جستجوی آسمان: بررسی انگ اجتماعی سلامت روان در روستاهای هند

در مناطق روستایی هند، خانواده‌هایی که فرزندانی با چالش‌های ذهنی دارند، با انتخاب‌های دشوار بین عشق و بقا روبرو هستند. فیلمساز تازه‌کار، جیتانک سینگ گورجار، در فیلم «در جستجوی آسمان» («ویموکت»)، این واقعیت سخت را به تصویر می‌کشد.

سفر به مهاکومب: امید به درمان

این فیلم داستان سفر یک زوج را روایت می‌کند که پسر ناپایدار ذهنی خود را به مهاکومب می‌برند. مهاکومب یک زیارت عظیم هندو است که هر ۱۲ سال یک بار برگزار می‌شود و بیش از ۱۰۰ میلیون زائر را جذب می‌کند. این زوج به امید درمان فرزندشان در این زیارت شرکت می‌کنند.

این درام به زبان برج در برنامه مرکز جشنواره تورنتو برای پنجاهمین سالگرد جشنواره قرار گرفته است.

این فیلم داستان زوجی را روایت می‌کند که با چالش‌های پیری و خطر از دست دادن زمین خود روبرو هستند. در همین حال، آن‌ها از پسر بالغشان، ناران، که دارای ناتوانی‌های ذهنی است، مراقبت می‌کنند. در جستجوی راه‌حل و با تکیه بر ایمان به عنوان آخرین امیدشان، به زیارت مها کومب می‌روند. در آنجا باید با تصمیمی دشوار درباره آینده پسرشان مواجه شوند.

الهام از تجربه‌های واقعی

پوجا ویشال شارما، تهیه‌کننده و هم‌نویسنده، بیان می‌کند که داستان از تجربه‌های او در یک سازمان غیردولتی برای کودکان با ناتوانی‌های ذهنی الهام گرفته است. همچنین، داستان‌هایی که درباره گم شدن یا رها شدن افراد در کومب ملا شنیده بود، در شکل‌گیری این فیلم نقش داشته‌اند.

زمانی که آنجا بودم، واقعاً به این فکر افتادم که چگونه می‌توان بین عشق و شرایط دشواری که بسیاری از خانواده‌ها با داشتن فرزندی با نیازهای ویژه تجربه می‌کنند، تعادل برقرار کرد. پویا ویشال شارما توضیح می‌دهد: «از طریق این داستان سعی کردم هر دو تجربه را در قالب یک فیلم به تصویر بکشم. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه جامعه می‌تواند بی‌رحم باشد و چگونه یک ذره امید می‌تواند نقش مهمی در مسیر زندگی فرد ایفا کند.»

نقش چالش‌برانگیز ناران

بازیگر تئاتر، نیکیل یاداو، نقش چالش‌برانگیز ناران را در اولین اجرای بزرگ سینمایی خود بر عهده می‌گیرد. برای آماده‌سازی، او یک هفته و نیم را در خانه‌ای برای افراد دارای معلولیت در گوالیار به نام «سوارگ سادن» گذراند.

یادو می‌گوید: «یکی از چیزهایی که برای من بسیار برجسته بود، معصومیت مطلق آنها بود. اینقدر بی‌تفاوت بودند. من متوجه شدم که آنها پر از عشق، خنده و امیدی بی‌پایان هستند. سعی کردم بسیاری از این ویژگی‌ها را به شخصیت خودم بیاورم.»

تفاوت‌های کلیدی بین تئاتر و فیلم

یادو به تفاوت کلیدی بین تئاتر و فیلم اشاره می‌کند: «در تئاتر، تماشاگران در فاصله‌ای نشسته‌اند و برای آنها سخت‌تر است که گرداب احساساتی که یک بازیگر در چشمانش دارد را ببینند. اما دوربین نزدیک است و هر جزئیاتی را، حتی چیزهایی که امیدوارید پنهان کنید، ثبت می‌کند.»

چالش‌های فیلمبرداری در مهاکومب

فیلمبردار شلی شارما با وظیفه بزرگ ثبت داستانی خانوادگی و صمیمی در مقیاس عظیم مهاکومب روبرو شد. جایی که هزاران زائر هر قاب را پر کرده بودند.

شلی شارما توضیح می‌دهد: «وقتی به کومب رسیدیم، تطبیق‌پذیری عنصری بود که ضروری بود. در میان جمعیت‌های عظیم و غیرقابل کنترل، کلید این بود که از کوچک شروع کنیم و بر عناصری که در دسترس بودند و می‌توانستند به خدمت دیدگاه درآیند، تمرکز کنیم.»

شلی شارما با استفاده از مسدودسازی عمدی، لنزهای تله‌فوتو و بهره‌گیری دقیق از پالت‌های رنگی، تمرکز روایی را حفظ کرد. او می‌گوید: «برای ما، خود جمعیت یک ابزار روایی مهم بود. ما باید آن را با دقت در داستان بگنجانیم تا اصالت کومب را حفظ کنیم. در عین حال، داستان، شخصیت‌ها و احساسات آن‌ها همچنان در مرکز توجه باقی بمانند.»

تجربه و هنر شلی شارما

شلی شارما با بهره‌گیری از نزدیک به یک دهه تجربه در هر دو قالب داستانی و مستند، به توصیف تعادل بین واقع‌گرایی و روایت دراماتیک می‌پردازد. او می‌گوید: «پارادوکس این هنر شگفت‌انگیز است. در سینما، ما اغلب تلاش می‌کنیم تا داستان‌های خیالی را واقعی جلوه دهیم. در حالی که در مستند، سعی می‌کنیم به واقعیت حضوری سینمایی ببخشیم.»

به عنوان یک تولید عمدتاً خود تأمین مالی، تیم با محدودیت‌های لجستیکی و مالی قابل توجهی مواجه شد. پوجا ویشال شارما، که همچنین به عنوان تهیه‌کننده فعالیت می‌کند، به مبارزه مداوم اذعان دارد: «مثل هر فیلم‌سازی، در ذهنم روشن بود که نمی‌توانیم از کیفیت دیدگاه‌مان کوتاه بیاییم. داستان لنگر ما بود و من هر کاری که در توانم بود انجام دادم تا به آن عدالت بدهم.»

چالش‌های تیم تولید

پوجا ویشال شارما تیم متعهد را برای غلبه بر منابع محدود تحسین می‌کند: «سخت‌ترین بخش، فیلم‌برداری اولین برنامه مها کمب بود. این یک منطقه جنگی بود و اگر این فیلم بتواند قلب‌هایی را لمس کند و شاید، فقط شاید زندگی یک یا دو نفر را تغییر دهد، ما خود را پیروز خواهیم دانست.»

گورجار بر رویکرد اصیل فیلم تأکید می‌کند: «من از کودکی شخصیت‌هایی مانند این‌ها را دیده‌ام. فرهنگ و آیین‌ها همیشه بخشی از تربیت من بوده‌اند. داستان‌های واقعی مانند این‌ها بسیار در اطراف ما اتفاق می‌افتند. بنابراین نیازی به اضافه کردن ملودرام نبود، زیرا این کار فقط از حقیقت آن می‌کاست.»

اهمیت انتخاب فیلم در تورنتو

انتخاب فیلم در تورنتو یک نقطه عطف بزرگ برای سینمای مستقل هند محسوب می‌شود. این پروژه که در سطح محلی ساخته شده، در کنار تولیدات بزرگ جهانی در جشن پنجاهمین سالگرد جشنواره قرار می‌گیرد. تیم امیدوار است که تورنتو فرصت‌های توزیع گسترده‌تری را فراتر از مدار جشنواره‌ها باز کند.

پوجا ویشال شارما می‌گوید: «از همان ابتدا، چشم‌انداز این فیلم همیشه پرده بزرگ سینما بود. به عنوان یکی از تهیه‌کنندگان اجرایی پروژه، چشم‌انداز من برای ‘Vimukt’ این است که ابتدا به پرده‌های سینما در هند برسد و ما به دنبال اکران محدود خواهیم بود. من واقعاً معتقدم که فیلمی مانند این شایسته تجربه در سینماها است و مردم هند با این فیلم ارتباط نزدیکی خواهند داشت.»

تیم خلاق و دستاوردهای آن‌ها

تیم خلاق شامل کارگردان موسیقی مانیش کومار است که آثارش در جشنواره‌های بزرگ اروپایی به نمایش درآمده است. تدوین‌گر پاوان تورکار نیز با نتفلیکس همکاری‌های مکرری داشته است. از جمله آثار او می‌توان به «Feels Like Ishq» و «Tooth Pari» اشاره کرد. همچنین، تهیه‌کننده اجرایی توشار تیاگی، فیلم‌ساز برنده جایزه است. فیلم کوتاه او «Saving Chintu» در بیش از ۳۰ جشنواره معتبر اسکار و بفتا انتخاب شده و برای نود و سومین دوره جوایز اسکار واجد شرایط شد.

عنوان “Vimukt” حس آزادی را به همراه دارد و نمایانگر چیزی است که گورجار آن را “سفری بی‌پایان اما امیدوارکننده” توصیف می‌کند.

با آماده شدن فیلم برای اولین نمایش جهانی، تیم امیدوار است که مخاطبان در سراسر جهان تفسیر خود را از این جستجو برای آسمان پیدا کنند.