بررسی کنسرت: کارلی ری جپسن با اجرای شاد و صمیمی در تروبادور لس‌آنجلس، آلبوم ماندگار «Emotion» را جشن می‌گیرد

کارلی ری جپسن در کنسرت دهمین سالگرد آلبوم “Emotion” در سالن معروف تروبودور لس آنجلس در شب سه‌شنبه، کمتر با جمعیت صحبت کرد و به جای آن، لحظه را به خودی خود بیان کرد. در طول حدود یک ساعت و نیم، این هنرمند ۳۹ ساله که ابتدا به عنوان یک هنرمند تک‌آهنگی پس از موفقیت بزرگ “Call Me Maybe” در سال ۲۰۱۲ شناخته شد، سومین آلبوم خود را اجرا کرد. این آلبوم پاسخی شاد به قواعد موسیقی پاپ بود که او را از یک لذت گناه‌آلود به یک پدیده عظیم فرهنگی تبدیل کرد و مسیر حرفه‌ای او را ترسیم کرد که هرچند به همان ارتفاعات نرسید، اما شاید با وجود آن‌ها شکوفا شد.

در زمانی که جپسن آلبوم «Emotion» را ابتدا در ژاپن و سپس یک ماه بعد در آگوست ۲۰۱۵ در ایالات متحده منتشر کرد، آهنگ «Call Me Maybe» او همه جا شنیده می‌شد. او تحت مدیریت اسکوتر براون بود که حضور فعال او تقریباً به طور قطع بر ویدئوی لب‌خوانی با حضور جاستین بیبر و سلنا گومز تأثیر گذاشت و به محبوبیت اولیه آهنگ و سپس به صدر جدول‌ها رسیدن آن کمک کرد. آلبوم مادر آن «Kiss»، یک انفجار صوتی با تزئینات دل‌فریب، جپسن را به عنوان یک نابغه پاپ معرفی کرد که با همان پسرانی که به دنبالشان بود، دچار مشکل می‌شد. عمق زیادی در آن وجود نداشت، اما با موسیقی که این‌قدر فوری به نظر می‌رسید، واقعاً اهمیتی نداشت.

«Emotion» در زمانی منتشر شد که پاپ‌تیسم در مراحل ابتدایی خود بود و مخاطبان به دنبال ستاره‌ای بودند که بتواند نقش یک آتور را به خوبی ایفا کند. روبین پنج سال پیش با «Body Talk» این کار را با موفقیت انجام داده بود و جپسن با آلبومی مناسب در لحظه‌ای مناسب وارد صحنه شد. «Emotion» یک شاهکار بی‌نقص در دنیای پاپ بود که جپسن را از حضوری کوتاه در رادیو به یک موسیقی‌دان واقعی ارتقا داد. این آلبوم سرشار از شادی، درد، اشتیاق عاشقانه و سایه‌های مختلف آن بود و با همکاری گروهی از هنرمندان برجسته از جمله Blood Orange، رستم باتمانقلیچ، استارگیت، دن نیگرو و آریل رشتشاید ساخته شده بود. پس از انتشار، برخی منتقدان آلبوم را به دلیل بی‌احساسی بیش از حد نقد کردند، اما آنقدر زنده و تقریباً بی‌نقص بود که توانست مرز بین پاپ‌تیست‌ها و منتقدان مستقل را بشکند. در نهایت، این آلبوم به اثری تبدیل شد که همه می‌توانستند بر سر آن توافق کنند.

این موضوع در تروبادور به‌وضوح دیده می‌شد، جایی که ده‌ها هزار طرفدار تلاش کردند بلیط‌های نمایشی را بخرند که تنها ظرفیت ۵۰۰ نفر را داشت. بیرون از سالن، برخی امیدوار بودند که در لحظه آخر وارد شوند، در حالی که دیگران از فروش بلیط‌های تقلبی شکایت داشتند. آن تعداد خوش‌شانسی که به داخل راه یافتند، اجرای کامل و بی‌نقصی از آلبوم «Emotion» را تجربه کردند؛ آلبومی که جدیت موسیقی پاپ را تقویت کرد، بدون اینکه خود را بیش از حد جدی بگیرد.

این یک نمایش کوچک برای جپسن بود که در تئاتر یونانی لس آنجلس و سالن موسیقی رادیو سیتی نیویورک سیتی به عنوان سرپرست برنامه اجرا کرده است و به عنوان یک کانادایی که در این شهر ریشه دوانده، به خانه بازگشته است. او گفت: «اولین باری که به لس آنجلس آمدم، ۲۶ ساله بودم و یک چمدان کوچک با خود آوردم و مدام به والدینم زنگ می‌زدم و می‌گفتم، ‘لباس‌های بیشتری بفرستید’»، و اشاره کرد که والدینش در بالکن حضور داشتند. (آن‌ها با محبت زیادی بخش زیادی از نمایش را با تلفن‌های خود ضبط کردند.) «و سپس پنج سال بعد، گفتم فکر می‌کنم اینجا زندگی می‌کنم. لس آنجلس خانه من شده است. خانه‌ای که بسیار دوستش دارم و همه مردم اینجا.»

یکی از موضوعات همیشگی شب، شادی و خوشحالی جپسون بود که هنگام اجرای آهنگ‌هایی درباره اشتباهات عاشقانه‌اش و لحظات درخشان وعده در اوج یک رابطه، به نمایش گذاشته می‌شد. او با آهنگ پرقدرت “Run Away With Me” آغاز کرد که با صدای ساکسیفون معروفش سالن را روشن کرد و آهنگ به آهنگ تا پایان آلبوم پیش رفت و سپس چند آهنگ بی‌ساید و کلاسیک را اضافه کرد. او با یک گروه کامل — دو خواننده پشتیبان، یک نوازنده بیس، درامر، گیتاریست و کیبوردیست — همراه بود، اما عمدتاً به برنامه اصلی پایبند ماند. این اجرا در بهترین حالت خود بود. آلبوم‌هایی به این خوبی نیازی به تظاهر یا تزئین اضافی ندارند و او آن را به ساده‌ترین شکل ممکن ارائه داد.

جپسون تجربه فراوانی به عنوان یک شومن دارد و حتی شخصی‌ترین آثارش را با لبخندی آگاهانه اجرا می‌کند. او برای اجرای آهنگ‌های «Boy Problems» و «Call Me Maybe» روی صحنه رفت و به سکوهای بلند در دو طرف آن صعود کرد. او حرکات رقص هماهنگ با خوانندگان پشتیبان خود را برای آهنگ عنوان اجرا کرد. پس از اینکه آلبوم را با دو آهنگ اضافی لوکس، «Never Get to Hold You» و «Love Again» کامل کرد، به اجرای «Cry» و «Store» پرداخت. او حتی در نسخه دهمین سالگرد که در ۱۷ اکتبر منتشر می‌شود، با معرفی «More»، یکی از چهار آهنگ منتشر نشده که همراه با دو ریمیکس «Run Away With Me» قرار دارد، انعطاف‌پذیری خود را نشان داد.