vie» بسیاری از این موارد وجود دارد. آلبومی که تأکید می‌کند دوجا نیازی ندارد که در یک قالب خاص جا بگیرد تا به هنرمندی که باید باشد تبدیل شود. این ایده‌ای است که به نظر می‌رسد خودش با آن کنار آمده است. هرچند که ممکن است چالش‌برانگیز یا عمومی بوده باشد، و «Vie» به همین دلیل بهتر شده است.